ලොක්කන්ගෙත් ලොක්කෝ....

Image: AKARAKINGDOMS / FreeDigitalPhotos.net

ඉතින් කාලෙකට පස්සෙ නව වසරෙ පටන් ගැන්මට හැම දෙනාටම සුබ පතන අතරේ පුංචි රස කතාවක් එකතු කරන්න හිතුවා.

අපේ ශාඛාවෙ ආරක්ෂක අංශයත් රස කතා මවන තිඹිරි ගෙයක් කියල මං ඔයාලට කලිනුත් කියල තියෙනවනෙ. ඒ ගැන මම ලියපු “වැඩට නොඑන හේතුව...”, “සංවේදී පියසිරියා” වගේම “ගුඩ් මෝනින්ග් සර් !” එහෙම ඔයාලට මතක ඇතිනේ. අද කතාවත් ඇහෙන්නේ ඒ පැත්තෙන් තමා.

ටිකක් මෑතකදි අපේ ආරක්ෂක අංශයට එකතු වුණා අළුත් OIC කෙනෙක්. ඒ කිව්වේ “ඔෆිසර් ඉන් චාර්ජ්” කෙනෙක්. හොඳ උස මහත හැඩි දැඩි හාදයෙක්. හරි ම හොඳ මනුස්සයා. කාටවත් කරදරයක් නැහැ. තමන්ගෙ පාඩුවේ වැඩ ටික කරගෙන ඉන්න කෙනෙක්. හැබැයි මෑන් ටිකක් විතර ටියුබ් ලයිට්. සමහර දේවල් ක්ලික් වෙන්න ටිකක් වෙලා යනවා. මේ කියන අලකලංචියට මුහුණ පාන්න වුණේ මේ කියන ඕ. අයි. සී. මහත්තයටයි.

සාමානයයෙන් ගනුදෙනු සඳහා බැංකුව විවෘතව තබන වේලාව පස්වරු 3.00 ට අවසන් වෙනවා. ඉන් පස්සෙ කිසිම කෙනෙක් බැංකු පරිශ්‍රයට ඇතුළු කර ගැනීම පොතේ හැටියට නම් තහනම් වැඩක් ! ඒත් බැංකු කළමනාකරුගේ හෝ බලයලත් නිලධාරියෙකුගේ අභිමතය පරිදි ඒ වෙලාවෙන් පස්සෙ වුණත් ගනුදෙනුකරුවන් බැංකු පරිශ්‍රයට ඇතුල් කර ගන්නා විශේෂ අවස්ථා නැතුවාමත් නෙමෙයි. ඉතින් මෙහෙම වේලාවක් වෙන් කර ගත් ගනුදෙනුකරුවන් හවස 3 න් පස්සේ ශාඛාවේ දොරවල් කඩන්න හදන අවස්ථා එමටයි. ඉතින් එහෙම කෙනෙක් ඇවිත් දොරට තඩි බාද්දි මුලින්ම ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ අපේ ආරක්ෂක අංශයේ අය. ආවේ කවුද කියල හොයල බලල, මැනේජර්ට හරි ඔෆිසර් කෙනෙකුට හරි ඒ බව දන්වල අවසර ලැබුණොත් තමා අර පුද්ගලයව ඇතුළට ගන්නෙ. ඒ අතින් නම් අපේ ආරක්ෂක අංශයේ වැඩ ගැන කියල වැඩක් නැහැ. අකුරට සහ තිතට වැඩ.

ඉතින් ඔහොම දවසට ඕ. අයි. සී. මහත්තයා නිතරම මැනේජර් ගාව. නිකන් නෙමේ අර ආපු පුද්ගලයගේ උප්පැන්නෙ තියෙන නමත් එක්ක....

“සර්.. එම්. පී. කුමාර කියල මහත්තයෙක් ඇවිත් ඉන්නවා. ඇතුළට ගන්න ද ?”

“සර්...ආර්. ඒ. අප්පුහාමි කියල මහත්තයෙක් ඇවිත්....”

“සර්.. ඒ. ජී. සී. කුරේ කියල මිස් කෙනෙක් ඇවිත්....”
ඔන්න ඔය වගේ නම් ගම් වල ඉවරයක් නෑ....

දැන් ඉතින් ඔය අපේ ලොක්ක ඉන්නවනෙ.. ඒ කිව්වේ මැනේජර්... එයා අපේ ලොක්කා වුණා වගේ එයාටත් ඉහළින් ඉන්නවනේ එයාගේ ලොක්කා... ඒ කියන්නේ ආර්. එම්. (Regional Manager) ආර්. එම්. ට උඩින් ඉන්නේ ලොක්කන්ගෙත් ලොක්කොනෙ... ඒ කියන්නේ ඒ. ජී. එම්. (Assistant General Manager), ඩී. ජී. එම්. (Deputy General Manager) සහ එම්. ඩී. (Managing Director) වගේ කට්ටියනෙ....

