තවත් දවසක... (දෙවැනි දිගහැරුම)

ඈ අව්‍යාජ සිනහවක් මුවඟ රඳවාගෙන මා දෙස බලා සිටියි.. මා වට කරගෙන සෙනඟ රැඳි සිටින බැවින් හිස එසවීමටත් අපොහොසත්ව සිටි මගෙ නෙතට ඈ හසුවූයේ අහම්බෙනි.. මම කරමින් සිටි කාර්යය පසෙක ලා ඈ දෙස බැලූයෙමි.. “ඉඳගන්න අම්මේ..!“ ඈ සිය කසට බැඳි දසන් පෙන්වමින් මා ඉදිරියේ වූ අසුනකට බර වෙයි.. “මොකක් ද අම්මට කෙරෙන්න ඕන..?“ විදේශයක සේවය කරන සිය දියණියගෙන් ලද චෙක්පතක්, ඈ මා වෙත දිගු කරයි.. මම චෙක්පත අතට ගෙන පරීක්ෂා කර බැලීමි.. ඇය අතේ ඇගේ ඉතිරි කිරීමේ ගිණුම් පාස්පොතද තිබේ.. “අම්මට ඕනකරන්නෙ මේක ගිණුමට දා ගන්න ද ?“ මම ඇසීමි. ඈ ඔව් යැයි කියන්නට හිස වනයි.. මම තවත් මොහොතක් ඒ වුවන දෙස බලා සිටියෙමි.. සිය දුවා දරුවන් උස්මහත් කරන්නට අනේකවිද දුක් කම්කටොළු වලට මුහුණදුන් ලකුණු තවමත් ඒ වුවන පුරා රැඳී තිබේ.. කිරිසුදු පැහැ කෙස් කළඹ පොල්තෙල් ගා පිළිවෙලකට පීරා තිබේ.. හැඳ සිටි සාරිය දුර්වර්ණ වී තිබුණද, පිළිවෙලය...
“අම්මේ මේක පුරවගෙන එන්න..“ මා ගිලගන්නට මෙන් බලා සිටින අනෙක් Customersලා දෙසට හැරෙන අතරේ, මම චෙක් තැන්පතු පත්‍රිකාවක් සමඟ චෙක්පත නැවත ඇයට දුන්නෙමි. තවත් කිහිපදෙනෙකුගේ අවශ්‍යතාවයන් සපුරාලීමට යුහුසුළු වූ මට ඈ ගැන නැවත මතක් වූයේ තවත් විනාඩි කිහිපයකට පසුවය. පුදුමයකි ! ඈ තවමත් එතැනමය. නොපිරවූ චෙක් තැන්පතු පත්‍රිකාවත් චෙක්පතත් ඇගේ අතැඟිලි අතර සිරවී තිබේ. “ඇයි අම්මේ මේක පිරෙවිවේ නැද්ද ?“ මම ඇසූයෙමි.. “අනේ මහත්තයො! මේක පොඩ්ඩක් පුරවල දෙන්න.. මගෙ ඇස් පේනව හොරයි.. අනික මගෙ මේ අත වෙව්ලනවා..හරියකට ලියා කියා ගන්න බෑ..“ ඇගෙ දෑස කඳුලින් බරවී ඇත. මා දැඩිව අසරණ වන්නෙ මෙවන් අවස්ථාවලදීය. එය පුරවා දෙන එක මහ දෙයක් නොවේ.. එහෙත්..! බොහෝවිට counter එකේ සිටින්නේ මා පමණකි. ඒ නිසා තමන්ගෙ වැඩය ඉක්මනින් කරවා ගන්නට දත කන අනෙක් customers ලාගෙන් බැණුම් අසන්නට සිදුවීම වැළැක්විය නොහේ. මන්දයත් ඇය ඒ සියල්ලන්ටම පසුව පැමිණි නිසාය. ඇරත් පෙර මෙන් නොව සැවොම බැංකුවට එන්නෙ කඩදාසිය ලිපේ දාලාය.. හැමෝටම ඒ තරමටම හදිස්සි ය.. ඕනෑ එකක් වෙච්චාවේ යැයි සිතාගත් මා අනෙක් වැඩ පසෙක ලා පත්‍රිකාව පුරවා ඇගේ අත්සන ලබා ගන්නට එය ඈ වෙත පෑවෙමි. වෙව්ලන සුරතින් ඈ ඉතා අපහසුවෙන් එහි ඇගේ නම සටහන් කළාය.. “දූලාවතී“ ඒ ඇගේ අත්සනයි. කවුන්ටර ගානේ මේ මව රස්තියාදු කරන්නට සිත් නොවූයෙන්, වහ වහා චෙක් තැන්පතු බාරගන්නා කවුන්ටරය වෙත ගිය මා අදාළ දින මුද්‍රාවද තබා තැන්පතු පත්‍රිකාවේ අනුපිටපතත් ඇගේ පාස්පොතත් නැවත ඇය වෙත බාර කළෙමි.“මේක Local clearing යන චෙක් එකක් හින්දා අම්මට දවස් තුනකින් සල්ලි ගන්න ඇහැකි..“ මා කියූ මුල් වදන් ඇයට නොතේරෙන්නට ඇතත් ඇගේ මුහුණේ සිහින් සිනහවක් මතුවිය. එහෙත් ඊට සරිලන්නට තවත් මුහුණු රැසක් මා ගිලගන්නට බලා සිටී.. මම වහා නැවතත් මගේ කවුන්ටරයට පැමිණියෙමි.

