tag:blogger.com,1999:blog-75105137292700267522011-11-26T11:53:06.138+05:30sansarasiduhttp://www.blogger.com/profile/04477986528760996953noreply@blogger.comBlogger431100tag:blogger.com,1999:blog-7510513729270026752.post-12423722351020943242011-07-27T14:41:00.005+05:302011-07-27T18:33:14.664+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-PQ__8rq2JdM/Ti_YHmd7wqI/AAAAAAAAAnc/bJ5pobxkdSc/s1600/35218xglllkb0wc.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 264px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-PQ__8rq2JdM/Ti_YHmd7wqI/AAAAAAAAAnc/bJ5pobxkdSc/s400/35218xglllkb0wc.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633959283960562338" /></a><center><font size=1><a href="http://www.freedigitalphotos.net/images/view_photog.php?photogid=2148">Image: cjansuebsri / FreeDigitalPhotos.net</a></font></center><font size=4><br />ඔයාලට මතක ද මං අර කාලෙකට කලින් මට වෙච්චි අලකලංචියක් ගැන ලියපු <a href="http://sansarasidu.blogspot.com/2010/04/blog-post_11.html">"සනා කොලුවගේ අසා ලිවීම"</a> ගැන කතාව... ඕං ඒ කතාව නොකියවපු කෙනෙක් ඉන්නවනම් ඒකත් කියවලම ආවානං... මේකත් මේ සනා කොලුවට වෙච්චි ඒ වගේම තවත් අලකලංචියක්... එකම වෙනස මේක සිද්ධ වුණේ සනා කොලුව අළුත් ඉස්කෝලෙට ගියාට පස්සෙ... ඒ කිව්වේ අර අපොස සාපෙ වැදිල කොළඹ ඉස්කෝලේ ඉන්න කාලේ.. ඉතින් ඒ කාලේ සනාලගේ කැලෑසියට ගණන් ඉගැන්නුවේ සරත් කියල සෑර් කෙනෙක්... ගණන් වලට දක්ෂ නැතත් ගණන් දාන්න ගොඩක් දක්ෂ කොල්ලෝ සෙට් එකක් තමා සනාලගේ කැලෑසියේ හිටියේ.... ඒ කොයි හැටි වෙතත් පොල් ගහක් වගේ උස උණත් පරඬැලක් වගේ හීන්දෑරී සිරුරක් තිබිච්ච සරත් සෑර්ට කොල්ලො ඔක්කොම පණ බයයි... මොකද සරත් සෑර් තමා ඉස්කෝලේ විෂය බාහිර කටයුතු භාර නියෝජ්‍ය විදුහල්පති... ඇඟ පත නම් පරඬැලක් වගේ වුණත් සරත් සෑර්ට තිබුණේ හරිම මිහිරි උච්ච සංඛයාත ස්වරයක්... අපේ කට්ටිය සෑර්ගේ වොයිස් එකටත් වඩා කැමති අර සෑර්ගේ කටහඬින්ම කීස් කීස් ගගා, ඇඟේ කොටසක් වගේ නිතරම සෑර්ගේ අතේ රැදුණු පත වේවැලට තමා.... <br /><br />ඉතින් ඔන්න දවසක් සරත් සෑර් අපේ කැලෑසියට ගණන් උගන්නනවා.... ඒක ඉන්ටවල් එකට කලින් පීරියඩ් එකක්, හරි ය... හැබැයි ඉතින් ආයේ කතා දෙකක් නෑ... සරත් සෑර්ට ආමාශයටම වදින්න උගන්නතෑකි... ආයේ කාලේ ගෙවෙනවා තේරෙන්නෙත් නෑ... ඉතින් දැන් සෑර් අපිට ගණන් වගයක් හදන්න දීලා අර ගුරු පුටුවට වෙලා හරි බරි ගැහිල පොඩ්ඩක් විතර කිරනවා...මනිනවා.... ඕං ටිකකින් නින්දෙන් ඇහැරිල වගේ කලබලෙන් වටපිට බලනවා... ඊට පස්සේ ඔරලෝසුව හොඳට හොළවලා ඇහැට ළං කොරගෙන වේලාවත් බැලුවා... දැන් ඉතින් සෑර් පුටුවේ අඩමානෙට ඉඳගෙන කල්පනා කොරනවා... කොහොමහරි එදා ඒ පැත්තට කරන්ට් එක නැති දවසක්.. හරි ය‍... සෑර් දැන් මොනාද මන්දා මුමුණනවා... <br /><br />සනාට නම් වැඩේ තේරුණා... වෙනදාට පීරියඩ් එක ඉවර වෙන්නත් කලියෙන් ටිලිං ටිලිං ගාලා ඇහෙන බෙල් සද්දෙ අද පීරියඩ් එක ඉවර වෙලත් තාම නැහැ නෙව... හිටි හැටියේ පුටුවෙන් නැගිට්ට සෑර් මුළු කැලෑසිය සිසාරා පොඩි බැල්මක් දැම්මා... සෙට් එකම දැන් තක්බීර්.... සනාත් ඉන්නවා ඇස් දෙක උඩ ඉන්දගෙන... <br /><br />මේං හිටි අඩියේ සෑර් වේවැල දික් කොළා සනා දිහාවට.... <br />“ඔය ළමයා...”<br /><br />සනා ඉතින් පුටුවෙන් නැගිට්ටා... ඇත්තම කිව්වොත් නැගිට්ටා නෙමෙයි නැගිට්ටුණා.....<br /><br />“මෙහේ එනවා....”<br />සනා කොලුවත් දැන් බයෙන් බයෙන් සෑර් ගාවට ළං වුණා... මොන හෙණගෙඩියක් පාත් වෙන්ඩ යනවද කියල කවුදෑ දන්නෙ...<br /><br />“දරුවෝ අද මේ කරන්ට් එක නැති හන්දා ඔටෝමැටික් බෙල් එක වැඩ නෑ... ඔෆිස් එකේ හාදයා බෙල් එක ගහන පාටකුත් නෑ වගේ.... ඔය ළමයා දන්නවා නේද අර ඔෆිස් එක ඉස්සරහ තියෙන ඝන්ඨාරේ... ” <br />සනාත් ඉතින් ඔව් කියන්න ඉහළට පහළට ඔලුව වැනුවා... <br /><br />“දුවල ගිහිල්ලා ගහලා එනවා ඒක....”<br /><br />සෑර්ගේ අණ ලැබුණා විතරයි ඉතින් සනා මීටර් සීය දුවන්නැහේ දිව්වෙ නැතෑ බෙල් එක ළඟට... සොරි සොරි ඝන්ඨාරේ ගාවට...<br />ඕං ඉතින් සනා අර ඝන්ඨාරේට ගැට ගහල තියෙන ලණු පොට ගත්තයි කියමුකෝ අතට.... දැන් ඉතින් අත වගේ ම සනාගේ හිතත් ගැහෙනව... කවද කාපු ටකරං ද කිව්වලු... දැන් ඉතින් මේක ගහන රිදම් එක ගැන සනාට ලොකු ප්‍රශ්නයක් ! පන්සලේදි මිසක ඉස්කෝලෙදි කවදාවත් කොරල තියෙන වැඩක් යෑ.... ඕන වෙඩින් එකක් කියල සනාත් ඉතින් ගැහුවැයි කියමුකෝ ඝන්ඨාරේ.... <br /><br />හැබැයි ඉතින් සනා ඝන්ඨාරේ ගහද්දි අහළ පහළ කොල්ලො කුරුට්ටො වගේ ම එතනින් එහාට මෙහාට ගිය ටීචර්ස්ලත් නිකන් පොඩ් අමුතු ලුක් එකක් දාන්න ගත්තා... සනාත් ඉතින් ඕක දැක්කට මිනිහට ඕවයේ ගානක් නැහැ... රාජකාරිය දේවකාරියටත් වඩා ලොකුයි කියනවනේ... එහෙව් එකේ භාරදීපු රාජකාරිය ඉෂ්ඨ කොරල ඉන්න එපෑයැ... නැද්ද ?<br /><br />ඕං සනා ඝන්ඨාරේ ගහල ඉවර වෙද්දි සරත් සෑරුත් ආවා ඔෆීසිය පැත්තට... අර පතරංග වේවැලත් වන වන.... සෑර් එන්නේ නං හොඳකට නෙමෙයි කියල තේරුණ හන්දම සනා දැන් තක්බීර්.. සෑරුත් ආවැයි කියමුකෝ සනා ගාවටම... <br /><br />“අනේ අනේ...ඈ.... තමුසේ හිතුව ද මේක පන්සලක් කියල... ඈ..” සෑර් ඉනට අත් දෙක ගහගෙන සනාගෙන් අහනවා... හත්තිලව්වෙදි ගහපු කලාබර ආසියා කිව්වලු... ඕං එතකොට තමා සනාටත් හොඳ සිහිය එන්නෙ.. ඒ වෙලාවේ එච්චර මීටර් නොවුනට සනා ඝන්ඨාරේ ගහල තියෙන්නෙ අර හවහට පන්සලේ කඨීන පින්කම්වලට ගියා ම ඝන්ඨාරේ ගහන රිදම් එකට..... </font><br /><br /><font size=5><br />ටාං)))............. ටාං))).............. ටාං)))..............</font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7510513729270026752-1242372235102094324?l=sansarasidu.blogspot.com' alt='' /></div>sansarasiduhttp://www.blogger.com/profile/04477986528760996953noreply@blogger.com37tag:blogger.com,1999:blog-7510513729270026752.post-16361669464264254772011-07-25T13:14:00.005+05:302011-07-25T13:48:48.884+05:30<blockquote>කාලෙකට පස්සේ මේ ලැහැස්ති වෙන්නේ බැංකු ජීවිතේ තවත් රසවත් සිදුවීමක් බෙදාහදාගන්නයි... ඇත්ත ම කිව්වොත් මීට ඉස්සර කවදාවත් මගේ බ්ලොග් එක කියවල නැති මගේ බැංකු යාලුවෝ ටිකක් දැන් නිතර ම මගේ බ්ලොග් අඩවිය කියවනවා... ඒ ධනිකටත් SETTdeco විජේට්ටුවටත් පින් සිද්ධවෙන්ඩ... ඉස්සර තමන්ගේ කම්පියුටරේ යුනිකෝඩ් සහය පිහිටුවගන්න එක පැත්තක තියෙද්දි, මූණු පොතේ ලින්ක් එක හරහා ගිහින් මගේ බ්ලොග් එක බලලා මොනවද මචං නිකන් කොටු කොටු විතරයිනේ පේන්නේ කියල කියාපු අය ම අද කරදරයක් නැතිව මගේ බ්ලොග් එක කියවන්නේ ඒ හින්දයි... එහෙම කියවපු අය තමන් දන්න බැංකු ජීවිතේ රස කතා මට ලියල එවන්නත් පුරුදු වෙලා... ඒ අතරෙම ආයෙම බැංකු කතාවක් ලියන්නේ කවදද කියල අහන අයත් ඕන තරම්.... ඉතින් මේ කතාව ලියැවෙන්නේ ඒ අය වෙනුවෙන්.. අර මං හැමදාම කියනව වගෙ මේ කතාවත් බැංකුකරුවන්ට නම් පැල් බැඳගෙන හිනා යන කතාවක් වුණත් අනෙක් අයට නම් ඒ තරම් හිනායන කතාවක් නම් නෙමෙයි.. </blockquote> <br /><font size=4><br />මුලින්ම කියන්න ඕනෑ... මේ සිද්ධිය මං අත්දැකපු එකක් නම් නෙවෙයි.. ඒ හන්දා මේ කතාව ලියැවෙන්නෙ "ලූ" ප්‍රත්‍යයෙන්... කතාව නම් මට කිව්වේ මගේ ගුරා... ගුරා කිව්වේ බැංකුවෙදි මට වැඩ උගන්නපු ගුරා... ඇත්තට ම ගුරා නෙවෙයි හරිනං කියන්න ඕන ගුරී කියල තමා... මොකද මට වැඩ කියල දුන්නෙ, මට වඩා සීනියර් මගේ වයසේම කෙල්ලෙක්... හැබැයි කවදත් වගේ මගේ හොඳම යාළුවන්ගෙන් කෙනෙක්... අදටත් මං එයාට කතා කරන්නේ මචං කියල... අද වෙනකොටනම් එයා ඔෆිසර් නෝනා කෙනෙක්... ඒත් අර යාලු ෆිට් එක නම් තාම එහෙමමයි.. <br /><br />ඉතින් කතාවට එමුකො... ඒ මගේ පළවෙනි බ්‍රාන්ච් එක.... මට වැඩ කියල දෙන්න පැවරුණේ මගේ ඉමීඩියට් සීනියර් වෙච්චි මගේ ගුරී යාළුවට... මේ සිද්ධිය වෙලා තියෙන්නෙ මං ඒ බ්‍රාන්ච් එකේ වැඩට එන්න ටික කාලෙකට කලින්... <br /><br />ඔන්න ඉතින් කාලෙකට කලින් ඒ බ්‍රාන්ච් එකට අළුතෙන් ආවලු කොල්ලෙක්, බෑන්කිං ට්‍රෙනී විදිහට... මේකා ටිකක් එක විදිහක හාදයෙක්ලු... කොයිදේත් කරල ඉවර වෙලා අහන ජාතියේ එකෙක්ලු... ඉතින් දවසක් ස්ටාෆ් එකේ කට්ටිය අඩු දවසක මේ හාදයට ෆ්රන්ට් කවුන්ටර්ස්වල වැඩ කරන්න සිද්ධ වුණාලු... ඔය අළුතෙන් එකවුන්ට් අරින වැඩ වගේම පේ ඕඩර් , ෆොරීන් ඩ්‍රාෆ්ට් (අර බැංකු අණකර කියල ඉංගිරිස්වලින් කියන්නේ ආං ඒවට තමා..) එහෙමත් දෙන්නේ ඔතැනින් තමා.. ඉතින් එදා ලන්ච් වෙලාවේ කවුන්ටරේ ඉඳල තියෙන්නෙ මේ හාදය විතරයි... ආපු අලුතම නිසා මේ හාදයට වැඩ ගැන ඒ හැටි දැනුමක් නැහැ... ඒ හන්දාම මිනිහත් ඉඳල තියෙන්නෙ දණිස් පොල්කටු දෙක ටිකක් ඈත් කරගෙන... මොකද ඕක වදින්න ගත්තොත් හෙම‍.... ඔන්න ටික වෙලාවක් යත්දී මේ කවුන්ටරේට ආවලු පොඩි කොල්ලෙක්.... පොඩ් ය කිව්වට පොඩිමත් නෑලු... මේ A/L කරල ඉවර වෙච්චි ගමන් වගේ හාදයෙක්... මිනිහා ඇවිත් තියෙන්නේ ඩ්‍රාෆ්ට් එකක් ගන්න... <span style="font-style:italic;">CIMA UK</span> නමට..<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-Jj4tt8UOZi8/Ti0fr7aekLI/AAAAAAAAAnU/s6l2XMym7RY/s1600/286045damkngti2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 266px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-Jj4tt8UOZi8/Ti0fr7aekLI/AAAAAAAAAnU/s6l2XMym7RY/s400/286045damkngti2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633193548453941426" /></a><center><font size=1><a href="http://www.freedigitalphotos.net/images/view_photog.php?photogid=905">Image: Pixomar / FreeDigitalPhotos.net</a></font></center><br /><br />හැබැයි කස්ටමර් කොලු ගැටයත් ඒ තරම් බැංකුවලට ගිහින් පුරුද්දක් නැති හාදයෙක් වගේලු පෙනුනෙ... අපේ හාදයත් වැඩිය නැතුවට පොඩ්ඩක් විතර ගැස්සිලලු හිටියේ.. මොකද මිනිහා ඩ්‍රාෆ්ට් එකක් තියා පේ ඕඩර් එකක් වත් මීට කලින් තනියෙම දීලා තිබුණේ නෑලු....හැබැයි අනික් අය මේක කරන හැටිනම් මේ හාදය දැකල තිබ්බලු.... හැබැයි ඉතින් මේකා නොදන්න බව පෙන්නන්න කැමති එකෙකුත් නෙමෙයිලු.... ඉතින් අපේ හාදය අර කොල්ලට මේ ෆෝම් එකයි, අර ෆෝම් එකයි ඔක්කොම දීලා පුරවගන්න තියෙන සේරම පුරවගත්තලු... පස්සේ පවුම් ගාණට හරියන්න ලංකාවේ ගාණ දාපු ඩිපොසිට් ස්ලිප් එකකුත් දීලා කිව්වලු කෑෂ් කවුන්ටරේට ගෙවල එන්න කියල... කස්ටමර් කොලුවත් ඉතින් කෑෂ් කවුන්ටරේට සල්ලි ගෙවල ආවෑයි කියමුකො... මේ කොල්ල එනකොට අපේ හාදය ෆොරීන් ඩ්‍රාෆ්ට් එක ලියුම් කවරෙකත් දාලා ලෑස්ති කරලලු තිබ්බෙ... ඉතින් කස්ටමර් කොලුවා, අපේ හාදයට මුව නොසෑහෙන්න ස්තූති කරල අර ලියුම් කවරෙත් අරගෙන ගෙදර ගියාලු... <br /><br />ඔහොම මාස දෙක තුනක් ගෙවිලා ගියාලු.... <br /><br />ඔන්න අර කියපු කස්ටමර් කොල්ලා එක දවසක් බොහොම කලබලයෙන් දුවගෙන ආවලු බ්‍රාන්ච් එකට, මූණත් බෙරි කරගෙන.... බැලින්නං අර දීපු ඩ්‍රාෆ්ට් එක රිටර්න් වෙලා... කස්ටමර් කොල්ලා මූණ බෙරි කොරගෙන ආව මදෑ... වෙන කෙනෙකුට වුණා නං දීපු එකාගේ මුණත් තහඩුව සමතලා කරන්න තරං කේන්තියකින් නෙව එන්නෙ... ඉතින් එදා එතන හිටිය සීනියර් කෙනෙක් සීන් එක මැද්දට පැනල අර ගත්තලු බලන්න අර ඩ්‍රාෆ්ට් එක.... මේක අතට ගත්ත ගමන් අර සීනියර්ට හොඳට ම කේන්තිලු... මෑන් බැක් ඔෆිස් එක දිහාට හැරිල බොහොම තදින් ඇහැව්වලු කවුද මේක ඉෂූ කළේ කියල... ඉතින් අපේ හාදයත් පූස් පැටියා වගේ ගුලි වෙලා බොහොම බයෙන් බයෙන් කිව්වලු එයා තමයි කියල.... අර සීනියර් මෑන් කටින් පනින්න ආපු හිනාව තද කරගෙන කට්ටියටම පෙන්නුවලු අර රිටර්න් වෙච්චි ඩ්‍රාෆ්ට් එක.... ඒක දැකපු අනිත් සීනියර්ස්ලටනම් හිනාව නවත්තගන්නම බැරිවුණාලු.... අළුත් හාදයට නම් මේක ප්‍රහේළිකාවක් වගේලු... පස්සේ විස්තරේ දැනගත්තහම නම් මිනිහ පොළවේ වලක් හෙව්වලු, ඔලුව ඔබා ගන්න..... <br /><br />මොකද දන්නවද වෙලා තියෙන්නෙ...</font><br /><font size=5>අපේ හාදය පණ්ඩිතකමට අර කස්ටමර් කොල්ලට දීලා තියෙන්නේ කෙලින්ම ඩ්‍රාෆ්ට් පොතෙන් කඩා ගත්තු හිස් කොළයක්ලු ! </font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7510513729270026752-1636166946426425477?l=sansarasidu.blogspot.com' alt='' /></div>sansarasiduhttp://www.blogger.com/profile/04477986528760996953noreply@blogger.com44tag:blogger.com,1999:blog-7510513729270026752.post-6914692148030193662011-06-26T21:36:00.021+05:302011-07-24T15:57:20.357+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-cuSsSlGT1Js/TiSIPI-2vSI/AAAAAAAAAik/SozbHfvbpgs/s1600/407292vtuoabtxb.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 301px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-cuSsSlGT1Js/TiSIPI-2vSI/AAAAAAAAAik/SozbHfvbpgs/s400/407292vtuoabtxb.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630775227810495778" /></a><center><font size=1><a href="http://www.freedigitalphotos.net/images/view_photog.php?photogid=2125">Image: photostock / FreeDigitalPhotos.net</a></font></center><br /><font size=4>මේ ලිපිය ලියන තැනට මගේ හිත පොළඹවනු ලැබුවේ ඉතා මෑතකදි සිංහල බ්ලොග්කරුවන්ගේ ගූගල් සමූහය හරහා ඇති වූ සංවාදයකි. එහිදී මාතෘකාව වූයේ <span style="font-weight:bold;">"පණ ගැහෙන සින්ඩියට කාලෙකින් යන්නයි.."<span style="font-style:italic;"></span></span> ඒ ගැන මගේ අදහස කොයිවගේද කියල කියන්න කලියෙන් ඒ සංවාදය කිසිදු වෙනස්කමක් නොකරම, මෙහිලා පළ කරන්නේ එය මඟහැරුණු අයගේ දැනගැනීම පිණිසයි...</font> <br /><br /><font size=3><blockquote>“අද මං කාලෙකට පස්සේ සින්ඩියට ගොඩවැදුණා. උඩ ඉඳන් පහළටම ගිහිං කියවලා බැලලා හොඳයැයි හිතෙන බ්ලොග් කිහිපයක් කියෙව්වත්, ඒවා නිකං අනුන්ගේ කතාවලට අතරමැදදි සහභාගි වෙනවා වගේ වැඩක් හින්දා පැත්තකට වුණා.අවංකවම කියනවනං අළුතින් එන කෙනෙක්ට ‍(තමන්ගේ බ්ලොග් එක දාලා නැති) මේ සින්ඩිය ආකර්ෂනීය බවක් පෙනුනේ නැහැ. මට මතකයි මං කාලෙකට ඉස්සෙල්ලා කොච්චර සින්ඩියට සමීප වෙලා හිටියද කියන එක.<br /><br />නිකමට වගේ ඇලෙක්සා එකට ගිහිං බැලුවම http://sinhalabloggers.com/ එකේ ජනප්‍රියත්වය ක්‍රම ක්‍රමයෙන් අඩුවෙලා තියෙන බවයි පේ‍න්නේ. ඒ වෙනුවට සමහර බ්ලොග් සින්ඩියට වඩා ඉස්සරහට ඇවිත්.<br /><br />කාලෙකට ඉස්සෙල්ලා බ්ලොග් හරහා වුණු සාධනීය සංවාද වලට කවුළුව වුණේ සින්ඩියයි. ඒත් දේශපාලන බ්ලොග් වෙනමම දැමීමත්, සමහර බ්ලොග් සින්ඩියෙන් අයින් කරගැනීමත් සිද්ධ වුණා. මේ ප්‍රශ්න නිසාම විකල්ප සින්ඩි රාශියක් ගොඩනැඟුණා.<br /><br />බ්ලොග් කියන සමාජ අවකාශය ඉතාම වැදගත් එකක්. ඒකට සින්ඩි වලින් කරන දායකත්වයත් වැදගත් කියලයි තාමත් මං හිතන්නේ. වැරදි පරිපාලනයක්, වැරදි තීරණ ආවම වෙන දේ ගැන ‍උදාහරණයක් මේක ඇතුලේ තියෙනවා නේද? උදේට කනබොන දේවල්, තමන් බඳින ගෑණිගේ ස්වභාවය, ගෙදරට අවශ්‍ය බඩුමුට්ටු ගන්න අදහස්,වැනි දේවල් වලට වඩා පළල් බ්ලොග් අවකාශයක් වෙත සින්ඩිය ප්‍රවේශ වෙන්න තාමත් පණ ගැහෙනවා වගෙයි මට හිතුණෙ. ”</blockquote></font><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-QwxRnjFEuIg/TiLe_XrtexI/AAAAAAAAAgY/nBO6mF6jQtU/s1600/Capture1.PNG"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 317px; height: 51px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-QwxRnjFEuIg/TiLe_XrtexI/AAAAAAAAAgY/nBO6mF6jQtU/s400/Capture1.PNG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630307664437017362" /></a><br /><br /><br /><font size=3><blockquote>" ඒකට හේතුව මම හිතන විදියට සින්ඩිය අප්ඩේට් නොවෙන එක, ඒ කියන්නෙ එක හේතුවක් විතරක් කියනවා නම් අලුතින් එන බ්ලොග් සින්ඩියට එකතු කර ගන්නෙ නැති එක. <br /><br />මමත් මුලින්ම බ්ලොග් කියවන්න ගත්තේ සිංහල බ්ලොග් රීඩරෙන් තමා, ඒක හින්දා තවමත් මම ඒක බලනවා. ඒත් එදා ඉඳලා තිබුන පරණ බ්ලොග් ටික ඇරුනාම අලුතින් බ්ලොග් එකතු වෙලා තියෙන්නෙ බොහොම අඩුවෙන්, නිතර දකින කුකුලගේ කරමලේ සුදුයි වගේ හැමදාම දකින බ්ලොග් ටික විතරක් තියනකොට ඒක කියවන්න තියන ආසාව අඩු වෙනවා. <br /><br />මම දන්න බ්ලොග් තියනවා (මගේ එකත් ඇතුලුව) දැන් මාස ගාණක් වෙනවා සින්ඩියට ඇතුලත් කරන්න කියලා ඉල්ලලා තාම ඇතුලත් කරගෙන නැහැ. එහෙම උනාම ඒ අය විකල්ප හොයාගෙන යනවා. තව ඉතිං කියනවා නම් තාක්ෂණික පැත්තෙනුත් ඔයිට වඩා දෙයක් කරන්න පුලුවන් කියලයි මම හිතන්නෙ.<br /><br />ඔය විදියට කාලයක් යනකොට පණ ගැහෙන එකත් නතර වෙලා සිංහල බ්ලොග් රීඩරේ විතරක් ඉතුරු වෙයි. "</blockquote></font><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-Gw0nmhracL8/TiLfRRlFj9I/AAAAAAAAAgg/VsDgNfy9Fes/s1600/Capture2.PNG"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 338px; height: 57px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-Gw0nmhracL8/TiLfRRlFj9I/AAAAAAAAAgg/VsDgNfy9Fes/s400/Capture2.PNG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630307972036267986" /></a><br /><br /><br /><font size=3><blockquote>" සිංහල බ්ලොග් කියවනය යනු HITS වැඩිකරගැනීමේ පරමාර්තයෙන් මත රැදුනු රේස් දුනවන් එකක් නොව. එකම සිංහල බ්ලොග් කියවනයද වියයුතු නැත. සිංහල බ්ලොග් කරුවන්ගේ පරමාර්තය සිංහල අන්තර්ජාලයේ වැඩි කිරීමයි, එක සිංහල බ්ලොග් කියවනයෙන් පමණක් වියයුතු නැත. තවත් සින්ඩිකේටර් පැමින සිදුකරන්නේ යහපතක්. එක විය යුත්තකි. තමන්ට කැමැති තැනකින් එම බ්ලොග් කියවිය හැක්. හැම තැනම ඇත්තේද එකම බ්ලොග් ටිකකි... මෙය සිංහල බ්ලොග් කියවනයේද එලෙසයි. ඔබ විවීචනය කරන්නේ සිංහල බ්ලොග් කියවනය නොව, හුදෙක් බ්ලොග් කරුවන්ගේ හැකියාවයි. එහමන් ඔබට පුලුවන් හොද බ්ලොග් එකක් ලියන්න :)<br /><br />දේෂපාලන බ්ලොග් ඕනේනම්, දේෂපාලන කොටසට යන්න, තාක්ෂනික ඕනේනම් ඒ කොටසට යන්න... තෝරා ගැනීම ඔබ සතුයි.<br /><br />නමුත් බ්ලොග් තියන අයගේ referral බැලුවනම් දෙතුන් ගුනයක් හිට්ස් එවන්නේ කවුද කියා දැකගන්න පුලුවන් ;) මීට අමතරව RSS, ඊමේල් හා Facebook ද SBU Syndi ඇති ලිපි කියවීමට පුලුවන්.. එම නිසා Syndi යේ වෙබ් අඩවියටද ඒමට උවමනා නෑ.<br /><br />සිංහල බ්ලොග් කරුවන්නේ පරමාර්තය, සිංහල අන්තර් ගතය වැඩිකිරීමයි, එය අපිද කරන්නේ වෙන කෙනෙක්ද කරන්නේ කියන එක අපිට ගැටලුවන් කෑ, මූලික දේ සිදුවෙනවානම්.<br /><br />සිංහල බ්ලොග් කියවනට හිටස් අඩු උවද, එය අපිට පාඩුවන් නොව... සිංහල බ්ලොග් කියවනට හිට්ස් වැඩි උවද එය අපිට පාඩුවක් නොව (පාඩුවක් තමයි, මොකද සවර් සදහා මුදල් වැය වන නිසා) සිංඩිකේටරයක් පවත්වාගෙන හැමෝම කරන්නේ බ්ලොග් ලියන්නන් හට උපකාරයක්, ඒ සිංන්ඩිකේටර් කරන හැමෝම ඒ සදහා ඒම අයගේ මුදල්/කාලය වැය කරනවා... එම නිසා අපිට හොද සිංඩිකේටරය මොකද කියන එක<br />ගැටලුවක් නෑ. කලින් කිවුවා වගේ... අන්තර්ජාලයේ සිංහල වැඩි වෙනවනම්... ඒක තමයි අපේ බලාපොරොත්තුව.<br /><br />විවේචනය කරන්න හරි ලේසියි, ඒ විවේචනය කරන කාලය යමෙකුට හොදක් කරන්න යෙදෙවුවනම් තවත් අගෙයි. "</blockquote></font><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-VktSY5B5fKg/TiLfeRY2bQI/AAAAAAAAAgo/QgFk-CUfdAQ/s1600/Capture3.PNG"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 341px; height: 50px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-VktSY5B5fKg/TiLfeRY2bQI/AAAAAAAAAgo/QgFk-CUfdAQ/s400/Capture3.PNG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630308195323243778" /></a><br /><br /><br /><font size=3><blockquote>" මම හිතන්නේ මම මේක කලිනුත් කිව්වා. කවද හරි දවසක අපිට සින්ඩිය නවත්තලාම දාන්න පුලවන් නම් එදාට තමයි නියම ජයග්‍රහනය ලබන්නෙ. අපි ඉංග්‍රීසි බ්ලොග් ගැන දැනගන්නේ සින්ඩියක් නිසාද? සිංහල බ්ලොක් සහ අන්තර්ගත ජාලය තුල බහුලව පවතිනකොට සින්ඩියක් කියල දෙයක් අපිට ඕන නැතිවෙයි. ඇත්තටම මමත් දැන් මට එන ඊමේල් එක බැලුවොත් මිස සින්ඩියේ වෙබ් අඩවියට පිවිසෙන්නෙ නැතිම තරම්. "</blockquote></font><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-BoFooV0DzZ4/TiLfpYjludI/AAAAAAAAAgw/WzErGkPy9pY/s1600/Capture4.PNG"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 340px; height: 58px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-BoFooV0DzZ4/TiLfpYjludI/AAAAAAAAAgw/WzErGkPy9pY/s400/Capture4.PNG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630308386225895890" /></a><br /><br /><br /><font size=3><blockquote>" බ්ලොග් අවකාශය කියන්නේ ඕනෑම කෙනෙක්ට තමන්ගේ අදහස් ,විචාර ,ඉදිරිපත් කිරීම් කරන්න පුළුවන් පහසු අවස්ථාවක්.නමුත් දැන් පවතින බ්ලොග්කරණ භාවිතය පිළිබද මගේ ප්‍රශංසනීය අදහසක් නෑ .බොහෝ පිරිසක් තම තමන්ගේ හෑලි ,සහ කයිවාරු ඉදිරිපත් කිරීමට බ්ලොග්කරණය මාධ්‍යයක් කරගෙන.බ්ලොග්කරණය යනු වගකිවයුතු හැසිරවීමක් තිබිය යුතු දෙයක් කියා ඔවුන් තේරුම් අරන් නැති බවයි වැටහෙන්නේ...සංඥයමය නොමැතිව ,සිතුනු,එවෙලේ දුටු දෙයක් කරන්නනන් වාලේ පල කරන්නාවූ ලිපි නිසා බ්ලොග් අවකාශයේ වටිනාකම හරය සහ බර හෑල්ලු වී ඇති බවක් පෙනේ.මෙය බරපතල තත්වයකි.මෙවැනි වූ අවභාවිතයන් නිසා බ්ලොග් කියවන්නන් අදාළ රසිකත්වය වෙන යම් දෙයකට ආදේශ කරගැනීමේ දෘශ්‍ය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමක් පැහැදිලිවම පසුගිය කාලය තුල නිරීක්ෂණය විය...එය අප රටේ සිනමා ශාලා පාලු වුවා සේම නිහඩ ප්‍රතික්ෂේප කිරීමක අවදානම් අවස්ථාවක සිටිමු.හරවත් හා විචාරශීලී රසික සමුහයක් බිහිකර ගැනීමට බ්ලොග්කරුවන්ට සාධනීය මෙහෙවරක් කිරීමට විභවයක් ඇත.මේ අසීමිත අවස්ථාව නිවැරදිව භාවිතා කිරීමට මග පෙන්වීම සදහා සිංහල බ්ලොක් කියවනයේ ඇඩ්මින්වරු ඉදිරිපත් වේ යයි සිතමු.<br /><br />අදහස් සහ යෝජනා<br />පෞද්ගලික බ්ලොග් කිසිදු වගකීමකින් තොරව සමාජ සදාචාර හා සම්මුතීන් පිළිබද කිසිදු තැකීමකකින් තොරව අවර ගනයේ ලිපි පලකිරීම "නිදහස් මාධ්‍ය භාවිතයක් " ලෙස සිතති.තම පෞද්ගලික අත් දැකීම් හා ජීවන සුවද බෙදා ගැනීම තවත් එක් රසවින්දන අවස්ථාවකි.නමුත් දීර්ගකාලීන ,ස්ථාවර ප්‍රේක්ෂක කැලක් බිහිකර ගත හැක්කේ හරබර බ්ලොග් සටහන් මගින්ම පමණක්මය.මෙය වටහා ගතයුතු සත්‍යයකි.නැතිනම් පෞද්ගලික බ්ලොග් ලිපි ලියන්න්නවුන්ම පාඨකයන් බවට පත් වී සින්ඩිය facebook account එකක් වැනි දෙයක් බවට පත්වන අවදානමක් ඇත...කාර්යබහුල ජීවිතයේ දැනුම හා සක්‍යතවයට ඉඩ ලැබෙන ලෝකයේ වඩාත් හරවත් කාල භාවිතාවක් සොයන පරිසයක ,වඩාත් අගයෙන පරාසය අප හදුනාගත යුතුය,පෞද්ගලික බ්ලොග් අඩවි සදහා වෙනම tab එකකින් පිවිසීමටත් අනෙක් බ්ලොග් අඩවි ලිපි වෙනම පල කරන ලෙස යෝජනා කරමි.සිංහල බ්ලොක් කියවනයේ ඇඩ්මින්වරුන් ගේ අවධානය යොමු වේ යයි සිතමි. "</blockquote></font><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-HmIJ7lnqTe0/TiLfysdbkqI/AAAAAAAAAg4/95IhNtcaLY4/s1600/Capture5.PNG"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 343px; height: 61px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-HmIJ7lnqTe0/TiLfysdbkqI/AAAAAAAAAg4/95IhNtcaLY4/s400/Capture5.PNG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630308546187596450" /></a><br /><br /><br /><br /><font size=4>මා මෙහි පළ කළේ සම්පුර්ණ සංවාදයම නොවෙයි. මට සාකච්ඡා කරන්නට අවශ්‍ය කාරණාවලට හේතූ වෙච්ච සංවාද සටහන් ටික පමණක් මෙසේ නැවත පළ කළා. ඇත්තටම මේ අදහස් දිහා බලපුවහම මට මුලින් ම මතක් වුණේ අතේ ඇඟිලි පහ එක වගේ නෙවෙයි නේ ද කියන කාරණාව. අපි එක ම තැනකට එකතු වුණත් අපි විවිධ අදහස්, විවිධ මත වාද කරපින්නා ගත් අය... එක එක පාට කණ්ණාඩි දාගෙන ලෝකය දිහා බලන අය.. අවශ්‍යයෙන් ම අප හැමදෙනාටම එක ම අදහසක් තිබිය යුතුයි කියල නියමයක් නැහැ... හැබැයි අප දැනගත යුතු එක දෙයක් තියෙනවා... යම් අදහසක් දරන්නට මට ඇති අයිතිය ම අනෙකාටත් තිබෙන බව අප කිසිවිටෙකත් අමතක කළ යුතු නැහැ... මං මේ කාරණාව මුලදි ම මතක් කළේ, මෙහිලා දක්වන්නට යන මගේ අදහස් දරන්නට මට ඇති අයිතිය මෙය කියවන්නට යන ඔබට අමතක නොවනු පිණිසයි...<br /><br /><font size=5><span style="font-weight:bold;">බ්ලොග්කරණය<span style="font-style:italic;"></span></span></font> <br />පෙර ලිපියකදීත් මා සඳහන් කළ පරිදි බිලොග්කරණයේදි අනුගමනය කළ යුතු සැබෑ නීති මාලාවක් නැත.. බ්ලොගර් අඩවිය ම බ්ලොග් එකක් යන්න හඳුන්වාදෙන ආකාරය මා මෙහිලා සඳහන් කරන්නට කැමතියි.... <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-oaa_3RHkauE/TiLghd5PvZI/AAAAAAAAAhI/O4Ecd34ro50/s1600/Capture6.PNG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 219px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-oaa_3RHkauE/TiLghd5PvZI/AAAAAAAAAhI/O4Ecd34ro50/s400/Capture6.PNG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630309349731581330" /></a><br />විවිධ අදහස් දරන්නට මිනිසුනට ඇති අයිතිය ඔවුනුත් පිළිගන්නා බව නොවේ ද ඉන් හැඟෙන්නේ.. ?<br />විවිධ අදහස්, විවිධ හැඩතල, විවිධ ආකල්ප ඇති බ්ලොග් බිහිවිය යුතු බවයි මගේ නම් හැඟීම. මන් ද යත් ඒවා කියවන්නට එවැනිම අදහස් ඇති තවත් කණ්ඩායම් මේ සමාජය තුළ විසිර සිටින බැවිනි.. <br /><br />ඉතින් ඔවුනගේ (බ්ලොග්කරුවන්ගේ) අදහස එදිනෙදා කන බොන දේ ගැන කතා බහ කිරීම නම් එය ඔවුනගේ කැමැත්තයි.... එසේත් නැතිනම් ඔවුනගේ අදහස තමන් බඳින ගෑණිගේ ස්වභාවය, ගෙදරට අවශ්‍ය බඩුමුට්ටු ගැනීම ගැන අදහස් හුවමාරු කර ගැනීම නම් එයත් ඔවුනගේ කැමැත්තයි.... එසේද නැතිනම් තම තමන්ගේ හෑලි සහ කයිවාරු ඉදිරිපත් කිරීම හෝ තම පෞද්ගලික අත් දැකීම් හා ජීවන සුවඳ බෙදා ගැනීම ඔවුනගේ අදහස නම් එය ද ඔවුනගේ කැමැත්තයි... ඒ ගැන ලියන සහ ඒවා කියවන්නට කැමති තවත් කවුරුන් හෝ මේ සමාජය තුළ අනිවාර්යයෙන්ම සිටින බව පමණක් අප සිහියේ තබා ගත යුතුයි... ඒ ගැන ලියන්නට වගේම ඒ ගැන කියවන්නටත් ඔවුනට නිදහසක් මෙන් ම අයිතියක් ඇති බවත් අප අමතක කළ යුතු නැහැ... ඒවා අවභාවිතයන් යැයි ලේබල් කර තවත් පිරිසකගේ අදහස්වලට සුභාවිත හෝ සම්භාව්‍ය ලේබල් ඇලවීම නම් අනුමත කළ නොහැකියි.. මන් ද අවභාවිත හෝ සුබාවිත යන්න තීරණය කළ හැක්කේ ඒ ඒ පුද්ගලයාට බැවිනි.. ඔබට සුබාවිත දේ මට අවභාවිත විය නොහැකි ද ??? සංයමය ගැන කතා කරනවා නම් එහි ඉම කොතැන දැයි තීරණය කළ යුත්තේ ද ඒ ඒ බිලොග්කරුවා විසින්ම බව මගේ අදහසයි. එම තීරණය තම තම නැණ පමණින් ගන්නා කළ එහි ඉම එකිනෙකාට සාපේක්ෂව වෙනස් වීම ස්වභාවයෙන් ම සිදු වන්නකි.. සංයමය හෝ ස්වයං විනය යනු තමන් තමන්ටම පනවා ගන්නා එකක් මිස අනෙකකුට බලහත් කාරයෙන් තවෙකෙක් මත පැටවිය හැක්කක් නොවේ... <br /><br />අවශ්‍යයෙන් ම බ්ලොග්කරුවන් ලිවිය යුත්තේ තමන් ට අවශ්‍ය දේ මිස අනෙකක් නොවේයැයි යන්න මගේ හැඟිමයි.... <br />තෝරා බේරාගෙන කියවීම පාඨකයන් සතු කාර්යයකි.. කියවන්නන්ට අමතකවී ඇතැයි හැඟෙන දෙයක් මතක් කර දෙන්නට මෙහිලා කැමැත්තෙමි.<br /><span style="font-weight:bold;"><br />"කැමතිනම් කියවන්න. නැතිනම් ඉවත්වෙන්න."<span style="font-style:italic;"></span></span> එය ඒ තරමට ම සරල ය. <br /><br /><font size=5><span style="font-weight:bold;">සින්ඩි<span style="font-style:italic;"></span></span></font> <br />බොහෝවිට සින්ඩි වල බ්ලොග් අඩවි යම් වර්ගීකරණයකට ලක් කර තිබෙනු දැකිය හැකියි... <br />අද බිහිවන බ්ලොග් අඩවි කිසියම් වර්ගීකරණයකට ලක් කළ හැකිදැයි යන්න නැවත සිතා බැලිය යුතු යැයි මම යෝජනා කරමි...<br /><br />ඒ සඳහා සරල උදාහරණයක් ගෙන බලමු.... <br /><br />අළුතෙන් පටන් ගන්නා බ්ලොග් අඩවියක මුලින්ම පළවන්නේ ගද්‍ය හෝ පද්‍ය පෝස්ට් යැයි සිතමු. ඒවා කියවා බලන අප එම අඩවිය සාහිත්‍ය කැටගරියට දමා සාහිත්‍ය අඩවියක් යන ලේබලය අලවන්නෙමු. එහෙත් හෙට...? හෙට එම අඩවියේ දේශපාලන ලිපියක් පළ වන්නේ නම් එම අඩවිය තව දුරටත් සාහිත්‍ය කැටගරියට දමා තැබිය හැකි ද ? නැතිනම් එය දේශපාලන කැටගරියට දැමිය යුතු ද ? ඊටත් පසු ව එම අඩවියේ තාක්ෂණික හෝ පුද්ගලික අදහස් ගම්‍ය වන ලිපි පළ වුව හොත්....අපි කුමක් කරමු ද ??? මෙහි සරල අදහස නම් අප වර්ගීකරණය කළ යුත්තේ අඩවිය නොව අඩවියේ පළ වන ලිපි බවයි... එම ලිපි වෙන් වෙන් වශයෙන් ගත් කළ ඒවා විවිධ කැටගරි වලට අයත් විය හැකි ය... ඉඳින් ඒවා වර්ගීකරණය කළ යුත්තෙත් වෙන වෙනම නොවේ ද ? මේ සම්බන්ධ තාක්ෂණික පසුබිම ගැන මට ඒ තරම් අවබෝධයක් නැත. එහෙත් කලකට පෙර ලාංකීය සිතිවිලි බ්ලොග් සින්ඩිකේටරයේ පටස් කරන ලිපි තමන්ටම වර්ගීකරණය කිරීමේ පහසුකම සලසා තිබිණ... අවශ්‍ය වන්නේ එවැනි දෙයක් බව මගේ අදහසයි. එවිට වර්ගීකරණය වන්නේ බ්ලොග් අඩවිය නොව අදාළ ලිපිය පමණක් නිසා එම කැටගරිය සම්බන්ධයෙන් උනන්දුවක් දක්වන පාර්ශවයන් වෙත සැලසෙන්නේ වටිනා සේවයකි.. එසේ ම එවිට, අර කැටගරියට... මේ කැටගරියට... ගරහන උදවියට ඒ දෙසවත් නොබලා තමන් කැමති කැටගරියට පමණක් යන්නට අවකාශ ලැබෙනු ඇත...<br /><br />සින්ඩ්කේටර් ප්‍රමාණය වැඩි වීම ගැන කාලිංග සොයුරා දක්වා ඇති අදහස මගේ ද අදහස වන බැවින් නැවත ඒ ගැන වැඩිමනත් සඳහන් කරන්නට උත්සාහ නොකරමි.. <br /><br />සින්ඩියක අවශ්‍යතාවය මතු වන්නේ බිලොග් අඩවි ප්‍රමාණයෙන් වැඩි වන විට ය. යාවත්කාලීන වන ලිපි එක ම තැනකදී බලන්නට සින්ඩියකින් සැලසෙන්නේ අමිල සේවයකි.. අද වන විට සිංහල බ්ලොග් කියවනයේ ඇතුළත් කර ඇති බ්ලොග් ගණන 1119 කි... කාලිංග සොයුරා සිය සංවාද පිළිතුරු වලදි සඳහන් කළ පරිදි නම් තවත් බ්ලොග් අඩවි දහසක් පමණ ඇතුළත් කර ගැනීම සඳහා වන පෝළිමේ රැඳී තිබෙනවා... ඇඩ්මින්වරුන්ගේ කාර්යබහුලකම නිසා මෙසේ සිදුවී ඇති බවත් හැකි අයෙකුට ඒ සඳහා සහය විය හැකි බවත් සඳහන් වුණා... බල්ලගේ වැඩේ බූරුවාට කළ නොහැකි ය. බ්ලොගයක් කියවා අන්තර්ගතය පරීක්ෂා කළ හැකි වුවත් මගේ තාක්ෂණික දැනුම නම් ඇත්තේ අවම මට්ටමක නිසා එවැන්නකට අත පොවන්නට තරමක දෙගිඩියාවක් සිතේ හොල්මන් කළ නිසා මා ඒ සඳහා ඉදිරිපත් වූයේ නැහැ... එහෙත් තාක්ෂණික දැනුම ඇති බොහෝ පිරිසක් ඒ සඳහා සිය සහය පළ කරන්නට එක් වී සිටීම නම් සැබැවින් ම පැසසිය යුත්තක්... මේ ප්‍රශ්න නිරාකරණය වී එම පෝළිමේ ඇති අඩවි ටිකත් සිංහල බ්ලොග් කියවනයට එක් වුවහොත් එහි ඇතුළත් කර ඇති අඩවි සංඛ්‍යාව දෙදහසක් හෝ ඒ හා සමාන ගණනක් වෙනවා... පවත්නා තත්ත්වය යටතේ බිලොග් ලියන්නට ගන්නේ සිංහල යුනිකේත ගැන යම් පමණකට හෝ දැනුමක් ඇති අය ය. බ්ලොග් ලියන්නන් සෑම දෙනාම වාගේ නිරායාසයෙන් ම අනෙකුත් බිලොග් අඩවි වල පාඨකයන් වීම වැළැක්විය නොහේ... එනම් මේ දෙදහසක් පමණ දෙනා තමන් බ්ලොග් ලියන අතරේ අනෙකුත් අඩවි වල පාඨකයන් බවට පත් වනු ඇත... බ්ලොග් අඩවියක් පවත්වාගෙන නොයන මුත් බ්ලොග් කියවීමට ඇබ්බැහි වී සිටින පිරිස සාපේක්ෂව ඉතා අල්පය. සිංහල යුනිකේත ගැන සමාජයේ දැනුවත්භාවය වැඩි නොකර එම පිරිස වර්ධනය කර ගැනීම හරියට පරිගණක තිරයේ වසා සිටින කුඩා කෘමියෙකු මවුස් පොයින්ටරයෙන් ගසා එළවන්නට ගන්නා උත්සාහයක් වැනි ය... කාට හෝ කෙනෙකුට “ආ මං සිංහල බ්ලොග් එකක් ලියනවා. ඒක කියවලා බලන්න” යැයි කියන්නට පෙර නැවත දෙපාරක් සිතන්නට සිදුවන්නේ යුනිකේත මතු නොව බ්ලොග් අඩවි ගැන පවා සමාජයේ දැනුවත්භාවය අල්ප වන හෙයිනි. <br />“මොකක් ද මචං බ්ලොග් එකක් කියන්නේ...?” <br />“මොකක් ද මචං යුනිකෝඩ් කියන්නේ...?” <br /><br />“හා... හොඳයි” යන පිළිතුර වෙනුවට නැගෙන්නේ තවත් ප්‍රශ්න රැසකි... <br />එනයින් ගත් කළ සැබෑ විප්ලවයක් අවශ්‍ය වෙමින් තිබිණ.. බිලොග් කියවන පාඨකයන් ප්‍රමාණය වැඩි කර ගන්නට නම් එක්කෝ යුනිකෝඩ් ගැන සමාජ දැනුවත්භාවය වැඩි කරන්නට සෑහෙන වෙහෙසක් ගත යුතු ය. එසේ නැතිනම් වෙනත් විකල්පයක් සොයා ගත යුතු විය.... <br /><br /><font size=5><span style="font-weight:bold;">විප්ලවය<span style="font-style:italic;"></span></span></font><br />විප්ලවයක් යනු මහත් විපර්යාසයකි නැතිනම් මහා වෙනසකි. සිංහල යුනිකේත සම්බන්ධයෙන් ගත් කළ මෙවැනි මහා විපර්යාසයක් කරන්නට ඉතා මෑත කාලයේ දී එක්තරා තරුණයෙකුට හැකි වී තිබිණ.... අප දෑස් දල්වාගෙන බලා සිටි විකල්පය ඔහු විසින් සොයාගෙන තිබිණ..<br /> <br />සංවාදය පුරාවට ම කාලිංග සොයුරා එක් දෙයක් අවධාරණය කර තිබිණ. එනම් සිංහල බ්ලොග්කරුවන්ගේ අරමුණ අන්තර්ජාලය තුළ සිංහල අන්තර්ගතය වැඩි කිරීම වන බවයි. එය ඇත්ත ය. මුල් කාලයේදී බ්ලොග්කරුවන්ට අවශ්‍ය වූයේ සිංහල යුනිකේත සමාජ ගත කරන්නට ය. තම තමන්ගේ බ්ලොග් අඩවි ජනප්‍රිය කරගන්නවාට වඩා ඒ මූලික අරමුණ මුදුන්පත් කර ගැනීමේ සැබෑ අවශ්‍යතාවය ඔවුන් වෙත නොතිබුණා නම් සර්වර් සඳහා අතින් වියදම් කරගෙන සින්ඩි අරඹන්නේ ද නැත... අනෙකුත් වැඩ පාඩු කරගෙන තමන්ගේ වටිනා කාලය ඒ සඳහා යොදවන්නේ ද නැත... එහෙයින් සිංහල යුනිකෝඩ් සමාජගත කිරීමේ සත්කාර්යයේදි ඇප කැප වී කටයුතු කළ මේ පුරෝගාමීන් හට ඔවුන ට නිතැතින් ම හිමි විය යුතු ගෞරවය දක්වන්නට තරම් අප නිහතමානී විය යුතු ය... <br /><br />සිංහල යුනිකේත භාවිතයෙන් බ්ලොග් අඩවියක් ලියන්නට පටන් ගන්නා බ්ලොග්කරුවෙක් මුහුණ දුන් ලොකුම ගැටළුව වූයේ සිංහල යුනිකේත සහය නොමැති පරිගණකයක දී තමන්ගෙ අඩවිය බැලීමට හැකියාවක් තම පාඨකයන් වෙත නොවීමයි... එක්කෝ ඔවුන් යුනිකේත සිය පරිගණකයේ පිහිටුවා ගත යුතු විය. නැතිනම් සිංහල යුනිකෝඩ් සහය ඇති පරිගණයක් වෙත යා යුතු විය.. එහෙත් එතරම් තාක්ෂණික දැනුමක් නොමැති පාඨකයින් හට සිංහල යුනිකේත සහය සිය පරිගණකයේ පිහිටුවා ගැනීමට කියාදීම බ්ලොග් එකක් ලියනවාට වඩා අමාරු කාරීයක් විය... <br /><br />Fire fox සඳහා සිංහල යුනිකේත සහය ගෙන එන ප්ලගීනයක් බිහිවන්නේ ඔය අතර තුර ය. එය ඒ තරමටම ජනප්‍රිය වූයේ නැත... <br /><br />එහෙත් <a href="http://www.blogger.com/profile/12872928647925127822">ධනික</a> නම් තරුණයෙක් <a href="http://dhanikauom.blogspot.com/2011/04/sett-unicode-decoder.html">SETTdeco</a> කරළියට ගෙන එන්නේ මෙවන් පසුබිමක ය. සැබවින් ම එය මහා පෙරළියකි. මෙම විජෙට්ටුව සිය සිංහල අඩවියට ඇතුළත් කර ගත් විට යුනිකේත ඇති නැති ඕනෑම පරිගණකයක දී දැන් එම අඩවිය කිසිදු අපහසුවකින් තොරව කියවිය හැකි ය. සිංහල යුනිකේතයේ පමණක් නොව දමිළ යුනිකේතයේ ද සෑබෑ විප්ලවීය වෙනසක් කරන්නට එය ට හැකියාව ඇත.. සැබවින්ම SETTdeco සමඟින් එළඹෙන යුගය සිංහල යුනිකේත භාවිතය ඉතා පුළුල් කළ හැකි යුගයක් වනවාට සැක නැත... මෙතුවක් කල් සිය පරිගණකයේ යුනිකේත නොමැතිකමින් සිංහල බ්ලොග් කියවන්නට නොහැකිව සිටි සැමටත් එනිසාම විශාල පාඨක පිරිසක් ග්‍රහණය කර ගන්නට බැරි වී සිටි සිංහල බ්ලොග්කරුවන්ටත් ධනික මේ ලබා දී ඇත්තේ එසේ මෙසේ දායාදයක් නොවේ.... <br />සැබවින්ම එය අමරණීය දායාදයක් වනු ඇතැයි යන්න මගේ හැඟිමයි....<br /><br />ඔහුගේ නිපැයුමේ සැබෑ විශිෂ්ඨත්වය අප අත් දකිනු ඇත්තේ අද නොව හෙට දවසේ දී ය... <br /><br />ධනික ඔබට ජය !<br /><br />ඉඳින් දැන් අවශ්‍යව ඇත්තේ, එකිනෙකාගේ අඩුපාඩු හොයන්නේ නැතිව තම තමන්, තම තමන්ගේ නිදහස බුක්ති විඳින අතරේ තම තමන්ගේ යුතුකම් කොටස ඉටු කිරීමයි... එසේ වුවහොත් දසුන් කිව්වාක් මෙන් අපට සින්ඩි අවශ්‍ය නොවන දවසක් ද උදාවනු ඇත...<br /><br /><span style="font-weight:bold;"># මෙම ලිපියට පිළිතුරු වශයෙන් ලැබී ඇති කමෙන්ටුවක් වෙනමම පෝස්ටුවක් වශයෙන් පළ කරන ලෙස ඉල්ලා ඇතත් එම ඉල්ලීම ඉටු කළ නොහැකි බැවින්, මෙම ලිපියටම අමුණා පළ කරන බව සලකන්න... පහතින් පළවන්නේ එම කමෙන්ටුවයි..</span></font><br /><font size=3><blockquote><br />Sankha said...<br /><br /> <br /> 1 කොටස<br /> මුලින්ම කියන්න ඕනේ මේ කියන ප්‍රශ්ණේ (අවුල) දැම්මේ මම. මගේ නම සංඛ. මේක ටිකක් දිග පිළිතුරක් හැකිනම් වෙනම පෝස්ට් එකක් හැටියට දාන්න. මුලින්ම මේක කමෙන්ට් එකක් හැටියට පළකරයි කියලා සැකයක් තිබුණත්, ලිපියෙ තියෙන ලිබරල් බවත් එක්ක මේක පළකරයි කියලා විශ්වාස කරනවා.<br /><br /> සන්සරසිඳගේ ලිපිය ගැන ඇත්තටම සතුටුයි. ඒ එමඟින් මගේ මතය ඉදිරියට යාමක් සිදුනොවන නිසා නෙවෙයි. යම් ආකාරයක ප්‍රශ්න කිරීමක්, අදහස් දැක්වීමක් සිදුකරන නිසාත්. මම මේ ගැටළුව යොමු කරන්නේ සත්‍ය අත්දැකීමක් මත. ඒ බව ඒ කමෙන්ට් එකේම තියෙනවා. බ්ලොග් අවකාශයේ පිරිසට මතක නම් මේ වගේ ප්‍රශ්ණ කිරීමක් මීට ඉස්සෙල්ලත් සිද්ධ වුණා. අවසාන ප්‍රතිඵලය වුණේ ඒ පිරිස බ්ලොග් කියවනය අතහැර යාම. එතකොට මේ සියල්ල වෙනකොට අපි බලාගෙන හිටියා, අවස්ථානුකූලව යම් අදහස් පළ කිරීමක් සිදුකළා.<br /><br /> මේ සියළු දේ ඇතුලේ තිබුණ දේ තමයි සිංහල බ්ලොග් කියවනය ඇතුලෙ ඉන්න යම් පුද්ගලයෙක්ගේ අඩුපාඩුවක් මත මේ ගැටළු ඇතිවෙනවා කියන එක. ඒකට අවශ්‍ය තරම් අත්දැකීම් පැරණි ‍බ්ලොග් ලියන්නන් ලබලා තිබුණා. ඒක හින්දා තමයි ඟඟට ඉණි කපනවා වගේ නොයෙකුත් අවස්ථාවන් වල විවිධ පාර්ශව අදහස් මතුකරන්නේ. මගේ ඊමේල් එක බ්ලොක් කරපු එක ගැන මට එච්චර පුදුමයක් නැත්තේ ඒකයි. ඇත්තටම කිව්වොත් මම මේ වෙද්දි බ්ලොග් සංසදය හෝ කියවනය සමඟ ලොකු බැඳීමක් නැහැ.<br /><br /> ඒත් මම මතුකරලා තියෙන දේවල් සන්දර්භයෙන් එළියට ගැනීම ඇතුලේ යම් වැරදි වැටහීමක් තියෙනවා කියලයි මට හිතෙන්නේ.<br /> උදාහරණයක් ගමු.<br /> ඔබ කියනවා<br /> “යම් අදහසක් දරන්නට මට ඇති අයිතිය ම අනෙකාටත් තිබෙන බව අප කිසිවිටෙකත් අමතක කළ යුතු නැහැ...”<br /><br /> ඉතිං මේක ගැන කිසිම ගැටළුවක් නැහැ. ඇත්තටම අපි ප්‍රශ්ණ කරන්නේ මේ තියෙන අයිතියට වැට බඳින නිසයි. උදාහරණයකට ගත්තොත් දේශපාලන ලිපි කියලා බ් ලොග් ප්‍රධාන පිටුවෙන් ඉවත් කරන කාලෙ පැහැදිලිවම බ්ලොග් අවකාශය ඇතුලේ ප්‍රධාන මතවාද 2ක් ස්ථාපිත වෙලා තිබුණා. ටැබූ, බි යොන්ඩ් ‍ෆ්‍රේම්, රාමචන්ද්‍ර වගේ බ්ලොග්කරුවෝ කිසියම් ප්‍රතිවිරෝධතාව ඇතුලේ වුණත් අයත් වුණේ එක පැත්තකට. මේ අය අතරින් දවසකට එකක් වගේ පෝස්ට් දැන්මේ බීඑෆ් විතරයි. ටැබූ වැඩිම වුනොත් දවස් 2කට වඩා ගත්තා ලිපියක් ලියන්න. ඒ අය සිංහල බ්ලොග් කියවනය අතහැරීමට ප්‍රධාන හේතුවක් වුණේ මේ බ්ලොග් දෙවෙනි ගණයේ ඒවා බවට පත්කරපු නිසයි. දැන් ඇතිවෙන ප්‍රශ්ණය අනෙක් බ්ලොග් සියල්ල පළවෙනි පිටුවට දාලා පුවත් මොකද්ද ඇති කරන්න හදන ගුණාත්මක භාවය? දැන් අපි දේශපාලන පිටුවේ අවසාන දවස් ‍3ක පෝස්ට් ගැන විස්තරයක් බලමු.<br /><br /> 27 වැනිදා<br /> - http://lankaelink.com/sinhala පෝස්ට් 13<br /> - http://malansamarawickrama.wordpress.com/<br /> - http://gadflyzone.wordpress.com<br /> - http://ahasganga.blogspot.com/<br /><br /> 26 වැනිදා<br /> - http://lankaelink.com/sinhala 16<br /><br /> 25 වැනිදා<br /> - http://kathika.wordpress.com/<br /> - http://lankaelink.com/sinhala 13<br /> - http://malansamarawickrama.wordpress.com<br /> - http://gadflyzone.wordpress.com<br /> - http://sinhala-nazi.blogspot.com/<br /> June 28, 2011 1:25 AM <br /></blockquote><br /><blockquote>Sankha said...<br /><br /> <br /> 2 කොටස<br /><br /> ඇත්තටම නාමිකව සිංහල අකුරු අන්තර්ජාලය තුළ වැඩිකිරීමක්ද කළ යුත්තේ? එහෙම නැතුව එහි ගුණාත්මක භාවය පිළිබඳව අල්ප හෝ සැළකීමක් නැද්ද. දේශපාලන කොටසට ඇදලා දාලා තියෙන කතිකා බ්ලොග් එක ලංකාවේ බ්ලොග් අඩවි අතරින් වඩාත් විද්වත් අන්තර්ගතයක් සහිත බ්ලොග් එකක්. ඊට අමතරව රාමචන්ද්‍ර, ටැබූ වගේ ඒවත් යම් අධ්‍යනයන් තුළින් ගොඩනැඟුණු අදහස් නියෝජනය කරපු අඩවි. ඒවා තුළින් වෙන්නේ සිංහල බ්ලොග් අවකාශය තව තවත් පෝෂණ්‍ය වීම නොවේද?<br /><br /> එතකොට දේශපාලන නොවන ඒත් දේශපාලන ලිපි (ඒවා මූලධර්මවාදී දේශපාලන වෙන්න ඕන මං හිතන්නේ) තියෙන බ්ලොග් ආරම්භක පිටුවේ ලස්සනට තියෙනවා. මේ තියෙන්නේ ඒවා.<br /><br /> - http://sinhalabuddhist.com<br /> - http://peramunerala.wordpress.com<br /> මේවා‍ගේ තියෙන විශේෂත්‍වෙ මේවා දේශපාලන ලිපි පළකරත් ඒවා සිංහල මූලධර්මවාදී මතවාදයක් වෙනුවෙන් පෙනී සිටීම. ඇ‍ටමැස්සා, සිංහල නාසි වගේ අඩවි වල නියෝජනය ඊට එරෙහිවයි.<br /><br /> තාක්ෂනික, පුද්ගලික ‍බ්ලොග් සමඟ පළවෙනි පිටුවට ආවා නම් කතිකා එකට හිට්ස් වැ‍ඩිවෙන එක අමුතුවෙන් කියන්න ඕන‍ දෙයක් නෙවෙයි. දේශපාලන කියලා වෙනමම පිටුවකට දැමීම තුළ කොන්වීමක් වෙනවා කියලා අමුතුවෙන් කියන්න ඕන නැහැනේ. මගේ තර්කය පුද්ගලික හෝ ඕපාදුප අඩවි නැවැත්වීම නෙවෙයි. ඒත් දේශපාලන අරුත් දෙන බ්ලොග් අඩවි කොන් කර තැබීම වැරදියි යන්නයි.<br /><br /> කවුරුහරි හිතනවද මේවා අත්වැරදීම් කියලා. ඒත් ඒක එහෙම නෙවෙයි. දැන් පහුගිය දවස්වල තිබුණ ත්රෙඩ් එකේ සටහන් වෙලා තිබුණා. “එකතු වෙලා වැඩ කරමු” කියලා. මම ඊට පිළිතුරු වශයෙන් ප්‍රකාශ කළේ, එවැන්නක් සිදුනොවන බවයි. ඇත්තටම වෙන්නේ මොකද්ද කියලා අපි ඉදිරියට බලමු.<br /><br /> මගේ බෑන් කරපු කමෙන්ට් එකේ තිබුණ ඒවා හරියටම මතක නෑ. ඒත් මතක හැටියට මෙහෙම දේවලුත් ඒකේ තිබුණා. “කාලිංග - කමියුනිටි එකක් සමඟ ගණුදෙණු කිරීම සෙල්ලම් ගෙයක් දානවා වැනි ළදරු ක්‍රියාවක් නොවේ. එසේ කිරීමට පෙළඹේ නම් මුලින් කළ යුත්තේ සෙල්ලම් ගෙයක් දාගෙන ඒ අවධිය පසුකොට පසුව සිංහල බ්ලොග් සංසදයට එක්වීමයි.”<br /> මම එහෙම ලිව්වේ අපි ළමා කාලේ සෙල්ලම් කරනකොට කිසිම වැදගත් කමකට නැතිවිදිහට රණ්ඩු වෙනවා (හැබැයි යාළු වෙනවා) ඒත් කමියුනිටි එකකදි එහෙම බෑ. අනිත් අයගේ අදහස් යෝජනා වලට ඇහුම්කන් දෙන්න ඕන. එහෙම සාමූහික ගොඩනැඟීමකුයි වෙන්න ඕන. මගේ සාමාජිකත්වය කිසිම පැකිලීමකින් තොරව (හේතු නොදක්වා) අවලංගු කිරීම කුමන අවධියේ ක්‍රියාවකටද?<br /><br /><br /> සන්සරසිඳ මෙහෙම කියනවා.<br /> “මුල් කාලයේදී බ්ලොග්කරුවන්ට අවශ්‍ය වූයේ සිංහල යුනිකේත සමාජ ගත කරන්නට ය. තම තමන්ගේ බ්ලොග් අඩවි ජනප්‍රිය කරගන්නවාට වඩා ඒ මූලික අරමුණ මුදුන්පත් කර ගැනීමේ සැබෑ අවශ්‍යතාවය ඔවුන් වෙත නොතිබුණා නම් සර්වර් සඳහා අතින් වියදම් කරගෙන සින්ඩි අරඹන්නේ ද නැත”<br /><br /> ඔබ දන්නවාද? මුලින්ම ‍සිංහල බ්ලොග් සංසදය ආරම්භ කළේ කවුද, ඩොමේන් මිලදි ගත්තේ කවුද, ඒවට මුදල් යෙදෙව්වේ කවුද, ඒ කියන කාලෙදි දැන් කියන ඔය පොර හිටියේ කොහෙද (සමහර විට ගන්ධබ්බ අවධියේ හෝ මළපෙරේත ආත්මයක වෙන්න ඇති) කියලා. ඔය කියන විදිහට අතින් වියදම් කරන්න කැමති පිරිස් කොච්චර ඉන්නවාද කියලා පහුගිය ත්රෙඩ් එක කියෙව්වනම් තෛරෙනවා.<br /><br /> මේක බොහෝම දිගට ලියන්න වෙන ලිපියක්. මට ව‍ඩා බො‍හෝ කරුණු කාරණා දන්න පිරිස් මේවා බැලුවට ඔවුන් නිහඬතාවය රකිමින් ඉන්නවා. අපිනං ඉතිං හිටපු ගමන් ටොක්කක් අයිනවා.<br /><br /> කෙසේවුවත් අපේ ලොකු අයියා බොහෝම හොඳ, පිංවන්ත, දානයට ලැදි පොරක් කියලා හිතුවට එයාගේ කිල්ලෝටේ ගොඩාක් හුණු තියෙනවා. බලමු එතුමා මෙතන්ටවත් ඇවිත් මට පිළිතුරක් දේවිද කියලා.<br /><br /> පසු සටහන - මේ කමෙන්ටුව පළ‍වීමෙන් පසු ඔබේ බ්ලොග් අඩවිය සිංහල බ්ලෝග් කියවනයෙන් ඉවත්කිරීමේ අවදානමක් පවතී.<br /> June 28, 2011 1:26 AM</blockquote> <br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7510513729270026752-691469214803019366?l=sansarasidu.blogspot.com' alt='' /></div>sansarasiduhttp://www.blogger.com/profile/04477986528760996953noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-7510513729270026752.post-14846402506725950762011-06-20T03:11:00.007+05:302011-07-17T18:32:52.468+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-CfQy1h7RikM/TiLc4MppCFI/AAAAAAAAAgA/w6PtYi8g-IU/s1600/42051fvtivxhwn8.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 266px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-CfQy1h7RikM/TiLc4MppCFI/AAAAAAAAAgA/w6PtYi8g-IU/s400/42051fvtivxhwn8.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630305342193207378" /></a><br /><center><font size=1><a href="http://www.freedigitalphotos.net/images/view_photog.php?photogid=2280">Image: digitalart / FreeDigitalPhotos.net</a></font></center><br /><font size=5>ආ</font><font size=4>යෙම ලියන්න හිත නම්මවගන්න එකට වඩා අමාරු වුණේ, දවස තිස්සෙම පරිගණක තිර දිහා බලාගෙන ඉඳල හෙම්බත්වෙලා තියෙන ඇස් හතර ගෙදර ආවට පස්සෙත් පරිගණක තිරයට යොමු කරගෙන වැඩ කරන එකයි. ලියන්න ඕන කියන සිතිවිල්ල කොච්චර හිත අස්සේ හක්කලං ගැහැව්වත් ඒ සිතිවිල්ල දියාරු කරන මහ බලවේගය වුණේ ඔන්න ඔය කාරණාව නිසා හටගත්ත, වස කම්මැලිකම ම තමයි. අන්තිමේදි ඉඳල ඉඳල මාස ගාණකට පස්සේ ඔන්න අයේම ලියන්න පටන් ගන්න ඕනමයි කියන තැනට හිත නම්මවාගන්න පුළුවන් වුණා. ඊයේ හවස හොඳ නින්දක් නිදාගෙන මේ මහ පාන්දර නැගිටගෙන මේ අකුරු කරන්නෙ ඒ සිතිවිල්ලට පින්සිද්ධ වෙන්නයි. <br /><br />මං හා හා පුරා කියල මේ බිලොග් ලිවිල්ල පටන් ගත්තේ 2010 පෙබරවාරි 28 වෙනිදා. එදා මං මේක පටන් ගත්තේ පොඩි ටෙස්ටින් එකක් විදිහට. පටන් ගත්ත කාලේ නම් මං බ්ලොග් කෙරුවාව ගැන මේ ලෝකේ දෙයක් දැන ගෙන හිටියෙ නැහැ. බ්ලොග් එක පටන් ගත්තට පස්සෙ සිංහල බ්ලොග් කෙරුවාව ගැන වැඩි විස්තරයක් දැන ගන්න ලැබුණේ විජය පරිගණක 2010 මාර්තු කලාපයෙන් කියලයි මතක. ඒ කලාපයේ සිංහල බ්ලොග්කරුවන්ගේ සංසදය ගැන පුංචි ලිපියක් පළවුණා. ඉන් පස්සේ තමා බ්ලොග් එකට නමක් එහෙම දාගෙන අළුතින්ම වගේ බ්ලොග් එක පටන් ගත්තේ. බ්ලොග් එකට නමක් හොයන්න ගියහම තමා එපා වුණේ. නම් කිහිපයක්ම හිතේ කැරකි කැරකි තිබ්බත් අන්තිමේ <font size=5>...::: සියපත :::... by sansarasidu </font> කියන නම අනෙක් නම් ඔක්කොම යට කරගෙන කරළියට ආවා. ඒත් එක්කම වගේ සිංහල බ්ලොග්කරුවන්ගේ සංසදයේ සාමාජිකත්වය ඉල්ලන්නත්, මගේ පුංචි අඩවිය සිංහල බ්ලොග් කියවනයට එකතු කරන්න කියල ඉල්ලන්නත් මං අමතක කළේ නැහැ. පරණ පෝස්ට් මකලා දාලා අළුතෙන්ම පෝස්ට් එකක් දැම්මේ මාර්තු 06 වෙනිදා. ඒ <font size=5><a href="http://sansarasidu.blogspot.com/2010/03/blog-post_06.html">"ඔබ.."</a></font> කියල නම් කරපු පුංචි නිසඳැසක්. ඒ පෝස්ට් එකට කමෙන්ටුවක් වැටුණේ ගොඩක් පහුවෙලා. මතක විදිහට නම් මාර්තු 23 වෙනිදා, දුකා අයියගෙන් තමා. දන්නවනේ ඉතින් <span style="font-weight:bold;">දුකා අයියා</span> කියන්නේ සිංහල බ්ලොග්කරණයේ පතාක යෝධයෙක්නෙ. එහෙම කෙනෙක්ගෙන් මං වගේ කෙනෙකුගේ අඩවියේ කමෙන්ටුවක් වැටුණා කියන එක කොච්චර ලොකු දෙයක් වුණා ද කියල කියන්න වචන නැහැ. ඒත් දුකා අයියාට කලින් මා වටා එක් රොක් වුණේ වෙනමම පිරිසක්. මගේ පෝස්ට් එකකට පළවෙනි කමෙන්ටුව වැටුණේ <span style="font-weight:bold;">බිඟු අයියගෙන්</span>. මාර්තු 07 වෙනිදා මං පළ කරපු <font size=5><a href="http://sansarasidu.blogspot.com/2010/03/blog-post_07.html">"අවවාදය"</a></font> කියන නිසඳැසට බිඟු අයියා, කණියා, චේජනා අක්කා වගේ ම Raven හෙවත් නලින් සහ විශ්මි නංගියාත් කමෙන්ට් කර තිබුණා. මගේ බ්ලොග් කෙරුවාවට පන්නරය ලැබුණේ මේ අයගෙන්. වැඩි කල් නොයාම මේ ගොන්නට තවත් අය එකතු වුණා. ඒ අතරේ නිතරම මගේ අඩවියට ගොඩවැදිල ගුණදොස් කියන්න අමතක නොකළ කිහිපදෙනෙක් හිටියා. බිඟු අයියා, චේජනා අක්කා, Raven සහ විශ්මි, දිල් අක්කා, නිමන්ති අක්කා, තිස්ස අයියා, රන්දිල් අක්කා, මිස්සක, නිල් අහස, රවා, ගල්මල් අයියා වගේම කාකා හෙවත් කතන්දර අයියත් ඒ අතර හිටියා... තවත් කල් යත්දි මේ පිරිසට පිස්සාගේ පලාමල්ල, වැම්පි, Hasitha, ප්‍රියන්ත අයියා, මාරයියා, හසියා, හෙළයා, අභීත අයියා, Ansh Lucky Sri Jay, බුද්ධි අයියා, Jeew අයියා, සුලා අයියා වගේම අපේ ආදරණීය මයික්‍රොසොෆ්ට් හා නගාත් එකතු වුණා. නම් කියන්න බැරි වෙච්චි තව බොහෝ දෙනෙක් ඉන්නවා මයෙ හිතේ. ඒ හැමෝම සමාව භජනය කරත්වා! මගේ අඩවියේ මගේ පළමුවෙනි සහෘදයා (Follower) වුණේ, <span style="font-weight:bold;">චමිදේවා</span> සහෝදරයා. ඒ වගේම 100 වෙනි සහෘදයා විදිහට මගේ අඩවියට එක්වුණේ <span style="font-weight:bold;">හූනා</span> සහෝ. අද වෙනකොට මගේ සහෘදයෝ ගණන 115 ක් දක්වා වැඩිවෙලා තියෙනවා. එදා සිට අද දක්වා දුකේදිත් සැපේදිත් මාත් එක්ක රැඳිලා හිටිය ඒ හැමදෙනාටම මං ගොඩක් ස්තුතිවන්ත වෙනවා. විශේෂයෙන් මං ගොඩක්ම කඩා වැටුණු වෙලාවේ මාත් එක්ක හිටි හැම දෙනාවම බොහොමත් ම ආදරයෙන් මතක් කරන්න කැමතියි. ඒක මට කොච්චර ලොකු හයියක් වුණා ද කියල කියන්න, එදා මේ සයිබර් අවකාශයෙදි මට ලැබුණු ඒ ලෙංගතුකම සැබෑ ජීවිතයෙදි මට කවමදාකවත් ලැබිල නැති බව විතරක් කිව්වහම ඇති කියල හිතෙනවා. <br /><br />මගේ බ්ලොග් එක පටන් අරගෙන අවුරුද්දකට වඩා වැඩි කාලයක් ගත වෙලා තිබුණත් මගේ ආවෝ - ගියෝ බ්ලොග් කලාව නිසා මං තවම ඉන්නේ බ්ලොග් පෝස්ට් අර්ධ ශතකය පේන මානයේ. ඒ ගැන නම් මගේ හිතේ පොඩ්ඩක්වත් දුකක් නැහැ. මොක ද මට ඕන වුණේ හයියෙන් දුවන්න නොවන හින්දා. මං මේ ගමන ආවේ බොහොම හෙමින්. කොටින් ම කිව්වොත් ඉබි ගමනකින් කිව්වොත් ඒක නිවැරදියි. <br /><br />බ්ලොගර් අඩවියම, බ්ලොග් එකක් කියන එක හඳුන්වත්දි කියල තියෙන විදිහට, බ්ලොග්කලාවෙදි අනුගමනය කළ යුතු සැබෑ නීති-රීති කියල දෙයක් නැහැ. කොටින්ම එය ඔබේ ඕනෑ එපාකම් මතම පවත්වාගෙන යා හැක්කක්. ඒත් බ්ලොග් එක පටන් ගත්ත මුල් කාලේ ඉඳලම කරුණු කාරණා කිහිපයක් තරයේ පිළිපදින්න මට ඕන වුණා. ඇත්තම කිව්වොත් බ්ලොග්කරණයෙදි මගේ ස්වයං විනය එහෙමත් නැත්නම් පංච ශීලය වුණෙ මේ කරුණු ටික තමා. <OL TYPE="1."><br /><LI> සෑම විට ම අන් අයගේ ප්‍රකාශණ අයිතීන් සුරකිමි. (මින් පෙර වෙනත් අයෙක් පළ කළ ලිපියක්/ඡායාරූපයක්/සිතුවමක් හෝ වෙනයම් ඕනෑම අන්සතු දෙයක් නිසි අවසරයකින් තොරව මගේ අඩවියේ පළ නොකරමි. අවසරය ඇතිව පළ කරන යමක් වේ නම් ඒ සඳහා අදාළ පාර්ශවය වෙත සබැඳියකින් කෘතගුණ දක්වමි.)<br /><LI> මගේ බ්ලොගයට දේශපාලනය ඈඳා නොගනිමි.<br /><LI> මගේ බිලොගයට ආගම්වාදය ඈඳා නොගනිමි.<br /><LI> මගේ බ්ලොගයට ජාතිවාදය ඈඳා නොගනිමි. <br /><LI> කියවන්නට හිරිකිත, අසභ්‍ය අන්තර්ගතයන් මෙන්ම, වෙළඳ දැන්වීම් ද කිසිවිට යොදා නොගනිමි.<br /></OL><br />අදටත් මං බොහොම ඕනෑකමකින් බ්ලොග්කරණයේ මේ පංච ශීල ප්‍රතිපදාව ආරක්ෂා කරනවා. සමහර විටෙක සිංහල බ්ලොග්කරණයේ තවත් පතාක යෝධයෙක් වන Taboo Subjects ලියන Taboo සර්, පහුගිය වසරේ හොඳම බ්ලොග් අඩවි තෝරද්දි, "සරල ජනප්‍රිය බ්ලොග්කරණය" වෙනුවෙන් සම දෙවන ස්ථාන 5 ක් තෝරද්දි ඒ අතරට මගේ <font size=5>"සියපත"</font> ත් නම් කළේ ඒ නිසා වෙන්න ඇති කියල මට හි‍තෙනවා. <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-DzRTmUctVIc/TiLdH2P2O2I/AAAAAAAAAgI/UcTKQvBMK3s/s1600/SnapShot1234.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 32px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-DzRTmUctVIc/TiLdH2P2O2I/AAAAAAAAAgI/UcTKQvBMK3s/s400/SnapShot1234.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630305611057347426" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-HT4KAYlgfh4/TiLdTYDZNQI/AAAAAAAAAgQ/Q7o2_XS_01o/s1600/SnapShot123.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 133px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-HT4KAYlgfh4/TiLdTYDZNQI/AAAAAAAAAgQ/Q7o2_XS_01o/s400/SnapShot123.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630305809110480130" /></a><br /><center><font size=1>* සේයාරූ මා විසින් ලබාගත් screen shots වලිනි. දැන් මෙම අඩවිය අන්තර්ජාලයෙන් ඉවත් කරගෙන/ඉවත් කර ඇත.</font></center><br /><br />මගේ සියපත කියලම ලිව්වේ වෙන හේතුවක් හින්දා නෙමෙයි. පහුගිය කාලේ අළුතෙන් සෑහෙන්න බ්ලොග් අඩවි ප්‍රමාණයක් බිහිවුණා නෙව. ඉතින් දන්නෙම නැතිව සියපත කියල තවත් අඩවියක් බිහිවෙලා තිබුණා. ඒක ටිකක් හිත සසල කරන සිදුවීමක් වුණත් අදටත් ඒ සොහොයුරා එක්ක මගේ අමනාපයක් නැහැ. ඒත් එක ම නමකින් අඩවි දෙකක් තියෙන එක කියවන්නන්ටත් අපහසුවක් නිසා මගේ අනන්‍යතාවය රැඳෙන නමක් යොදාගන්න මට ඕන වුණා. ඒ හන්දා රන්දිල් අක්කගෙත්, මාරයියගෙත් උපදෙස් මත මාව කවුරුත් දන්න හඳුනන සන්සරසිදු කියන නමින් ම මේ බ්ලොග් අඩවිය නැවත නම් කරන්නට මං හිත හදා ගත්තා. බ්ලොග් අඩවියෙ ලිපිනයත් එක්ක ගලපලා ගත්තම අඩවිය සඳහා හොඳටම ගැලපෙන නම හදාගන්න මට පුළුවන් වුණා කියල හිතෙනවා....<br /><font size=5><br /> ...::: සන්සරසිදු BlogSpot :::...</font><br />හිතේ තෙරපෙන... දහස් සිතිවිලි... අකුරු වෙන තැන...<br /><br />ඉඳින්... අර කිව්වත් වගේ හිතේ තෙරපෙන දහස් සිතිවිලි අකුරු කරන්නයි මේ සුදානම....</font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7510513729270026752-1484640250672595076?l=sansarasidu.blogspot.com' alt='' /></div>sansarasiduhttp://www.blogger.com/profile/04477986528760996953noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-7510513729270026752.post-30938801112332300602011-01-22T09:36:00.009+05:302011-07-26T08:27:24.948+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-rbhfplEX2FI/TiR135AQvAI/AAAAAAAAAhU/csOUSPggqrs/s1600/25135tjswe2sc5r.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-rbhfplEX2FI/TiR135AQvAI/AAAAAAAAAhU/csOUSPggqrs/s400/25135tjswe2sc5r.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630755037175135234" /></a><center><font size=1><a href="http://www.freedigitalphotos.net/images/view_photog.php?photogid=1786">Image: Nutdanai Apikhomboonwaroot / FreeDigitalPhotos.net</a></font></center><br /><font size=5>තා</font><font size=4>ප පරාවර්තක වීදුරු වහළ නිසා සූර්යයන් දෙදෙනාගෙන් නික්මෙන දැඩි හිරු රැසින් ආලෝකවත් වුව ද රාජකීය මන්ත්‍රණ සභාව තුළ පැවතියේ සෞම්‍ය සිසිලසකි. රාජ්‍ය නිලධාරිහූ ආරක්ෂකයින් විසින් පිරිවරන ලදුව සභා ගර්භය දෙපස රැස් වී මහත් ඉවසිල්ලකින් යුතු ව අධිරාජිනියගේ සැපත් වීම අපේක්ෂාවෙන් දෑස් දල්වා සිටිති. <br /><br />යාන්ත්‍රික සේවිකාවන් විසින් සරසනු ලැබූ “පාරා”, සුළු මොහොතකින් මන්ත්‍රණ සභාව ඉදිරියේ පෙනී සිටියා ය. සිරුරට ම සිර වන සේ සකසා ඇති නම්‍යශීලි ලෝහ ඇඳුමට ඇගේ ලාලිත්‍ය සැඟවිය හැකි බවක් නොපෙනේ. භෛරී වාදනය මධ්‍යයේ ඈ ලැසි ගමනින් පියනඟා, මන්ත්‍රණ සභාවේ උස් වේදිකාව මත සිට ගත්තේ සුරපුරෙන් බට දෙවඟනක් ලෙසිනි. මොහොතකට සභාගැබ සිසාරා දෙනෙත් මෙහෙය වූ ඈ එක්වන ම සිය සුරත ඔසවා සිටියා ය. ඇගේ සුරත රැඳී “නේපල්” වළල්ල සූර්යාලෝකය වැදි දිස්න දෙන්නට විය. ඒ වනාහී මිච්වරුන්ගේ සාම්ප්‍රදායික රාජ්‍යත්වය සංකේතවත් කිරීමකි. සභාගර්භයේ රැඳී සිටි සියල්ලෝ ම දණින් වැටී ඊට ආචාර කරන්නට වූහ.<br /><br />අනතුරුව රාජකීය ලීලාවෙන් සිය සිහසුන අරා හිඳගත් ඈ, අන් අයට ද අසුන් ගන්නා ලෙස සුරතින් සන් කළා ය. සෙසු නිලධාරින්, කුමරියට ආචාර කරමින් තම ආසන කරා පා නඟද්දි “සින් මහල්ලා” පමණක් සිය සුදෝ සුදු යටි රවුල පිරිමදිමින් සභාගර්භයෙහි රැඳි සිටියේ ය. මහල්ලා මෙසේ හැසිරෙන්නේ කිසියම් වැදගත් කාරණයක් පැවසීමට ඇති අවස්ථාවල දී බව පළපුරුද්දෙන් ම දන්නා පාරා කුමරියගේ සුනිල්වන් දෙනයන ඔහු වෙත යොමු වූයේ නිතැතිනි. අධිරාජිනියගේ බැල්මෙන් ම තමන්ට අවසර ලැබුණු බව පසක් කරගත් සින් දෑත් පිටුපසට කර බැඳ ගත්තේ දිගු කතාවකට මුල පුරන්නට මෙනි. ඔහුගේ දෙතොල් සෙල වුණේ නැත. එහෙත් ඔහු ගේ හඬ ඉතාමත් පැහැදිලි ව සභා ගර්භය පුරා පැතිර යන්නට විය. සින් ගේ සිතිවිලි, අති රහසිගත තොරතුරක් අනාවරණය කරන්නට වුයෙන් නිලධාරිහූ සිහින් හඬින් කොඳුරමින් එකිනෙකා දෙස බලන්නට වූහ. පාරා ගේ ඉරියව්වලින් පෙනෙන්නට තිබුණේ ඇයට ද එය අදහාගත නුහුණු බව ය. <br /><br />මහල්ලා සිය නළල රැළි ගන්වමින් මොහොතක් බලා සිටියේ ය. <br /><br />“කුමරියෙනි, මා දන්නවා මෙය විශ්වාස කිරීම අපහසු බව... ඒත් කැරලි නායක යාතක් එවැන්නක් යවා තිබෙන බවට ආරක්ෂක අංශ සහතික කරනවා...” සින් ගේ හඬ සිය හිස තුළ නැගෙද්දි පාරාට දැණුනේ එය විය නොහැක්කක් බව ය. <br /><br />“උපදේශකතුමා... ඒක මොන වගේ දෙයක් ද ?”<br /><br />මෙහිදී පාරාගෙන් යොමු වූයේ අනපේක්ෂිත ප්‍රශ්නයක් නොවූයෙන් මහල්ලා කිසිදු පැකිළීමකින් තොරව පිළිතුරු දෙන්නට වූයේ ය. <br /><br />“මගේ කුමරියනි, ඒකත් සිතිවිලි තරංගයක් ම තමයි. අසාමාන්‍ය එකක් වීම ඇරෙන්න ට එහි වෙනසක් නෑ...”<br /><br />“අසාමාන්‍ය සිතිවිලි තරංගයක්...!”<br /><br />පාරාගේ දෙනෙත් දැල් වී තිබිණි.<br /><br />“ඔව්.. ඒක විකෘති කරන ලද ප්‍රබල සිතිවිලි තරංගයක්... ඒකට පුළුවන් ඕනෑම බුද්ධිමත් ජීවියෙකුගේ මනසට බලපෑම් කරන්න... අධි මානසික හැකියාවන් අතින් දුර්වල නම් ඇතැම් විට.. මරණය ඔවුන්ට ලැබෙන හොඳ ම තෑග්ග වේවි...”<br />මඳක් නැවතුණු සින්, <br />“ජීවිත කාලය පුරාවටම උමතුවෙන් ඉන්නවට වඩා...” යැයි ඊට තවත් කොටසක් එකතු කළේ ය....<br /><br />පාරා එවැන්නක් ගැන අසා තිබුණෙ මිච් ජනප්‍රවාද වලින් පමණි. දැඩි මුරකාවල් මැද රඳවා සිටන යාතක් කෙතරම් බලවතකු වුව ද ඔහුට එවැන්නක් කළ හැකියැයි ඇයට විශ්වාස කළ හැකි නොවී ය. ඒ බැවි දැනගෙන මෙන් සින් මහල්ලා ගේ සිතිවිලි නැවතත් පණ ලබන්නට විය.<br /><br />“මේක සිද්ධ වෙලා තියෙන්නෙ ඊයේ රාත්‍රියේ... ඔහුගේ අවධානය නාභිගත වීම වැළැක්වීමට යොදවා තිබුණු ආරක්ෂක පද්ධතිය මොහොතකට බිඳ වැටුණු වෙලේ තමයි, යාතක් ඒක යවලා තියෙන්නේ....”<br /><br />“ඉතින් ඇයි එයා මේ වගේ දෙයක් කරන්නෙ..? ඔහුට අවශ්‍ය රාජ්‍ය බලය පැහැර ගන්න නම් කරන්න තිබුණේ ආරක්ෂකයින් මරාදාලා රැඳවුම් කුටියෙන් පැන යන එක නොවෙයි ද ?”<br />සිතෙහි නැගෙන නොසන්සුන් බව මැඩ ගන්නට අපොහොසත් වූ පාරා, නැවතත් සින් දෙස බලා සිටින්නට වූයේ පිළිතුරක් අපේක්ෂාවෙනි.<br /><br />ඇගේ නව යොවුන් චිත්තය තේරුම් ගැනීම, මිච් රාජ්‍ය වංශයට පුරා ශත වර්ෂ දෙකහමාරකකට අධික කාලයක් තිස්සේ සේවය කරන සින් මහල්ලාට එතරම් අපහසු කරුණක් නොවී ය. නව යොවුන් වියේ පසුවන පාරා කුමරියගේ පිය රජතුමාණන්ගෙත් පිය රජතුමාණන් සමයේ සිට ම මන්ත්‍රණ සභාවේ උපදේශකයා වූයේ ඔහු ය. හේ පියෙකුගේ සෙනෙහසින් යුතුව ඇය අමතන්නට වූයේ මදහසක් මුවඟ රඳවාගෙන ය.<br /><br />“මගේ කුමරියනි.... මගේ කුමරියනි, මිනිහ මුලින් ම උත්සාහ කරල තියෙන්නෙ ඒ දේ කරන්න තමයි... ඒත් ඔහුට බැරි වුණා අපේ ආරක්ෂකයින් පරාජය කරන්න... සෑහෙන වේලාවක් තිස්සේ චිත්ත සටන පවතිද්දි තමන් පරදින්න යන බව දැනගත් විටයි, යාතක් ඒක මුදා හැරල තියෙන්නෙ...”<br /><br />“ඒකත් එහෙම ද ?? ඒත් මං හිතනවා ඔහු ව පරාජය කළ නිසා එයින් කාටවත් අනතුරක් වෙන එකක් නෑ කියල...”<br />පාරාගේ පියකරු දිගැටි මුහුණේ සිහින් සිනහවක් ඇඳී ගියේ සියලු ප්‍රශ්න අවසන් යැයි, ඇය සිතූ නිසා විය යුතු ය. එහෙත් එහි බරපතලකම පිළිබඳව මිච්වරුන්ගෙ ලාබාලතම අධිරාජිනියට සුළු හෝ වැටහීමක් තිබුණේ නම් ඈ එසේ සිනහ නොවීමට ඉඩ තිබිණි.<br /><br />බැරෑරුම් බවක් මුහුණට නගා ගත් මහල්ලා නැවතත් සිය රැවුල පිරිමදින්නට වූයේ දෙබැම නගාගෙන ය. පාරාගේ වුවන නැවතත් අඳුරු විය. එසේ නම් එය ඇය සිතුවාට වඩා බරපතල කාරණයකි. ඇයට මොහොතකට වචන ගලපා ගැනීමටද අපහසු බවක් දැනුණි.<br /><br />“උපදේශකතුමා.... එතකොට... එතකොට.. ඔබතුමා කියන්න හදන්නේ....”<br /><br />“ඔව් කුමරියෙනි, තත්වය ඔබතුමිය හිතුවාට වඩා බරපතලයි... මේක මිච්වරුන්ට බලපාන ප්‍රශ්නයක් නෙමෙයි. යාතක් ඒක යවලා තියෙන්නේ සමුදුරු ලෝකෙට...”<br /><br />අධිරාජිනිය ගේ යොවුන් වුවනෙතෙහි රැඳුණේ වික්ෂිප්ත බවකි.<br /><br />“ස මු දු රු ලෝකෙට..???”<br />පාරා එයම පුනරුච්ඡාරණය කරන්නට වූයේ කිසිවක් සිතාගත නොහැකිවය...<br /><br /><br /><center>* * * * * * *</center><br /><br />සභා ගැබෙහි රැඳී තිබුණේ දැඩි නිහැඬියාවකි. සින් මහල්ලා පමණක් ඒ නිහැඬියාව අතරින් සභා ගර්භයෙහි ඔබ මොබ සක්මන් කරමින් සිටියි.. ඔහු ගේ දිගු ලෝගුවක් වැනි ඇඳුම ද, ඔප දමන ලද “දීතු” පාෂාණ ඇල්ලු පොළව මත ඇදෙන්නට වූයේ ඔහුගේ පියවර අනුගමනය කරමිනි..<br />“මං හිතන්නේ කුමරිය අහල නැතිව ඇති මිච් රාජ වංශයේ පුරාවෘත්තය ගැන‍....” සින් ගේ දෑස අධිරාජිනිය වෙත යොමු වී තිබේ. පාරා, අවිඥානකව මෙන් සිය හිස දෙපසට සැලුවේ එවැන්නක් මින් පෙර අසා නොමැති බව ඇඟවීමට ය. <br /><br />“ඒක සිද්ධවෙලා තියෙන්නේ කුමරිය ගේ සීයගෙත් සීයගෙ පාලන කාලෙ දී... ඒ කාලේ මච්වරුන් බොහොම නොදියුණු ජාතියක්... ඒත් බිනෝ රජතුමා ගොඩක් බුද්ධිමත් කෙනෙක්... එතුමා මිච් ජාතිය ගොඩනගන්න සෑහෙන්න මහන්සි ගත්තා..ඔය අතරෙදි දවසක එතුමට අහසින් ආ හඬක් ඇහුණා... ඇත්තටම ඒ හඬ ආවේ, දැන් අපි අභ්‍යවකාශයේ දුර මනින්න යොදාගන්නා, චිත්ත කාල තුනක දුරක ඉඳන්...”<br /><br />මඳ විරාමයක් ගත් සින් සභාවේ සිටියවුන් දෙස වුවමනාවෙන් යුතු ව බැල්මක් හෙළී ය. ඔවුන් ගේ අවධානය තමා වෙත බැවි සැක හැර දැන ගත් හේ, නැවතත් සිතිවිලිවලට පණ දෙන්නට වූයේ ය...<br /><br />“අද මිච්වරුන් වන අපි මේ තරම් දියුණුවක් ලබල තියෙන්නේ බිනෝ රජතුමාට එදා ඇහුණු ඒ හඬ නිසයි. මනස දියුණු කිරීමෙන් භෞතික බලවේග ජයගත හැකි බව අපට පෙන්වල දුන්නේ වෙන කිසිවක් නෙමෙයි.. ඒ හඬමයි... මිච්වරුන් ඒ හඬට සදා ණය ගැතියි...”<br />මහල්ලා සිය දෑත් විහිදා වීදුරු වහළ තුළින් අහස් කුස දෙස හෙළුවේ ගෞරවාන්විත බැල්මකි..<br />“ඒ දිව්‍යමය හඬ.... ඔව්.. ඒ හඬ ආවේ වෙන කොහෙන්වත් නෙමෙයි... සමුදුරු ලෝකෙන්.... යාතක් ඒක දැනගෙන හිටියා.. අපෙන් පළිගන්න බැරිතැන ඔහු කළේ ඒ විනාශකාරී බලවේගය සමුදුරු ලෝකය වෙත මුදාහරින එක....”<br /><br />සින්ට කතාව අවසන් කිරීමට නොලැබුණි... එවිටම වාගේ ප්‍රධාන ආරක්ෂක නිලධාරියා ගෞරව සම්ප්‍රයුක්තව නැගී සිටියේ ය.<br /><br />“අධිරාජිනියෙනි, මටත් ප්‍රශ්නයක් අහන්න අවසර ද ?”<br />පාරා ඊට අවසර දෙමින් හිස සැලූයෙන්, හේ මහල්ලා වෙත හැරුණේ ය.<br /><br />“උපදේශකතුමා... ඔබතුමා අධිමානසිකව වත් එහාට චාරිකා කරල තියෙනවද ?”<br /><br />මොහොතක් ඔහු දෙස බලා සිට, ඊට පිළිතුරු දෙනු වෙනුවට මහල්ලා කළේ, සක්මන නවතා සබා ගැබ මැද නතර වී දෙනෙත් පියා ගැනීම ය. ක්ෂණයකින් ඔවුන් ඉදිරියේ වූ අවකාශය තුළින් විනිවිද පෙනෙන, මනෝමය සිතිවිලි ප්‍රක්ෂේපණ තිරයක් මතු වුයෙන්, මන්ත්‍රණ සභාව තුළ රැස්ව සිටියවුන් ගේ අවධානය එදෙසට යොමු වූයේ නිතැතිනි..<br /><br />වඩාත් අඳුරු පැහැයක් ගත් එහි, ක්‍රමයෙන් කුඩා තිත් සහ ආලෝක ඉරි මතුවන්නට විය. මදින් මද විශාල වෙමින් පැවති එම තිත් සහ ඉරි, තරු පොකුරු සහ මන්දාකිණි බව පෙනෙන්නට තිබුණි. ඔවුන් බලා සිටියදීම වාගේ එහි වූ එක් මන්දාකිණියක් වඩා විශාල වී, අවසානයේ ප්‍රක්ෂේපණ තිරය අරා පැතිර යන්නට විය. සෙමෙන් භ්‍රමණය වන බවක් පළ කළ මන්දාකිණියේ ගෝලාකාර මධ්‍යය මිලියන ගණනක් වු තාරකාවලින් ගැවසීගෙන වඩා දීප්තිමත් කහ සුදු පැහැයෙන් දිස් වන්නට විය.. මන්දාකිණියේ එක් සර්පිලාකාර බාහුවක් වෙත නාභිගත වීම සිදු වෙමින් පැවතිණ.. අන්තර්තාරීය මාධ්‍යය දෙබෑ කරමින් පුළුල් වන්නට වූ දර්ශනයේ ඊළඟට මතු වූයේ මධ්‍යම ප්‍රමාණයේ සූර්යයෙක් සහ එය පිරිවරාගත් ග්‍රහ මණ්ඩලයකි. තවදුරටත් පුළුල් වන්නට වූ දර්ශනය කෙමෙන් කෙමෙන් හිරු දෙසට ඇදී යන බවක් පළ විය. අවසානයේ තිරය මත සටහන් වූයේ, නිල් සුදු පැහැයෙන් බබලන ජීවයෙන් පිරිපුන් ග්‍රහලොවකි..<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/--ADVMOVCVQc/TiR2Xbcz2qI/AAAAAAAAAhc/bjnnanWBPNg/s1600/255079mgz0xzkih.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/--ADVMOVCVQc/TiR2Xbcz2qI/AAAAAAAAAhc/bjnnanWBPNg/s400/255079mgz0xzkih.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630755578997627554" /></a><br /><center><font size=1><a href="http://www.freedigitalphotos.net/images/view_photog.php?photogid=659">Image: Salvatore Vuono / FreeDigitalPhotos.net</a></font></center><br />හිරුගේ සිට තෙවැන්නා වූ එහි, දරුවා ලෙස සැලකිය හැකි අළු පැහැ කුඩා ගෝලාකාර චන්ද්‍රයෙක් ද දර්ශනයෙහි පසෙකින් අඳුරු අවකාශයෙහි ගිලී තිබේ. පාරාට පමණක් නොව සෙසු නිලධාරින්ට ද මොහොතකට ඇසිපිය හෙළන්නට අමතක ව ඇති සෙයකි.. සියල්ලෝම ඒ මනස්කාන්ත දර්ශනයෙන් වශීකෘතව, දෙනෙත් දල්වා ගෙන සිටින අතරේ මහල්ලා ගේ හඬ නැවතත් ඔවුන්ගේ සිත්වලට ඇතුළු වන්නට විය. <br /><br />“මේ තමයි සමුදුරු ලෝකය.. ඔය සුදු පාට වළාකුළුවලට යටින් තියෙන්නේ.... ම්..හ්... ආ...”<br />හදිසියේ ම කිහිපවරක් ගැස්සී යන්නට වූ දර්ශනය, එක්වරම සිතිවිලි ප්‍රක්ෂේපණ තිරය ද සමඟින් අතුරුදන් විය. <br /><br />සින් මහල්ලා සභා ගර්භය මැද දණින් වැටී දෙඅතින් මුහුණ වසාගෙන සිටියි. වහා සිහසුනෙන් නැගී ගත් පාරා ඊළඟ මොහොතේ සිටියේ මහල්ලා අසළ ය. ඈ මුලින් ම සිතා සිටියේ සිතිවිලි ප්‍රක්ෂේපණය සඳහා චිත්ත ශක්තියෙන් වැඩි කොටසක් වැය වීම නිසා ඔහු දුර්වල වන්නට ඇති බව ය. එහෙත් හිස එස වූ කළ ඔහු කෙරෙන් පළ වූයේ වෙහෙසකර බවකට වඩා, දැඩි දොම්නසකට පත් ව ඇති බවකි. පාරා, මහත් වූ කණගාටුවකින් යුතුව සිය උපදේශකයා, ගුරුතුමා සහ එකම ඥාතියා දෙස දෙනුවන් විදහා බලා හිඳින්නට වූවා ය. අවසානයේ සභා ගැබ පුරා රජ කළ නිහැඬියාව බිඳිමින් පාරාගේ මියුරු ස්වරය සින්ගේ සවන්පත් සොයා එන්නට විය..<br /><br />“උපදේශකතුමා.... ඇයි මේ..? මං මීට කලින් කවදාවත් ඔබතුමාව මේ විදිහට දැකල නෑ...”<br />සින් මහල්ලා තවත් මොහොතක් සිටි ඉරියව්වෙන් ම සිට දෑස් අග නළියමින් තිබූ කඳුළු කැට දෙකක් දෙඅතින් පිස දමමින් පාරා වෙත හැරුණේ, ගැඹුරු හුස්මකින් ළය සැහැල්ලු කර ගන්නා අතර ය. <br /><br />“මට මේ තරම් වේදනාවක් දැනෙන්නෙ වෙන හේතුවක් නිසා නෙමෙයි කුමරියෙනි.... ගෝලයින් නිසා ගුරු ගෙදර විනාශ වෙන්න යන එක මට දරා ගන්න අමාරුයි...” <br /><br />“ඒත් උපදේශකතුමා, අපටත් ගුරුහරුකම් දෙන්නට පුළුවන් නම් ඔවුන් ගොඩක් දියුණු ජාතියක් වෙන්න ඕන නේ ද ? ඔවුන්ට පුළුවන් වේවි එයට විරුද්ධව සටන් කරන්න....” පාරා කීවේ මහල්ලා අස්වසන ස්වරයෙනි..<br /><br />සින් හිස දෙපසට වනන්නට වූයේ එය නොපිළිගන්නා බවක් පළ කරමිනි..<br />“නැහැ... කුමරිය.. නැහැ... ඔවුන්ට බැහැ ඒකට විරුද්ධව සටන් කරන්න.. අපට ගුරුහරුකම් දෙන කාලේ තිබුණු අධ්‍යාත්මික දියුණුව දැන් ඔවුන් වෙත නැහැ... ඔවුන් බොහොම දුර්වල සත්ත්ව කොට්ඨාශයක් බවට පත් වෙලා.. මානසික හැකියාවන් අතින් බොහොම පහළ තලයකයි දැන් ඔවුන් ඉන්නේ..මට දුක ඒකයි...” <br />සින්ගේ හඬ වෙව්ලන සුළු ය.<br />“දැන් අපට ඔවුන් වෙනුවෙන් කළ හැකි දෙයක් නැහැ, මගේ කුමරියනි.. මා දුටුවා... මා දුටුවා ඒ විනාශකාරී බලවේගය ක්‍රියාත්මක වෙමින් තිබෙන ආකාරය... දැන් ඉතින් හැමදේම ඉවරයි... ඔවුන් එකිනෙකා මරා ගනීවි... ඒ අපූරු ලෝකෙට ගිනි තියාවි... ඒත් මට සැක ඔවුන්ට ඒක අඳුනගන්නවත් පුළුවන් වේවිද කියලයි...”<br />සිය මහලු දෙනෙත වීදුරු වහළ දෙසට යොමු කළ සින්, පහත් හඬින් තොල් මතුරන්නට වූයේ ය.<br /><br />“ඒ ගොල්ලො දන්නව නම්.... ඒක <span style="font-weight:bold;">චිත්ත වෛරසයක්</span> කියල...”<br /><br /><center>* * * * * * *</center><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-4cIkO_rG2Gw/TiR2t8uI7KI/AAAAAAAAAhk/K_ctJprei2U/s1600/21602kgy0hs5hfc.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-4cIkO_rG2Gw/TiR2t8uI7KI/AAAAAAAAAhk/K_ctJprei2U/s400/21602kgy0hs5hfc.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630755965885803682" /></a><br /><center><font size=1><a href="http://www.freedigitalphotos.net/images/view_photog.php?photogid=659">Image: Salvatore Vuono / FreeDigitalPhotos.net</a></font></center><br />ඈත එපිට පොළවේ තත්ත්වය බොහෝ සෙයින් දරුණු වෙමින් තිබිණ. "දුරුත්" ලෝකයේ සිරමැදිරියකින් නිකුත් වූ අති ප්‍රබල – අති බිහිසුණු චිත්ත වෛරසය, ආලෝක වර්ෂ මිලියන ගණනක දුර විනාඩි ගණනකින් ගෙවා මිහිකත වෙත ඇදී ආවේ විනාශයේ අඳුරු සෙවනැලි ද රැගෙන ය. මේ කිසිවක් නොදන්නා මිහිමඬල ද යෝධ ආදායකයක් ලෙස ක්‍රියා කරමින් අනාරාධිත අමුත්තාට පිවිසීමට ඉඩ දී තිබිණ. බිලියන ගණනක් දෙනා නොදැනුවත්ව ම වෛරසයේ ග්‍රහණයට නතු වෙමින් සිටිය හ. මැද පෙරදිගින් ඒකාධිපතියෙකු නැගී එමින් සිටි අතර ඇමෙරිකානු ජනාධිපතිවරයා රුසියාව, චීනය හා ඉරානය ඇතුළු සතුරු රටවල් කිහිපයකට න්‍යෂ්ටික අවි ප්‍රහාරයක් එල්ල කිරීමට හදිසියේ ම තීරණය කර තිබිණි. වඩාත් ම පුදුම එළවන සිදුවීම වූයේ ඇමෙරිකානු මිත්‍ර රටවල් හැම එකක්ම පාහේ එම තීරණය අනුමත කර තිබීම ය. <br /><br />වෛරසයේ ග්‍රහණයට හසු නොවූ සුළුතරයක ගේ අදහස වුයේ කිසියම් අදෘශ්‍යමාන බලවේගයක් විසින් මානව වර්ගයා මෙහෙයවනු ලබමින් සිටින බව ය. එහෙත් ඔවුනට පවා ඒ පිළිබඳව සහතික විය හැකි නොවී ය. අනෙක් අතට ඒ පිළිබඳව දැන ගත්ත ද ඔවුනට ඒ සම්බන්ධයෙන් කළ හැක්කක් ඉතිරි වී තිබුණේ ද නැත.<br /><br />එය කවදා හෝ සිදු විය හැකි ව තිබුණ ද, මෙපමණ ඉක්මනින් එවැන්නක් සිදු වනු ඇතැයි කිසිවෙකුදු බලාපොරොත්තු නොවූහ. එහෙත් එය සිදුවෙමින් පැවතිණ. ඒ වන විට ද මානව වර්ගයා සිය ඉතිහාසය තුළ මුහුණ දෙන්නට යන තුන්වැනි ලෝක මහා සංග්‍රාමයට අවතීර්ණ වෙමින් සිටියහ෴ </font><br /><font size=3><br />| වර්ෂ 2004 ජූලි 21 වැනිදා සහ ජූලි 28 වැනිදා "චිත්ත වෛරසය" යන නමින්ම, "විදුසර" විද්‍යා සඟරාවේ කොටස් වශයෙන් පළ වූ මෙම විද්‍යා ප්‍රබන්ධ කෙටි කතාව සන්සරසිදුගේ ස්වතන්ත්‍ර නිර්මාණයකි. මෙහි පළ වී ඇත්තේ සංස්කරණය කරන ලද නිර්මාණය බව සලකුව මැනවි.| </font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7510513729270026752-3093880111233230060?l=sansarasidu.blogspot.com' alt='' /></div>sansarasiduhttp://www.blogger.com/profile/04477986528760996953noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-7510513729270026752.post-80380486737792127632011-01-11T03:35:00.008+05:302011-07-18T23:49:28.843+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-FSDpKCFcjFI/TiR5KLl5IrI/AAAAAAAAAhs/t0HL2DHeoIs/s1600/24731e8yzu4bzf3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 295px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-FSDpKCFcjFI/TiR5KLl5IrI/AAAAAAAAAhs/t0HL2DHeoIs/s400/24731e8yzu4bzf3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630758649937339058" /></a><br /><br /><center><font size=1><a href="http://www.freedigitalphotos.net/images/view_photog.php?photogid=1539">Image: xedos4 / FreeDigitalPhotos.net</a></font></center><br /><font size=4><br /><blockquote>උදේ හවස මුණ ගැසෙන නානාප්‍රකාර මුහුණු... නානාප්‍රකාර අදහස්... නානාප්‍රකාර දැනඋගත් මට්ටම්... නානාප්‍රකාර හැසීරීම්... නානාප්‍රකාර චරිත... මැද්දෙන් ජීවිතය ගලා යයි... ඒකාකාරී වැඩරාජකාරී තුළ වුව ද නව්‍යතාවයක් දකින්නට හැම දිනකම උදෑසන මම මට ම ප්‍රතිඥා දෙමි... ඉඳහිට කවුන්ටරය ඉදිරියට එන දුක්ඛිත චරිත දෑසට කඳුළු නංවා අනෙකුත් චරිත අතර සැඟව යයි... එහෙත් ඇතැම් චරිත සිතට නංවන්නේ නොපහන් හැඟිම්ය....</blockquote><br /><br />මේ ඊයේ පෙරේදා දවසක මගේ කවුන්ටරයට ආවා... මැදිවියේ ගැහැණු කෙනෙක්... චෙක් එකකට සල්ලි ගන්නයි ඇවිත් තිබුණෙ... සාමානයයෙන් ජංගම ගිණුම්හිමියා හෝ වෙනත් ජංගම ගිණුම් හිමියෙක් නොවන කෙනෙක් ඒ කියන්නේ තෙවන පාර්ශවයක්, චෙක්පතක් මාරු කර ගන්නවා නම් එයා චෙක්පත පිටුපස තමන්ගේ නම, ලිපිනය, ජාතික හැඳුනුම්පත් අංකය සටහන් කරල තමන්ගේ සුපුරුදු අත්සනත් සහිතවයි චෙක්පත කවුන්ටරයට ඉදිරිපත් කළ යුත්තෙ.... ඒත් මේ කාන්තාව ඒ මුකුත් නැතිවයි චෙක්පත ඉදිරිපත් කළේ... මාත් ඉතින් සුපුරුදු විදිහට චෙක් එක පිටිපස්සෙ ලිවිය යුතු දේවල් ටික කියල දුන්නා... ඔන්න ටිකකින් කාන්තාව ආයෙමත් මගේ කවුන්ටරය ඉස්සරහට ඇවිත් මට චෙක් එක දිගු කළා... මාත් ඉතින් චෙක් එක අරගෙන බැලුවා... මේන් නමයි අත්සනයි විතරයි.. ඉතිරි ටික ලියන්න ඕන පොලිසිය ද දන්නෑ.... ඔන්න ඉතින් අර ගඟේ මාළු, මාළු ටැංකියේ නටන්න ගන්නෙ ඔය වෙලාවට තමා... ඒ කාන්තාව ලියන්න කියන්න බැරි කෙනෙක් නම් කමක් නැහැ කියමුකෝ... හැඳුනුම්පතේ සඳහන් විදිහට නම් එතුමිය ගුරුවරියක් ! එහෙව් කෙනෙකුටවත් මෙච්චර පැහැදිලිව කියල දීලත්, කියන දේ ලියාගෙන එන්න බැරි ද මං අහන්නේ ? මාත් ඉතින් හිතේ ඇතිවෙච්චි නොපහන් හැඟීම යටපත් කරගෙන ඉතිරි ටිකත් ලියල දෙන්න කියල එතුමියට කිව්වා... ඇය ටිකක් වෙලා මා දිහා බලා හිටියේ උදේට කාලා නැහැ වගේ.... මේං ඊට පස්සේ බොහොම අහංකාර විදිහට මෙහෙම කියාපි, <br /><br />“මොකද අපි පිට අය කියල හිතුව ද ? මේක මගේ මහත්තයගේ එකවුන්ට් එක...” <br /><br />ඔන්න ඉතින් මෙච්චර වෙලා මාළු ටැංකියේ නටපු මාළු, මගේ ඇඟේ නටන්න ගත්තා... <br /><br />“මිස්.. මහත්තයා ඔයාගේ වුණ පලියට එකවුන්ට් එකත් ඔයාගේ කියල හිතුව ද ?” <br />මේ වචන ටික එළියට පනින්න දිව අගට ආවත් මං බොහොම අමාරුවෙන් ඒක ආපහු ගිල ගත්තා.... <br /><br />අපේ ගොඩ දෙනෙක් ගනුදෙනු සඳහා ආවහම නිතරම අපිත් එක්ක වාදයට පැටලෙන එක කාරණාවක් තමා ඔය... <br /><br />“ආ..එහෙම කොහොම ද ? මේක මගේ වයිෆ්ගේ එකවුන්ට් එක..”<br /><br />“මේක හරි කෙළියක්නෙ....එයාගේ එකවුන්ට් එක ගැන මට අයිතියක් නැද්ද ?”<br /> <br />ඔයාල හැමෝම දන්න හැටියට වෛද්‍යවරු, හෙද හෙදියෝ තමන්ගේ රැකියාව පටන් ගන්න කලියෙන් බොහොම වැදගත් ප්‍රතිඥාවක් දෙනවනෙ... අඬබෙර ගහල නොකිව්වට බැංකුකරුවන් වන අපිත් ඒ වගේ ප්‍රතිඥාවක් දෙනවා... ඒ තමා රහස්‍යභාවය සුරැකීම සඳහා වන ප්‍රතිඥාව... (Oath of Secrecy) එයින් අපි පොරොන්දු වන විදිහට දැන ගැනීම සඳහා නිසි අවසරයක්/බලයක් නැති තෙවන පාර්ශවයකට කිසිම ගනුදෙනුකරුවෙකුගේ තොරතුරක් දෙන්න බැහැ... අධිකරණ නියෝගයක් නැතිව මෙවැනි ගනුදෙනුකරුවන් සම්බන්ධ තොරතුරු පොලීසියට හෝ ලබා දෙන්නට අපට නොහැකියි... නෛතික වශයෙන් ඔබ, සැමියා හෝ බිරිඳ වුවත් අදාළ ගිණුම ඇත්තෙ එක් පාර්ශවයක නමින් පමණක් නම් අදාළ පාර්ශවයට හැරෙන්නට, ඔබට ඒ ගිණුම ගැන විමසීමටවත් අයිතියක් ලැබෙන්නෙ නැහැ... ඔන්න හස්බන්ඩ් හරි වයිෆ් හරි තමන්ගේ ගිණුම ගැන විස්තර, තමන්ගේ ප්‍රියම්බිකාවට හරි ප්‍රියයාට හරි දෙන්න කියල අපට ලිඛිතව දන්වල තියෙනව නම් අන්න කිසි ප්‍රශ්නයක් නැහැ.... <br /><br />අපේ හුඟ දෙනෙක් පොට වරද්ද ගන්නෙ ඔතනින්... <br /><br />එයාල හිතන්නේ හස්බන්ඩ් මගේ නම් එයාගේ එකවුන්ට් එකත්, එයාගේ ATM කාඩ් එකත් මගේ කියල....<br /> <br />වයිෆ් මගේ නම් එයාගේ එකවුන්ට් එකත්, එයාගේ ATM කාඩ් එකත් මගේ කියල.... <br /><br />අන්තිමේ ඕක පැහැදිලි කරල දෙන්න යන අපි තමා වැරදි !<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7510513729270026752-8038048673779212763?l=sansarasidu.blogspot.com' alt='' /></div>sansarasiduhttp://www.blogger.com/profile/04477986528760996953noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7510513729270026752.post-57203195841085545652011-01-01T12:17:00.006+05:302011-07-18T23:55:22.332+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-Boi_jxdWzm8/TiR6hI0TJ4I/AAAAAAAAAh0/J12fPDAjbi0/s1600/22992zcefm9l2pr.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-Boi_jxdWzm8/TiR6hI0TJ4I/AAAAAAAAAh0/J12fPDAjbi0/s400/22992zcefm9l2pr.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630760143841077122" /></a><center><font size=1><a href="http://www.freedigitalphotos.net/images/view_photog.php?photogid=1669">Image: AKARAKINGDOMS / FreeDigitalPhotos.net</a></font></center><br /><font size=4><br />ඉතින් කාලෙකට පස්සෙ නව වසරෙ පටන් ගැන්මට හැම දෙනාටම සුබ පතන අතරේ පුංචි රස කතාවක් එකතු කරන්න හිතුවා. <br /><br />අපේ ශාඛාවෙ ආරක්ෂක අංශයත් රස කතා මවන තිඹිරි ගෙයක් කියල මං ඔයාලට කලිනුත් කියල තියෙනවනෙ. ඒ ගැන මම ලියපු <a href="http://sansarasidu.blogspot.com/2010/08/blog-post_17.html">“වැඩට නොඑන හේතුව...”</a>, <a href="http://sansarasidu.blogspot.com/2010/09/blog-post.html">“සංවේදී පියසිරියා”</a> වගේම <a href="http://sansarasidu.blogspot.com/2010/09/blog-post_22.html">“ගුඩ් මෝනින්ග් සර් !”</a> එහෙම ඔයාලට මතක ඇතිනේ. අද කතාවත් ඇහෙන්නේ ඒ පැත්තෙන් තමා. <br /><br />ටිකක් මෑතකදි අපේ ආරක්ෂක අංශයට එකතු වුණා අළුත් OIC කෙනෙක්. ඒ කිව්වේ “ඔෆිසර් ඉන් චාර්ජ්” කෙනෙක්. හොඳ උස මහත හැඩි දැඩි හාදයෙක්. හරි ම හොඳ මනුස්සයා. කාටවත් කරදරයක් නැහැ. තමන්ගෙ පාඩුවේ වැඩ ටික කරගෙන ඉන්න කෙනෙක්. හැබැයි මෑන් ටිකක් විතර ටියුබ් ලයිට්. සමහර දේවල් ක්ලික් වෙන්න ටිකක් වෙලා යනවා. මේ කියන අලකලංචියට මුහුණ පාන්න වුණේ මේ කියන ඕ. අයි. සී. මහත්තයටයි. <br /><br />සාමානයයෙන් ගනුදෙනු සඳහා බැංකුව විවෘතව තබන වේලාව පස්වරු 3.00 ට අවසන් වෙනවා. ඉන් පස්සෙ කිසිම කෙනෙක් බැංකු පරිශ්‍රයට ඇතුළු කර ගැනීම පොතේ හැටියට නම් තහනම් වැඩක් ! ඒත් බැංකු කළමනාකරුගේ හෝ බලයලත් නිලධාරියෙකුගේ අභිමතය පරිදි ඒ වෙලාවෙන් පස්සෙ වුණත් ගනුදෙනුකරුවන් බැංකු පරිශ්‍රයට ඇතුල් කර ගන්නා විශේෂ අවස්ථා නැතුවාමත් නෙමෙයි. ඉතින් මෙහෙම වේලාවක් වෙන් කර ගත් ගනුදෙනුකරුවන් හවස 3 න් පස්සේ ශාඛාවේ දොරවල් කඩන්න හදන අවස්ථා එමටයි. ඉතින් එහෙම කෙනෙක් ඇවිත් දොරට තඩි බාද්දි මුලින්ම ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ අපේ ආරක්ෂක අංශයේ අය. ආවේ කවුද කියල හොයල බලල, මැනේජර්ට හරි ඔෆිසර් කෙනෙකුට හරි ඒ බව දන්වල අවසර ලැබුණොත් තමා අර පුද්ගලයව ඇතුළට ගන්නෙ. ඒ අතින් නම් අපේ ආරක්ෂක අංශයේ වැඩ ගැන කියල වැඩක් නැහැ. අකුරට සහ තිතට වැඩ. <br /><br />ඉතින් ඔහොම දවසට ඕ. අයි. සී. මහත්තයා නිතරම මැනේජර් ගාව. නිකන් නෙමේ අර ආපු පුද්ගලයගේ උප්පැන්නෙ තියෙන නමත් එක්ක.... <br /><br />“සර්.. එම්. පී. කුමාර කියල මහත්තයෙක් ඇවිත් ඉන්නවා. ඇතුළට ගන්න ද ?”<br /><br />“සර්...ආර්. ඒ. අප්පුහාමි කියල මහත්තයෙක් ඇවිත්....”<br /><br />“සර්.. ඒ. ජී. සී. කුරේ කියල මිස් කෙනෙක් ඇවිත්....” <br />ඔන්න ඔය වගේ නම් ගම් වල ඉවරයක් නෑ....<br /><br />දැන් ඉතින් ඔය අපේ ලොක්ක ඉන්නවනෙ.. ඒ කිව්වේ මැනේජර්... එයා අපේ ලොක්කා වුණා වගේ එයාටත් ඉහළින් ඉන්නවනේ එයාගේ ලොක්කා... ඒ කියන්නේ ආර්. එම්. (Regional Manager) ආර්. එම්. ට උඩින් ඉන්නේ ලොක්කන්ගෙත් ලොක්කොනෙ... ඒ කියන්නේ ඒ. ජී. එම්. (Assistant General Manager), ඩී. ජී. එම්. (Deputy General Manager) සහ එම්. ඩී. (Managing Director) වගේ කට්ටියනෙ....<br /><br />ඉතින් ඔන්න දවසක අපේ මැනේජර් වැඩ ඇරිල ගියා විතරයි... මේ කියන ඕ අයි සී මහත්තයා දුවගෙන දුවගෙන ආවා අපේ ඇසිස්ටන්ට් මැනේජරස් ගාවට.... <br />මැඩම් ඔලුව උස්සල බලන්නෙත් නැතුව තමන්ගේ වැඩක.... <br /><br />“මැඩම් ! මැඩම්....!” <br />ඔන්න ඒ පාර නම් මැඩම් පොඩ්ඩක් ඔලුව උස්සල බැලුව...<br /><br />“ඒ. ජී. එම්. නිමල් පෙරේරා කියල මහත්තයෙක් ඇවිත් ඉන්නව ඇතුළට ගන්න ද ?”<br />මැඩම් පුටුවෙන් නැගිට්ටෙ ඉද්ද ගැහුවා වගේ. ඇත්තම කිව්වොත් මැඩම් නැගිට්ටා නෙමෙයි මැඩම්ට නැගිට්ටුණා...<br /><br />“ඇයි මනුස්සයෝ ඒ මහත්තයව ඇතුළට ගත්තේ නැත්තේ..”<br /><br />“නෑ මැඩම්... මං ඉතින් කිව්වා පොඩ්ඩක් ඉන්න සර් මං මැඩම්ගෙන් අහල එන්නං කියල....”<br /><br />ඊළඟ මොහොතේ මැඩම් දොර ළඟය. එහෙත් ඒ වන විටත් ඒ. ජී. එම්. තම රථයට නැගිලාය... මැඩම් එළියට යත් දී රථය වේගයෙන් ඉගිල්ලිණ....<br /><br />ආපසු ආ මැඩම්ගේ මුහුණ රතු වෙලාය... <br />“ඕ. අයි. සී..... මොකක් ද වුණෙ ඇත්තට...”<br /><br />“මැඩම් මේ.. මං මැනේජර් මහත්තයව පිටත් කරන්න එළියට ගියානේ...” <br /><br />“ඔව් ඉතින්...” <br /><br />“ඉතින් මැනේජර් මහත්තයා කාර් එකේ ගියත් එක්කම වගේ පෙජරෝ එකක් ඇවිත් නැවැත්තුවනෙ... මාත් ඉතින් පොඩ්ඩක් බැලුව... හොඳට ඇඳ පැළඳ ගත්ත ජෙන්ටල්මන් කෙනෙක් බැහැල ආවා... මාත් ඉතින් ගුඩ් ආෆ්ටර්නූන් සර් එහෙම කියල පොඩි ග්‍රීටින් එකක් එහෙම දැම්මා.. ඒ මහත්තයත් හිනාවෙල ඇහුවා මැනේජර් මහත්තයා ඉන්නවද කියල.. මං ඉතින් කිව්වා අයියෝ සර් මේ දැන්නෙ ගියෙ කියල... ඒ පාර ඇහුවා කවුද වෙන ඇතුලේ ඉන්නෙ කියල...” ඕ අයි සී දිගටම කියවයි..<br /><br />“ඉතින්..”<br /><br />“මං කිව්වා අපේ මැඩම් ඉන්නවා කියල... ඒ පාර ඇහැව්වා මැඩම් කියන්නේ කවුද කියල.. මං කිව්වා ඇසිස්ටන්ට් මැනේජර් කියල... ඒ පාර ඒ මහත්තයා ඇතුලට එන්න ආවා.. මං ටක් ගාල දොර මුවා කරගෙන ඇහැව්වා සර් කවුද කියල.. ඒ පාර කියාපි මම ඒ ජී එම් නිමල් පෙරේරා කියල....” <br /><br />“ඕ. අයි. සී. දන්නවද ඒ කවුද කියල... ඒ මහත්තයා ගියේ හොඳටම තරහ ගිහිල්ලා...”<br /><br />“නෑනේ මැඩම්.. ඒකනේ මං මැඩම්ගෙන් අහන්න ආවේ... ඒ මහත්තයා නම නං කිව්වේ ඒ. ජී. එම්. නිමල් පෙරේරා කියලනෙ...”<br /><br />“ඒ. ජී. එම්. කියන්නේ කවුද කියලවත් දන්නේ නැද්ද ආ..???”</font><br /><br /><font size=5>“ෂිහ්... මට ඒක අහගන්න බැරිවුණානේ මැඩම්... ඒ මහත්තයා නම කිව්වෙ ඉනීෂියල් එක්ක විතරනේ....”</font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7510513729270026752-5720319584108554565?l=sansarasidu.blogspot.com' alt='' /></div>sansarasiduhttp://www.blogger.com/profile/04477986528760996953noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-7510513729270026752.post-58833531214669013962010-11-16T18:53:00.019+05:302011-07-28T11:14:36.507+05:30<MARQUEE BEHAVIOR="ALTERNET"><FONT SIZE=5 gh color="red">අතිශයින්ම මුද්දර ලෝලීන් සඳහා පමණයි !</FONT></MARQUEE><br /><font size=4><br /><center><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-ld_0Ax-U_m0/TiR8Op5F35I/AAAAAAAAAh8/1vgSRkG80s8/s1600/15578dwtl0ols0z.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-ld_0Ax-U_m0/TiR8Op5F35I/AAAAAAAAAh8/1vgSRkG80s8/s400/15578dwtl0ols0z.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630762025325289362" /></a><br /><font size=1><a href="http://www.freedigitalphotos.net/images/view_photog.php?photogid=809">Image: Francesco Marino / FreeDigitalPhotos.net</center></font></a><br />මෑත දිනක මගේ මිතුරන් කිහිපදෙනෙකු සමඟ කතාබහක යෙදී ඉන්නා නිදහස් මොහොතක හදිසියෙන් මෙන් සිහිපත් වූ යමක් ඔවුන් වෙතින් විමසුවෙමි. <br /><br />“මචං උඹල ගාව නැද්ද මුද්දර …???”<br /><br />“මුද්දර...???” <br />පිළිතුරක් වෙනුවට ලැබුණේ ප්‍රශ්නාර්ථයකි.<br /><br />“හෑහ්.. උඹ තාම මුද්දර එකතු කරනවාද ? ෂික් ලැජ්ජ නැද්ද බං... පොඩි එකෙක් වගේ මුද්දර එකතු කරන්න...??”<br />මගේ එක් මිත්‍රයෙක් මදෙස බලා අවඥාසහගතව සිනහසෙයි. <br /><br />මම මොහොතක් ඔහු දෙස බලා සිටියෙමි. ඔහුගේ නොදැනුවත්කම ගැන සිතා සිනහසෙනවාද නැත්නම් අවඥාව ඉදිරියේ කේන්ති ගන්නවාදැයි මට සිතාගත නොහැකි විය. එහෙත් තවත් එතැන රැඳී සිටින්නට අපහසු බවක් දැනුනෙන් හිඳ හුන් තැනින් නැගී සිටියෙමි. මොකුත්ම නොකියා ඉවතට යන්නට සිත් නොදුන්නෙන් යන්නට ගිය ගමන නවතා මගේ මිතුරා දෙසට හැරී මෙසේ පැවසුවෙමි. <br /><br />“Machan, Stamp collecting is a hobby of Kings and The King of all hobbies. It's not only for children.” <br /><br />ඉන් පසු ඔවුන් මොනවා පැවසුවාදැයි මා නොදන්නේ තවත් එතැන නොසිට ඉවතට ගිය බැවිනි. එදා ම'සිතේ හට ගත්තේ සියුම් කලකිරීමකි. පුංචි ලංකාව තුළ ලොව අග්‍රගණ්‍ය විනෝදාංශය වෙත ඇති මෙවැනි ආකල්ප ගැන සිහිවන හැමවිටම මුවඟින් සුසුමක් ගිලිහෙන්නේ නිරායාසයෙනි. <br /><br />මට හදිසියේම සිහිපත් වූයේ කලකට ඉහත එක්තරා රූපවාහිනී නාලිකාවක විකාශය වූ කුමර කුමරියෝ වැඩසටහනකි. ඊට සහභාගී වීම සඳහා ඉතා දුර බැහැර ප්‍රදේශ වල සිට පවා තරුණ තරුණියන් පැමිණෙන බව පෙනෙන්නට තිබිණ. එම වැඩසටහන අතර තුර නම ගම හැරෙන්නට නිතරම වාගේ විමසන පැනයක් වූයේ “ඔබේ විනෝදාංශ මොනවාද ?” යන්නයි. අසන්නට ලැබුණු පිළිතුරු අතර වැඩිපුරම වාගේ අසන්නට ලැබුණේ “මුද්දර එකතු කිරීම” යන පිළිතුරයි. වෙනකක් තබා පාසල් යන වයසේ දරු දැරියන්ගෙන් වුවත් ඔබේ විනෝදාංශ මොනවාදැයි විමසුවහොත් මුලටම ලැබෙන පිළිතුර මුද්දර එකතු කිරිම යන්නයි. එහෙත් මෙලෙස පිළිතුරු දෙන සැවොම සැබෑ ලෙසම මුද්දර එකතු කරනවාදැයි විමසා බැලීම වටී. කොහෙන් හෝ හොයාගත් කොටු රූල් පොතක් පිරෙන්නට පාප්ප හෝ ගම් ගෑ මුද්දර, බුරුතු පිටින් අලවා එයට මුද්දර පොත යැයි කියන අපි හැබෑවටම මුද්දර එකතු කිරීම ගැන දන්නේ මොනවාද ? මේ සම්බන්ධයෙන් සමාජය ප්‍රමාණවත් පරිදි දැනුවත් ව සිටිනවාද ? මේ පුංචි රටේ සැබෑවටම මුද්දර එකතු කිරීම ගැන උනන්දුවක් දක්වන්නෙකුට ප්‍රමාණවත් පරිදි පහසුකම් ලැබෙනවාද ? මේවා පිළිතුරු නැති ප්‍රශ්න සමූහයක් පමණකි. <br /><br />පාසැල් වියේදී මුද්දර සමාජ කිහිපයකම සාමාජිකයෙකුව සිට ලත් අත්දැකීම් අනුසාරයෙන් සකසා ගත් හින්ජ(ර්)ස් (Stamp Hingers) මගින් මුද්දර රඳවා තබන වීරෝදාර මුද්දර සුරුකුම් පොතක් තවමත් මා වෙත ඉතිරිව තිබේ. හිතෙන හිතෙන හැටියට වියදම් කර මුද්දර පොත් රැගෙන දෙන්නට මගේ පියාට වත්කමක් නොවුණු ඒ කාලයේ ඒ එකම මුද්දර පොත මට මහානර්ඝ වස්තුවක්ම විය. පසු ගිය දිනෙක පොත් ලාච්චුවක් අවුස්සද්දි ඉතා සුරැකිව තබා තිබුණු ඒ අනර්ඝ වස්තුව නැවතත් මගේ දෑතට පත් විය. කාලයේ වැලි තලාවට යට වී තිබුණු මුද්දරවලට බැඳි ආදරය නැවතත් පණ ලබන්නට විය. තවත් එවැනි මුද්දර සුරැකුම් පොත් කිහිපයක් මිලට ගැනීමේ අදහසින් දින කිහිපයකට පෙර පොත් සාප්පු කිහිපයකම කරක් ගැසුවෙමි. අවාසනාවක මහත. ඒ හැම එකකම මුද්දර සුරැකුම් පොත් (Stamp Albums) කියා විකුණන්නට ඇත්තේ මුද්දර රැඳවුම් පොත් (Stamp Stock Books)ය. පළපුරුදු මුද්දර එකතු කරන්නන්ට අවශ්‍ය කරන අනෙකුත් ආම්පන්න වන මුද්දර අඬු (Stamp Tweezers/Tongs), මුද්දර රඳවන (Hingers), තීරූ රඳවන(Mounts), විශාලක කාච (Magnifiers & Loupes), විදමන් ආමානය (Perforation Gauge), වර්ණ දර්ශකය (Colour Guide), දියසලකුණු දර්ශකය (Watermark Detectors), පාරජම්බුල පහන් (Ultraviolet Lamps) ආදීය සොයාගන්නට ඇති අපහසුව ගැන කියනුම කවරේද? මුද්දර අඬුවක් සොයා ගන්නට බැරිම තැන එය eBay හරහා ගෙන්වා ගන්නට මට සිදු විය. eBay හරහා සාධාරණ මිලකට භාණ්ඩ මිලදී ගත හැකි වුවද දරන්නට සිදුවන තැපැල් ගාස්තුව ගැන සිතීමේදි එය එතරම් වටින්නේ නැත. අනෙක් අතට බොහෝ eBay වෙළෙඳුන් මේ පුංචි රටට භාණ්ඩ එවන්නේද නැත. මට අවශ්‍ය මුද්දර සුරැකුම් පොත් ගැන eBay හරහා සෝදිසි කර බැලුවෙමි. මිල සාධාරණ වුවද ගෙවන්නට සිදුවන තැපැල් ගාස්තුව දුටු විට ඊට ඇති ආශාව අත්හැර ගතිමි. තැපැල් ගාස්තුව භාණ්ඩයේ මිල මෙන් තුන් ගුණයකට ආසන්නය. වෙනත් රටවල මුද්දර එකතු කරන්නන්ට නම් වැඩි අපහසුවකින් තොරවම අවශ්‍ය ආම්පන්න මෙන්ම විවිධාකාරයේ මුද්දර සුරැකුම් පොත් වර්ග ද ලබා ගැනීමේ වරම හිමි වී තිබේ. එනයින් ගත් කළ ශ්‍රී ලාංකික මුද්දර එකතු කරන්නන්ගේ තත්වය සැබවින්ම කණගාටුදායක ය.<br /><br />අහම්බයෙන් වාගේ මට, ශ්‍රී ලංකා තැපැලෙහි (Sri Lanka Post) වෙබ් අඩවියට පිවිසෙන්නට ලැබුණේ මෙසේ මුද්දර සුරැකුම් පොත් ගැන සොයමින් අන්තර්ජාලය තුල සැරිසරමින් ඉන්නා අතරතුර ය. එමඟින් යොමුවුණු සබැඳියකින්, ශ්‍රී ලංකා මුද්දර කාර්යාංශයේ (Philatelic Bureau) අඩවියට පිවිසුණෙමි. ඔවුන්ගේ නිෂ්පාදිත ලැයිස්තුවෙහි මුද්දර සුරැකුම් පොත් ගැනද සඳහන් වූ බැවින් කෙසේ හෝ එහි යාමට ඉටා ගත්තෙමි. එහිදි දැන ගත් තවත් දෙයක් නිසා මගේ උද්යෝගය තවත් වැඩි විය. ජාතික තැපැල් කෞතුකාගාරය ද පිහිටා ඇත්තේ ඊට යාබදව ය. <br /><br />දින 10 යේ වාර්ෂික නිවාඩුව ලබාගෙන මුද්දර කෞතුකාගාරය පැත්තේත් යායුතුයැයි සිතාගෙන සිටියෙමි. අවසානයේ කාර්යබහුල දවස් අහවර වෙන තුරු බලා සිටියේ පොඩි එකෙකු මෙන් ඇඟිලි ගනිමිනි. නිවාඩුව අනුමත විය. අන්තිමේ ගිය සිකුරාදා ශ්‍රී ලංකා තැපැල් මූලස්ථානය වෙත ගියේ කෞතුකාගාරයද නරඹා මුද්දර කාර්යාංශයට ගොස් මුද්දර සුරැකුම් පොතක් මිලට ගැනීමේ බලාපොරොත්තුවෙනි.<br /><br />නවීන ගෘහ අලංකරණ ආදියෙන් සමන්විත ශ්‍රී ලංකා තැපෑලේ ප්‍රධාන කාර්යාල ගොඩනැගිල්ල තට්ටු කිහිපයකින් සමන්විත එකකි. ප්‍රධාන තැපැල් කාර්යාලය පිහිටියේ එහි පහත මාලයේය. තැපැල් කාර්යාලය ඇතුළත මුද්දර කාර්යාංශයේ වෙළඳ කවුළුවක් පවත්වාගෙන යන බව දැන ගන්නට ලැබුණෙන් පළමුව එහි පිවිසුණෙමි. සාම්ප්‍රදායික රාජ්‍ය සේවයේ ගති, නවීන මෙවලම් හා උපාංග පරයමින් මෙතැනත් විද්‍යමාන වෙයි. අවාසනාවක මහත. එහිද ඇත්තේ පොත් සාප්පුවල විකුණන්නට ඇති Stock Book එකම ය. එහෙත් අහම්ඹයෙන් මෙන් අගනා වස්තුවක් මනෙත ගැටිණ. ඒ 1948 – 2005 දක්වා ශ්‍රී ලංකාව තුළ නිකුත් කළ මුද්දරවල විස්තර අඩංගු මුද්දර නාමාවලියකි (Stamp Catalog). මුද්දර කාර්යාංශය විසින් ඉතා අගනා ලෙස මුද්‍රණය කර තිබුණු එය, රැපියල් දෙදහසකට මිල කර තිබුණද එහි ඇති වටිනාකම සලකා එයින් එකක් මිලදී ගත්තෙමි. <br /><center><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-iF2Z-1OKEy4/TiR9hdCMR1I/AAAAAAAAAiE/y-Haqj7Kqls/s1600/72b3jzbzykbn.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-iF2Z-1OKEy4/TiR9hdCMR1I/AAAAAAAAAiE/y-Haqj7Kqls/s400/72b3jzbzykbn.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630763447802939218" /></a><br /><font size=1><a href="http://www.freedigitalphotos.net">Image: FreeDigitalPhotos.net</center></font></a><br />කෞතුකාගාරයට පිවිසෙන දොරටුව ඇත්තේ ප්‍රධාන තැපැල් කාර්යාලයට වම් පසිනි. කෞතුකාගාරයට පිවිසීම සඳහා එම දොරටුවත් ඊට මදක් ඔබ්බෙන් ඇති මුද්දර කාර්යාංශයත් පසු කළ යුතුය. අවසානයේ බලාපොරොත්තු කඩ වූ සිතින් තැපැල් කෞතුකාගාරය නරඹන්නට ගියෙමි. ඇතුල්වීම සඳහා ටිකට් ලබාගැනිමක් අවශ්‍ය නොවුණි. මා කෞතුකාගාරයට ඇතුළුවත්දි එහි පාළුව රජයමින් තිබිණ. මා හැරෙන්නට වෙනත් කිසිදු නරඹන්නෙකු එහි නොවීය. එය එක් අතකින් මට නිදහසේ කෞතුකාගාරය නැරඹීමට අවස්ථාව උදා කර දීමක් විය. පැරණි දින මුද්‍රා වල සිට ශ්‍රි ලංකා තැපෑල හා සම්බන්ධ සෑම සියලු දෙයක් ම පාගේ එහි තැන්පත් කර තිබිණ. එහි ඉහත මාලය මුද්දර ප්‍රදර්ශනය කිරීම සඳහා වෙන් කර තිබේ. එහිදී හමු වූ අකිල මහතා මෙහිදී විශේෂයෙන් සිහිපත් කළ යුතුය. ආයතන පරිශ්‍රයට ඇතුළු වූ මොහොතේ සිට කිහිපදෙනෙකුගෙන්ම විමසා වත් දැන ගන්නට නොහැකි වු කරුණු රැසක් මට ඔහුගෙන් දැන ගත හැකි විය. තවමත් වැඩි දෙනෙකුගේ නෙත ගැටී නැති ජාතික තැපැල් කෞතුකාගාරය කුඩා දරු දැරියන්ට මෙන්ම මුද්දර වලට ආදරය කරන කොයි කාටත් ඉතා වැදගත් වන බව නම් නිසැකය. <br /><center><br />ජාතික තැපැල් කෞතුකාගාරයේ හා මුද්දර ප්‍රදර්ශනාගාරයේ ඡායරූප එකතුවක් පහත සබැඳිය ඔස්සේ නැරඹිය හැකිය. <br /><br /><a href="http://www.slpost.gov.lk/museum/index.php?mode=show&id=38">ජාතික තැපැල් කෞතුකාගාරය – සේයාරූ එකතුව</a><br /><br /><br /><blockquote>එසේම අවසාන වශයෙන් ඉතා වැදගත් පණිවුඩයක් ඔබ අතට පත් කරන්නට කැමැත්තෙමි. <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-afQJraBOSgo/TivvP-ZzFfI/AAAAAAAAAmU/pjiXPfeuPJM/s1600/stamp-fair-poster-date.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 309px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-afQJraBOSgo/TivvP-ZzFfI/AAAAAAAAAmU/pjiXPfeuPJM/s400/stamp-fair-poster-date.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632858816685217266" /></a><br /><font size=1><center><a href="http://www.slpost.gov.lk/">උපුටා ගැනීම - ශ්‍රී ලංකා තැපැල් දෙපාර්තමේන්තුව මගින් පළ කළ දැන්වීමකිනි.</a></center></font><br />ශ්‍රී ලංකා තැපැල් දෙපාර්තමේන්තුව විසින් ප්‍රථම වරට සංවිධානය කරනු ලබන ජාතික මට්ටමේ මුද්දර සල්පිළක් මෙම නොවැම්බර් 18 වැනිදා සිට 22 වැනිදා දක්වා කොළඹ, ඩී ආර් විජේවර්ධන මාවතේ, නො 310 හි පිහිටි ශ්‍රි ලංකා තැපැල් මූලස්ථානයේදි පැවැත්වේ. සයිබර් අවකාශයේ සැරිසරන මුද්දර ලෝලී ශ්‍රී ලාංකික ඔබ සැමට මෙය අගනා අවස්ථාවක් වනවාට නොඅනුමානය෴ </blockquote></center></font><br /><br /><center><blockquote>මෙම ලිපි පෙළ සඳහා e Philatelist නමින් අළුත් අඩවියක් ඇරඹීමට අදහස් කර ඇති අතර මුද්දර එකතු කිරීම සම්බන්ධයෙන් උනන්දුවක් දක්වන අයට පහත සබැඳිය ඔස්සේ එය හා එක් විය හැකියි.</blockquote></center><br /><a href="http://sansarasidu-philatelist.blogspot.com/"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-De5HZ8jRnv4/TjD2TJS88-I/AAAAAAAAAp0/sO4ztn0ERew/s1600/e%2BPilatelist2.png"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 133px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-De5HZ8jRnv4/TjD2TJS88-I/AAAAAAAAAp0/sO4ztn0ERew/s400/e%2BPilatelist2.png" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5634273942613849058" /></a></a><br /><br /><span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">>>> Coming Up Next >>></span></span><br /><span style="font-weight:bold;">මුද්දර එකතු කිරීම ගැන (දන්නා තරමින්) ගෙන එන ලිපි පෙළ...<br />විද්‍යා ප්‍රබන්ධ කෙටි කතාව...<br />බැංකු දිවියේ සංවේදී සටහන්පෙළ...<br />බැංකු දිවියේ රස කතා පෙළ...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7510513729270026752-5883353121466901396?l=sansarasidu.blogspot.com' alt='' /></div>sansarasiduhttp://www.blogger.com/profile/04477986528760996953noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-7510513729270026752.post-57540076209150811352010-10-02T12:29:00.010+05:302011-07-26T08:27:24.949+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-T3ydDrbFbb8/TiSBZiYCebI/AAAAAAAAAiM/WNqkBrS0Epo/s1600/10540tkcpjkgo8n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 316px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-T3ydDrbFbb8/TiSBZiYCebI/AAAAAAAAAiM/WNqkBrS0Epo/s400/10540tkcpjkgo8n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630767709844306354" /></a><center><font size=1><a href="http://www.freedigitalphotos.net/images/view_photog.php?photogid=809">Image: Francesco Marino / FreeDigitalPhotos.net</a></font></center><br /><br /><font size=5>රා</font><font size=4>ත්‍රිය නිසලය. මහාචාර්ය ෆර්මන් ස්පෙන්සර්, ඔරායන් පසුපස දුවන මහබල්ලා දෙස සිය කාර්යාල කාමරයේ වීදුරු බිත්ති තුළින් බලා සිටියේ කිසිදු හැඟීමකින් තොරව ය. හදිසියේ ම ඔහුගේ සිහියට නැගුණේ තමන් මේ දකිමින් සිටින්නේ සමස්ත විශ්වීය ඉතිහාසය ම නොවේ ද යන්න ය. ඔහු සිය දෑත දිගු කර සීරියස් වෙතින් නික්මෙන නිල් පැහැ ආලෝකය දෑතට මිරිකා ගන්නට උත්සාහ කළේ නොදරුවෙකු මෙනි. ඉන්පසු, හිස බිමට නැඹුරු කර ගත් හේ දෑත් පිටුපසට කරගෙන කාර්යාල කාමරය පුරා එහාටත් මෙහාටත් සක්මන් කරන්නට වුයේ සිතිවිලි සයුරක කිමිදෙමිනි. සන්සුන් කර ගැනීමට කෙතරම් උත්සහ කළ ද ඔහුගේ සිත බෙහෙවින් නොසන්සුන් වී ඇත. ඔහුට දැනුණේ කාලය ගත වන වේගය වැඩි වී ඇති බවකි. පරිගණක වාර්තාව විශ්ලේෂණයට යවා පැය ගණනාවක් ගත වි ඇති බවක් දැනුණත්, සිය ඔරලෝසුව දෙස බැලු ෆර්මන්ට පෙනුණේ, තවමත් ගත වී ඇත්තේ අඩ හෝරාවකටත් අඩු කාලයක් බව ය. ඔහු ජීවිතයේ කිසිදාක මෙතරම් නොසන්සුන් වී නැත. තමන්ගේ පෞද්ගලික ව්‍යාපෘතියක් සම්බන්ධ වාර්තාවක්, මාසයක් දෙකක් ප්‍රමාද වුව ද ඔහු මේ තරම් කළබල නොවනු ඇත.<br /><br />අවසානයේ සක්මන නවතා දැමූ හේ රූපවාහිනී දුරකථනය වෙත පිය නැගී ය. රිසිවරය අතට ගන්නා අතර ම කාර්යාල කාමරයේ ස්වයංක්‍රීය දොර විවර වන හඬ ඇසුණෙන් හැරී බැලු ඔහු දුටුවේ වාර්තාවත් අතැති ව කාමරයට පිවිසුණු ආචාර්ය කැඩිලැක් ස්වර්ණසිංහ ය. සිය සහයකයාගේ මුහුණේ නිතර රැඳෙන සිහින් සිනහව අතුරුදන් වී, ඒ වෙනුවට එහි බැරෑරුම් දුක්මුසු පෙනුමක් රැඳී ඇති බව දුටු මහාචාර්යවරයාට සිතුණේ, තමා දැන් අසන්නට යන්නේ, සිය ජීවිත කාලය තුළ අසන්නට ලැබෙන අමිහිරිම පුවත බව ය. <br /><br />“එහෙනම් ඒක ඇත්තක් !” <br />ෆර්මන්ගේ වෙව්ලන හඬ කාමරය පුරා දෝංකාර දෙන්නට විය. <br /><br />“ඔ..ඔව්... අපි හිතුව විදිහට පරිගණකවලට වැරදිලා නැහැ. මං වාර්තාව ස්වාධීන පද්ධති හතරකින්ම විශ්ලේෂණය කළා... ඇත්තටම මට කණගාටුයි ෆර්මන්.. දැන් ඒක එන්නෙ මෙහාටමයි” <br /><br />මහාචාර්ය ෆර්මන්ට කිසිවක් කියාගත නොහැකි විය. හෙතෙම අසළ වූ අසුනකට බර වුයේ දිගු සුසුමක් හෙළමිනි. <br /><br /><center>* * * * * * *</center><br /><br />ඔවුන් ගොඩාර්ඩ් පාලන මැදිරිය තුළට පිවිසෙන විට ද එහි බොහෝ පිරිසක් රැඳී සිටිය හ. පෘථිවි ආරක්ෂණ ව්‍යාපෘතියේ නිලධාරීන් මෙන්ම පාලන මැදිරියේ කටයුතු බාර නිලධාරීන් ද ඒ අතර විය.<br /><br />“සේරම හරි ද... ?” ෆර්මන්, පාලන මැදිරි ප්‍රධානියා විමසී ය. <br /><br />“හරී සර්.. නිකුත් කිරීමට තව මිනිත්තු තුනයි..”<br />පෘථිවි ආරක්ෂණ ව්‍යාපෘති ප්‍රධානියා මොහොතක් සිය ඔරලෝසුව දෙස බලා සිටියේ ය. දැන් නම් කාලය ගත වන්නෙ ඉතා සෙමින් යැයි ඔහුට සිතේ.<br /><br />“පද්ධති පරීක්ෂාව සම්පූර්ණයි... ටයිටන් V නිකුත් වීමට සියල්ල සුදානම්.” ඒ පවර් 3000 කෘතිම බුද්ධිය මගින් මෙහෙයවන ස්වයංක්‍රීය පරිගණකයයි.<br /><br />තවත් මොහොතක් සිය ඔරලෝසුව දෙස බලා සිටි මහාචාර්යවරයා අවසන් විධානය ලබා දුන්නේ ය.<br />“පසු ගණනය අරඹන්න...”<br /><br />“පසු ගණනය අරඹනවා... දහය... නවය... අට.... හත... …. … තුන.... දෙක... එක..... එන්ජින් ක්‍රියාත්මකයි... ටයිටන් V නිකුත් වුණා...”<br />ස්වයංක්‍රීය පරිගණකයේ හඬ, මහාචාර්ය ෆර්මන්ට දැනුණේ සිහිනයක දී ඇසුණු හඬක් ලෙස ය. ඈත දුම්රොටු අතරින් ඉහළ නගින න්‍යෂ්ටික අවිය වාහක රොකට්ටුව දෙස, දෙනෙතිය තුළින් ඔහුගේ දෑස් යොමුවී තිබිණ. ඔහුට හැඟුණේ ඒ ඉහළ නගින්නේ න්‍යෂ්ටික අවියක් නොව සමස්ත මානව වර්ගයාගේම එකම බලාපොරොත්තුව බව ය.<br /><br />“නිකුත් වීම සාර්ථකයි... අවසන් මග සැකසුමට තව මිනිත්තු 17 යි...”<br />පරිගණකයේ යාන්ත්‍රික හඬ නැවතත් ඇසෙයි... ෆර්මන් දෙනෙතියෙන් සිය දෙනෙත් මෑත් කර ගත්තේ ය. ඔහුගේ දෙනෙත් කැඩිලැක්ගේ දෙනෙත් හා ගැටුණේ ඒ අවස්ථාවේ දී ය. සිය සහායකයාගේ දෙනෙත් තුළ නලියන වේදනාව පසක් කර ගන්නට මහාචාර්යවරයාට එම බැල්ම ම ප්‍රමාණවත් විය. ඔහුට මෙන් ලතවෙන්නට තමන්ට ද පවුලක් නොසිටීම ගැන සිතා සතුටු විය හැකි දැයි ෆර්මන් තමන්ගෙන් ම අසා ගත්තේ ය. <br /><br />බොහෝ කල් පසු වී හඳුනාගත් AE 19201, ඒ වන විට ද පැවතියේ බ්‍රහස්පතීගේ කක්ෂය පසු කරමිනි. පෘථිවි ආරක්ෂණ ව්‍යාපෘති නිලධාරීනට සැනසුම් සුසුමක් හෙළන්නට හැකි වුයේ AE 19201 හි ගමන් මග අනාවරණය කර ගත් පසුව ය. එය නොසැලකිය යුතු තරම් දුරකින් පෘථිවිය පසු කර යන බව දැන ගත් නිසා අනතුරක් ගැන සිත් යෙදවීමට හේතුවක් ඔවුනට පෙනුණේ නැත. AE 19201 යනු තවත් අපූරු ගවේෂණ වස්තුවක් පමණක් විය. බැලූ බැල්මට පෙනෙන්නට තිබුණේ සියල්ල හොඳින් සිදු වන බවකි. එහෙත් සියල්ල කණපිට හැරුණේ ඊළඟ මොහෝතේ දී ය. කිසිවකුත් අපේක්ෂා නොකළ අවස්ථාවක අයාලේ යන ග්‍රහකයක්, AE 19201 හා ගැටුණි. දැවැන්තයා කැබලිවලට කඩා දැමීමට තරම් එම ගැටුම ප්‍රමාණවත් නොවූ නමුදු සිදු විය හැකි නරකම දේ සිදු වෙමින් පැවතිණි. දැවැන්තයාගේ නව ඉලක්කය වූයේ ග්‍රහ මඬලේ තෙවැන්නා ය. උණුසුම හා සීතල අතර ඉතා පටු තීරයේ ඉතා සුරක්ෂිතව කැරකෙමින් තිබු මිහි මඬලට, වසර මිලියන 65 කට පසුව නැවතත් අහසින් එන තර්ජනයකට මුහුණ දෙන්නට සිදු වී තිබේ. ගිය වර එය සිදු වන විට මිහිමත රජකළේ දැවැන්තයින් වුව ද මෙවර ඊට මුහුණ දෙන්නේ.....<br />ෆර්මන්ගේ සිතිවිලි දැහැන බිඳී ගියේ නැවත අවදි වු පරිගණකයේ හඬිනි.<br /><br />“අවසන් මග සැකසුමට තව මිනිත්තු 02 යි...”<br />තත්පර කිහිපයක් ගත වන්නටත් මත්තෙන් නැවතත් පරිගණකයේ හඩ අවදි විය. එහෙත් මෙවර එහි වූයේ හදිසි තත්වයක් හඟවන ස්වරයකි. <br /><br />“අපට පොඩි ප්‍රශ්නයක් තියෙන බව පේනවා.... ඩෙල්ටා B2 පද්ධතියේ දෝෂයක් පෙන්නුම් කරනවා...”<br /><br />“ඩෙල්ටා B2....? දෙයියනේ ඩෙල්ටා B2.... මග සකසනය..?”<br />පාලන මැදිරියෙ දර්ශක දෙස නෙත් හෙලූ මහාචාර්යවරයාට එයම කියැවිණි... එකිනෙකා අතර කසුකුසුවක් පැතිර යත්දි පාලන මැදිරි ප්‍රධානියා වහාම ක්‍රියාත්මක විය.<br /><br />“පවර් 3000... වහාම වාර්තා කරන්න... ඔබ දෝෂය සොයා ගත්තාද...?”<br />පරිගණකයේ හඬ අවදි වන්නට ගත වූ තත්පර ගණනාවේ ප්‍රමාදය ඔවුනට දැනුණේ පැය ගණනාවක් ලෙසිනි. <br /><br />“ආචාර්ය ඕ නීල්... ඩෙල්ටා B2 පද්ධතිය ක්‍රියා විරහිත වