තවත් දවසක... (සිව්වැනි දිගහැරුම)

2010/04/12

තවත් දවසක් ! තවත් දවසක් කිව්වට සුව්ශේෂී දවසක්... සතියක ඇරඹුම වගේම, අද පරණ අවුරුද්දේ අපි වැඩ කරන අන්තිම දවස... ගිය සතියේ අන්තිමට අපි වැඩ කළේ 8 වැනිදා... ඒ කියන්නෙ පාර්ලිමේන්තු මහමැතිවරණ ඡන්ද විමසීම පවත්වපු දවසේ... එදා ගනුදෙනු සඳහා බැංකුව විවෘතව පැවතියේ පැයක පමණ කාලයක් පමණයි... ඒත් උදෑසන 10.00 ට ප්‍රුධාන දොරටු වසන විටත් ඉතා දිගු පෝළිම් දෙකක් මුදල් අංශයේ සිට විහිදී තිබුණා... ඒක ඉදිරි දින සඳහා පෙරනිමිත්තක් කියල අපි හැමෝම දැනගෙන හිටියා.. මොකද ඉන් පස්සෙ එළඹුන 9 වැනිදා රජයේ විශේෂ නිවාඩුවක් බවට ප්‍රකාශයට පත් වෙලා තිබුණා.. ඉන් පස්සේ එළඹෙන්නෙ සෙනසුරාදා සහ ඉරිදා... සෙනසුරාදා සහ ඉරිදා දිනයන්හීදී විවෘතව පවතින්නේ තෝරාගත් ශාඛා කිහිපයක් පමණයි... ප්‍රධාන නගර දෙකක පිහිටි දැවැන්ත ශාඛා දෙකකට මැදිව, මාතර - කොළඹ යා කරන ගාලු පාරේ කේන්ද්‍රියව පිහිටි පුංචි පහේ ශාඛාවක් වන අපේ ශාඛාව දිගටම වසා තැබුණා.. මේ දිගු සති අන්ත නිවාඩුවෙන් පසු අද පමණයි ශාඛාව විවෘතව පවතින්නෙ... නැවත හෙට සහ අනිද්දා, එනම් පරණ අවුරුදු දා සහ අළුත් අවුරුදු දා ශාඛාව වසා තැබෙනවා..

උදෑසන 9.00 ට ගනුදෙනු සඳහා විවෘත කළ මොහොතේ සිටම නොනවතින ජන ගඟක් ගලමින් පැවතියා... එක අතකින් මෙය අප අපේක්ෂා නොකළ දෙයක් නොවෙයි... සිංහල හා දමිළ අළුත් අවුරුද්ද වෙනුවෙන් මුදල් ආපසු ලබා ගැනීමට ගනුදෙනුකරුවන් විශාල වශයෙන් ඇදී ඒම පසුගිය වසරවලදීත් අප අත්දැක තිබෙනවා... නමුත් මෙවර තත්වය ඊට වඩා වෙනස්.. මෙවර වෙනදාට වඩා වැඩී ගනුදෙනුකරුවන් පිරිසක් දැක ගත හැකියි... ඒ ඇතැම්විට තිස් වසරක ශාපලත් යුද්ධයක අවසානයේ මුළු මහත් ශ්‍රී ලංකාවම එකට එක්වී අළුත් අවුරුද්ද සමරන හෙයින් විය යුතුය... එහෙත් පුංචි කාර්ය මණ්ඩලයකින් සමන්විත අප වැනි ශාඛාවකට ඔරොත්තු නොදෙන තරම් වූ ජන ගඟ අප වෙත ගෙන ආවේ දැඩි පීඩනයක්... කොහොමටත් බැංකුකරුවෙකු ලෙසින් කරන මේ රැකියාවට පීඩනය කියන දේ අළුත් දෙයක් නොවෙයි... ලොකු කමකට කියනවා නොවෙයි.. මේ රැකියාව හැමෝටම කළ හැකි දෙයක් නෙවෙයි... පුහුණුවන්නන් ලෙස බැඳෙන බොහෝ දෙනෙක් අතරමගදීම රැකියාව හැර යන්නේ මේ දැඩි පීඩනයට ඔරොත්තු දී ගත නොහැකිවයි... උදෑසන 9.00 සිට දිව යන ගනුදෙනු සඳහා විවෘතව තැබෙන හෝරා කිහිපය තුළදි අප ගෙවන සෑම තත්පරයක් පාසාම මේ පීඩනය අපේ ඇට මස් මිදුළු තුළට කා වදිනවා... මේ තත්වය යම්තාක් දුරකට හෝ සමනය කර ගත හැක්කේ පළපුරුද්දෙන්ම පමණයි... අපේ ශාඛාවේ මුදල් අංශයේ (Cash Department) දැනට උපරිමයෙන් යෙදවිය හැක්කේ දෙදෙනෙකු පමණයි... එසේම මෙහෙයුම් අංශයේත් (Operations Area) උපරිමයෙන් යෙදවිය හැක්කේ දෙදෙනෙකු පමණයි... අද මුදල් අංශයේ නම් දෙදෙනාම සේවයට යොදවා තිබුණා.. ඒත් හැමදාමත් වගේ මෙහෙයුම් අංශයේ මා පමණයි... මාස ගණනාවක සිට මෙහෙයුම් අංශයේ පුරප්පාඩුව සමඟින් වැඩ කිරීමට මට සිදුවී තිබේ..