ඉතින් ඔන්න දවසක අපේ මැනේජර් වැඩ ඇරිල ගියා විතරයි... මේ කියන ඕ අයි සී මහත්තයා දුවගෙන දුවගෙන ආවා අපේ ඇසිස්ටන්ට් මැනේජරස් ගාවට....
මැඩම් ඔලුව උස්සල බලන්නෙත් නැතුව තමන්ගේ වැඩක....

“මැඩම් ! මැඩම්....!”
ඔන්න ඒ පාර නම් මැඩම් පොඩ්ඩක් ඔලුව උස්සල බැලුව...

“ඒ. ජී. එම්. නිමල් පෙරේරා කියල මහත්තයෙක් ඇවිත් ඉන්නව ඇතුළට ගන්න ද ?”
මැඩම් පුටුවෙන් නැගිට්ටෙ ඉද්ද ගැහුවා වගේ. ඇත්තම කිව්වොත් මැඩම් නැගිට්ටා නෙමෙයි මැඩම්ට නැගිට්ටුණා...

“ඇයි මනුස්සයෝ ඒ මහත්තයව ඇතුළට ගත්තේ නැත්තේ..”

“නෑ මැඩම්... මං ඉතින් කිව්වා පොඩ්ඩක් ඉන්න සර් මං මැඩම්ගෙන් අහල එන්නං කියල....”

ඊළඟ මොහොතේ මැඩම් දොර ළඟය. එහෙත් ඒ වන විටත් ඒ. ජී. එම්. තම රථයට නැගිලාය... මැඩම් එළියට යත් දී රථය වේගයෙන් ඉගිල්ලිණ....

ආපසු ආ මැඩම්ගේ මුහුණ රතු වෙලාය...
“ඕ. අයි. සී..... මොකක් ද වුණෙ ඇත්තට...”

“මැඩම් මේ.. මං මැනේජර් මහත්තයව පිටත් කරන්න එළියට ගියානේ...”

“ඔව් ඉතින්...”

“ඉතින් මැනේජර් මහත්තයා කාර් එකේ ගියත් එක්කම වගේ පෙජරෝ එකක් ඇවිත් නැවැත්තුවනෙ... මාත් ඉතින් පොඩ්ඩක් බැලුව... හොඳට ඇඳ පැළඳ ගත්ත ජෙන්ටල්මන් කෙනෙක් බැහැල ආවා... මාත් ඉතින් ගුඩ් ආෆ්ටර්නූන් සර් එහෙම කියල පොඩි ග්‍රීටින් එකක් එහෙම දැම්මා.. ඒ මහත්තයත් හිනාවෙල ඇහුවා මැනේජර් මහත්තයා ඉන්නවද කියල.. මං ඉතින් කිව්වා අයියෝ සර් මේ දැන්නෙ ගියෙ කියල... ඒ පාර ඇහුවා කවුද වෙන ඇතුලේ ඉන්නෙ කියල...” ඕ අයි සී දිගටම කියවයි..

“ඉතින්..”

“මං කිව්වා අපේ මැඩම් ඉන්නවා කියල... ඒ පාර ඇහැව්වා මැඩම් කියන්නේ කවුද කියල.. මං කිව්වා ඇසිස්ටන්ට් මැනේජර් කියල... ඒ පාර ඒ මහත්තයා ඇතුලට එන්න ආවා.. මං ටක් ගාල දොර මුවා කරගෙන ඇහැව්වා සර් කවුද කියල.. ඒ පාර කියාපි මම ඒ ජී එම් නිමල් පෙරේරා කියල....”

“ඕ. අයි. සී. දන්නවද ඒ කවුද කියල... ඒ මහත්තයා ගියේ හොඳටම තරහ ගිහිල්ලා...”

“නෑනේ මැඩම්.. ඒකනේ මං මැඩම්ගෙන් අහන්න ආවේ... ඒ මහත්තයා නම නං කිව්වේ ඒ. ජී. එම්. නිමල් පෙරේරා කියලනෙ...”

“ඒ. ජී. එම්. කියන්නේ කවුද කියලවත් දන්නේ නැද්ද ආ..???”

“ෂිහ්... මට ඒක අහගන්න බැරිවුණානේ මැඩම්... ඒ මහත්තයා නම කිව්වෙ ඉනීෂියල් එක්ක විතරනේ....”