මගෙ සේවා කාලය තුළ මම ඕනෑතරම් මෙවැනි ලිපි ලේඛන පුරවා දී ඇත්තෙමි. එහෙත් බැංකුකරුවෙකුගෙ ඇසින් බැලූකල එහි අවදානමක් ද නැතුවා නොවේ. සියල්ල හොඳින් සිදුවන තුරු හොඳය. වැරදුණු තැන කිසිවෙකුත් නැත. මීට කලකට ඉහත අපේ වෙනත් ශාඛාවක සහකාර කළමනාකරුවෙකුට සිදු වූ දෙය හදිසියෙන් මගෙ මතකයට නැගේ.. ඔහු අප හොඳින් දැන සිටි අප කාගෙත් සිත් ගත් පරිණත බැංකුකරුවෙකි. දිනක් හදිසියේම ලද ආරංචියෙන් අපි සැවොම පුදුමයට පත් වීමු. පොලීසිය විසින්, ඒ සොහොයුරා අත්අඩංගුවට ගනු ලැබ තිබුණි. ඔහු වංචාකරුවෙකු නොවන බව අප සැම සක් සුදක් සේ පසක් කොට සිටිනිසාම මේ ගැන උදක්ම සොයා බැලුවෙමු. පොලිසියට අනුව ඔහු කර තිබුණේ සුළු පටු වරදක් නොවේ.. එහෙත් ඔහු කළ එකම වරද බැංකුකරුවෙකුගෙ භූමිකාවට කොටු නොවී මනුස්සකම වැපීරීමය.. මෙවැනි වියපත් කතකට ලිපි ලේඛන ලියා දීමය.. නිතර බැංකුවට පැමිණි ඈ අප සොයුරා සමඟ කුළුපග වී තමන් ට ලිපි ලිවීම අපහසු බව පවසමින් සියලු ලිපි සොයුරා ලවා ලියවාගෙන අත්සන තැබීම පමණක් සිදු කර ඇත.. පසු අවස්ථාවක පොලිසීයේ පැමිණිල්ලක් කරමින් අදාළ කාන්තාව පවසා තිබුණේ මේ ලිපි ලේඛන තමා විසින් නොලියු බවත් ඒවායේ තම අත් අකුරු නැති බවත් ඒවායෙහි සඳහන් අත්සන ද තමන්ගෙ නොවන බවත්ය.. !

මනුස්සකමට ලැබෙන්නේ මෙවැනි ත්‍යාගයන්ය..!
කෙනෙක් අයදුම්පතක් පුරවාදෙන ලෙස ඉල්ලන වාරයක් වාරයක් පාසා අපේ සිත් තුළ නලියන්නේ මෙවැනි අත්දැකීම්ය..
එබැවින් ඔබ ඊළඟ අවස්ථාවේ බැංකුවකට ගිය විට එහි සිටින බැංකු නිලධාරින් ඔබගේ අයදුම්පත් පුරවා දීම ප්‍රතික්ෂේප කළහොත් පුදුම වන්නට එපා..!

| සේයාරුව PicApp අඩවියෙනි |