සුපුරුදු පරිදි මා වටකරගෙන ගනුදෙනුකරුවන් පිරී සිටී.... ඒත් මා හැකි උපරිමයෙන් ඔවුන්ගේ අවශ්‍යතාවයන් ඉටු කර දෙන්නට යුහුසුළු වෙමින් සිටියා... හදිසියේම මා ඉදිරියට ආ තරුණයෙක් මගේ නෙත ගැටුණේ මේ අතරෙයි.. ජැන්ඩියට හැඳ පැළඳ සිටි ඔහු යහමින් මුදල් හදල් ඇති පවුලක අයෙක් බව බැලු බැල්මට සිතා ගත හැකියි.. ඔහු මා වෙත මුදල් තැන්පතු පත්‍රිකාවක් දිගු කර සිටියා... ඔහුට අවශ්‍ය වී තිබුණේ එහි සඳහන් කොට ඇති ගිණුම් අංකය නිවැරදි දැයි තහවුරු කර ගැනීමයි... ඒත් ඔහුගෙ හැසීරිම අධ්‍යයනය කළ මට පුරුද්දෙන්ම, ඔහු ඊළඟට විමසන්නට යන දේ ගැන පැහැදිලි අදහසක් තිබුණා... මා සිතුවා නිවැරදියි... ඒ වන විටත් මුදල් අංශයේ දිගු පෝළිම් දෙකක් ඇතිවී තිබුණා... ඔහුට අවශ්‍ය වී තිබුණේ පෝළිමේ නොසිට මා ලවා අදාළ මුදල තැන්පත් කරවා ගැනීමටයි... ඔහුගේ ඉල්ලීම කාරුණිකව ප්‍රතික්ෂේප කරනවා හැරෙන්නට මට වෙන කළ හැකි දෙයක් තිබුණේ නෑ... ඒ හේතූ කාරණා කිහිපයක් නිසා... පළමුවැන්න - ඒ වන විටත් දිගු පෝළිම් වලට වී සිටින අනෙක් ගනුදෙනුකරුවන්ට ඉන් සිදුවන අසාධාරණය... දෙවැන්න - එවැනි තැන්පතු බාර ගැනීමට මෙහෙයුම් කවුන්ටරයට බලයක් නොමැති වීම... තෙවැන්න – මා එම මුදල බාර ගත්තද එය නැවත මුදල් අංශයටම බාර දිය යුතු වීම.. මුදල් අංශයේ අය එවැනි අවස්ථාවල සිටින්නෙ මටද වඩා දැඩි පීඩනයකින්.. මා එය පළපුරුද්දෙන්ම දන්නා දෙයක්.. එසේ තිබියදි මගේ සගයන්ට එවැනි අමතර පීඩනයක් එක් කිරීම මට කිසිසේත්ම කළ නොහැක්කක්... මගේ පිළිතුරට ප්‍රතිචාර වශයෙන් මොන මොනවාදෝ මුමුණමින් ඔහු එතැනින් ඉවත් වුණා... සමාවෙන්න.. මට ඔබේ හදිසිය තේරුම් ගත හැකියි... ඒත් ගැටළුව, ඔබට අන් අයගේ හදිසිය තේරුම් ගත හැකිද යන්නයි... ඔබ මෙන්ම ඔවුන්ද බැංකුවට ගොඩවන්නේ දහසක් වැඩ රාජකාරී මධ්‍යයේයි.... අප සිත් පිත් නැති යන්ත්‍ර නොවේ... ඔබට හොඳ සේවාවක් සැපයීම අප සැමගේ ඒකායන අරමුණ වුවද.. අපට ද සීමාවන් තිබේ... ඔබේ හදිසිය, ඔබේ කලකිරීම, ඔබේ කේන්තිය අපට තේරුම් ගත හැකියි... ඊට සමාවන්න යැයි කියනවා හැරෙන්නට අපට වෙන කළ හැකි දෙයක් නැත...

මේ අපේ බැංකුවට පමණක් සීමාවු දෙයක් නොවේ... මේ දිනවල සෑම බැංකුවකම පාහේ තත්වය මෙයයි... එදා රෑ නිවෙස බලා යත්දී වෙනත් බැංකුවල සේවය කරන මගේ මිතුරන් කිහිපදෙනෙකු ඇමතුවෙමි... ඔවුන්ගෙ හඞ ද සැබවින්ම විඩාබරය...

“වැඩක් නෑ මචං කියලා... මාර නෑමක්නෙ නාන්නෙ...“

“ඔව් බං.. අපිත් සබන් නැතුවම නානවා... ෂිහ් මාර සෙනඟක්නෙ..“

තත්වය එයයි...

සවස 3.00 ට ප්‍රධාන දොරටු වසද්දි පවා බැංකු පරිශ්‍රය තුළ සෑහෙන පිරිසක් රැඳී සිටියහ... අවසාන ගනුදෙනුකරුවාද පිට වූ පසු සවස 3.30ට පමණ දහවල් ආහාරය ගැනීම සඳහා හිඳ හුන් අසුන්වලින් නැගී සිටියෙමු...


|සේයාරුව PicApp අඩවියෙනි|