තවත් දවසක... (සය වැනි දිගහැරුම)

2010 අගෝස්තු 04 වැනිදා,

ඔහුගේ නිසල දේහය වාද්දුවේ ඉදිකළ ඔහුගේම නව නිවසේ තබා තිබේ.

මම මොහොතක් වික්ෂිප්තව ඒ නිසල දේහය දෙස බලා සිට මගේ අවසන් ගෞරවය දැක්වීමි. මා ඉදිරියේ නිසලව සිටි මේ කුඩා මිනිසා මෙයට බොහෝ කලකට පෙර සිය අපූර්ව නිර්මාණ තුලින් පාඨක හදවත් මෙන්ම රසික හදවත් ද කම්පනය කළ අයුරු මට සිහිවෙයි.

ඔහු කවරෙක්දැයි නොදන්නා ඒ කාලයේ කටුබැද්ද මහජන පුස්තකාලය පීරමින් "ගේ කුරුල්ලෝ" සෙවීමට මා ගත් උත්සහය මගෙ සිහියට නැගෙයි. එකල පාසැල නිමවී ආපසු නිවෙස බලා එත්දි හෝ අමතර පන්ති යත්දී මහජන පුස්තකාලයට ගොඩවීම මගේ සිරිතය. එකල එහි මා නොකියවූ පොතක් සොයා ගැනීම මටම අපහසු වූ වාර අනන්තය. එය අතිශයොක්තියක් නොවේ. විශාල සාමාජිකයන් පිරිසක් එහි නිතර ආ ගිය අතර අවශ්‍ය කරන පොතක් සොයා ගැනීම කලුනික සෙවීමට මදක් ආසන්න අත්දැකීමක් එක් කළ අවස්ථා එමටය. එහෙත් මගේ උත්සාහය අපතේ නොයවමින් අවසානයේදි මට එය හමුවිය. කවුරුන් හෝ රැගෙන ගොස් තිබුණු "ගේ කුරුල්ලෝ" ආපසු පුස්තකාල රාක්කයක තැන්පත් කරන්නට නියමිතව තිබියදි ඩැහැගන්නට මට හැකි විය. ගෙදර ගෙන ගොස් එක හුස්මට ඒ අපූරු නව කතාව කියවා අවසන් කළෙමි. ඒත් සිතට මදි තැන, දෙවන වරටද කියැවීමි. මා "ගේ කුරුල්ලෝ" නව කතාව කියැවූයේ ටෙලිනාටකය නැරඹීමෙන් පසුවද, ඊට පළමුව ද යන්න ගැන නම් මට විශ්වාසයෙන් යමක් පැවසිය නොහේ. ඒ පිළිබඳව මට ඇත්තෙ වළාකුළින් වැසීගිය මතකයකි. එහෙත් බූට් සපත්තු දෙක, ලේස් වලින් ගැට ගසාගෙන කරේ එල්ලා ගත් චන්න පෙරේරාගෙත්, විජේරත්න වරකාගොඩ මහත්මාගේත් රංග විලාසයන් තවමත් මසිතේ තැන්පත්ව තිබේ.

ඊට කලකට පසුව කැළණි පාලම වේදිකා නාටකය නරඹන්නට මට අවස්ථාව උදා විය. එහෙත් ඒ කොහේදිදැයි මතක නැත. ඒ වන විටවත් "ආර්. ආර්. සමරකොන්" යනු කවුදැයි නොදැන සිටියෙමි. අඩුම තරමේ රූපවාහිනියෙන් හෝ ඔහුගෙ රූපය මා නෙත ගැටී තිබුණේ නැත. කාලය සෙමෙන් ගලා ගෙන ගොස් තිබිණි. මාස කිහිපයකට පෙර හදිසියේ දිනක වයස්ගත කුඩා මිනිසෙක් මගෙ කවුන්ටරය ඉදිරියේ පෙනී සිටියේය. ඔහු ඔහුගේ හැඳුනුම්පත මට දිගු කළේය. එක්දාස් නවසිය හැත්තෑගණන්වල නිකුත් කළ ඒ හැඳුනුම්පත අළුත් කර තිබුණෙ නැති බව මට මතකය. එහි තිබුණු ඔහුගෙ තරුණවියේ ඡායාරූපය මට තවම සිහි කර ගත හැකිය. එකල ඔහුගෙ රූපකාය බොහෝ සිත්ගන්නා සුළු යැයි පැවසීම අතිශයොක්තියක් නොවනු ඇත. මා ඒ හැඳුනුම්පතේ අනෙක් පස හරවා එහි සඳහන් නම කියැවීමි. "සමරකෝන්...! ආර්. ආර්. සමරකෝන්...!!" මේ මා දකින්නට පෙරුම්පුරමින් සිටි අපූරු කලාකරුවාය. අවසානයේ ඔහු මා ඉදිරියටම පැමිණ සිටි. මා අනෙක් වැඩ පසෙකලා ඔහු සමඟ මදක් දොඩමළු වීමි. ඔහු සමග කතා බහද බෙහෙවින් රසවත්ය. මේ අපූරු පුද්ගලයා දැන හඳුනාගන්නට ලැබීමෙන් ඇත්තෙන්ම මම අමන්දානන්දයට පත්වී සිටියෙමි.

ඒ ඔහු වාද්දුවේ අළුත් නිවෙස තනාගෙන එහි පදිංචියට ආ අළුතය. එතැන් සිට සතියකට දෙතුන් වරක් හේ බැංකුවට ආවේය. ඒ හිස් අතින් නොවේ. ඒ එන හැම වාරයකම ඔහු මට අළුත් පොතක් ගෙනැවිත් දෙන්නට අමතක නොකළේය. ඔහු ඊළඟ වාරයේ බැංකුවට එනතුරු මා බලා සිටින්නේ කලින් පොත ආපසු බාරදීමේ සිහියට වඩා අළුත් පොතක් කියැවීමේ නොනිත් ආශාවෙනි. කැළණි පාලම, අකලංක, සුන්දරා, සුන්දරා සහ සොබනි ඒ අතර වූ බව මට මතකය. ඒ අතරින් ඔහු පර්යේෂණාත්මකව රචනා කළ "සුන්දරා" බෙහෙවින් මසිත ගත් ළමා සහ යොවුන් කතාවකි. එය අප අපූරු මානයකට ගෙන යන්නට සමත් අපූර්වතම කෘතියකි. සොබාදහමට බැඳුණු විශේෂිත දරුවෙකුගේ අපූරු හපන්කම් රැසක් හෙතෙම සිය පරිකල්පන ශක්තිය තුලින් අපට දායාද කර තිබුණි. "සුන්දරා සහ සොබනි" එහි දෙවැන්නයි. "මිස්ටර් සමරකෝන්... අළුතින් මොනවත් ලිව්වේ නැත් ද ?" මේ ඒ දිනවල මගේ මුවඟ රැඳී එකම පැනයයි. හෙතෙම සිහින් සිනහවකින් මුව සරසාගෙන මා සමඟ දොඩමළු වෙයි. පුදුමයකට මෙන් බැංකුවට කෙතෙක් ආවද හේ වෙන අය ළගට නොයයි. මා පෙනේනට නැත්නම් මගේ කවුන්ටරය ඉදිරිපිට හිඳගෙන "කෝ ? අද අර සුදු බෝයි නැත්දැයි" අසයි. එවැනි මිනිසෙකුගේ සිතෙහි ලැගුම්ගන්නට තරම් මා වැදගත් පුද්ගලයෙක්දැයි මා වරෙක මගෙන්ම අසා ගත්තෙමි. "තාත්තා" අයිය ගැන නිතරම කියනවා.. තාත්තා ලෙඩ වෙලා ඉඳිද්දි බැංකුවට ආවේ මමනේ.. තාත්තා මට කියන්නෙ, කවුන්ටරේ.. නීට් එකට අඳින සුදු බෝයි කෙනෙක් ඇති. එයා ළඟට යන්න. මගේ නම කිව්ව ගමන් එයා දන්නවා. ටක් ගාලා වැඩේ කරල දෙයි කියල.." ඔහුගේ ආදරණීය දියණිය බොඳවු දෙනෙතින් මා සමඟ පවසත්දි මසිතට දැනුණේ කුමන ආකාරයේ හැඟීමක් දැයි මටම නොතේරේ. එහිදී මට ඔහුගේ තවත් ඥාති දියණියක මුණ ගැසිණ. අප බැංකුවෙන් බව දැන ගත් ඈ අප සමඟ දොඩමළු වූවාය. ඇයද අප බැංකුවේමය. "මං බාප්පාගෙන් නිතරම අහනව බැංකුව පැත්තෙන් වෙන්න ඕන දෙයක් තියෙනව නම් කියන්න කියල. බාප්පා කියන්නෙම හපෝ නෑ දුවේ.. මෙහෙ බ්‍රාන්ච් එකෙන් මට සුපර් සර්විස් එකක් ලැබෙනව කියල.." මසිතට සියුම් ආඩම්බරයක් දැනේ.. උඩු ගං බලා පිහිනිය හැකි බවට එය මට පසක් කරදිණි.

ආර්. ආර්. සමරකෝන් කලාකරුවාණෙනි මා ඔබතුමා හඳුනාගෙන තවම එතරම් කලක් නැත. එහෙත් ඔබ වැන්නෙකුට හොඳ සේවාවක් සලසන්නට ලැබීම මා ලද භාග්‍යයක් කොට සලකමි. මගේ බැංකු දිවියේ මා ලද ලොකුම භාග්‍යය එය වනවාට සැක නැත. ඔබගෙන් හිස්වන සාහිත්‍ය අඹරට අළුත් තරු පෑයුවද ඔබේ අඩුව පුරවන්නට ඔවුනට හැකි වේදැයි සැක සහිතය. අවසාන වශයෙන් පතන්නන් වාලේ ඔබට නිවන් සුව යැයි කියන්නට අකමැත්තෙමි. මන්ද යත් මගේ විශ්වාසයේ හැටියට නිවන යනු, මොලොවදී පසක් කළ යුතු දෙයක් විනා පරලොවදි පසක් කළ හැක්කක් නොවන බැවිනි. එහෙයින්,අද අවසන් ගමන් යන ඔබට යහපත් තැනක නැවත උපතක් වේවායි පතමින් නවතින්නෙමි.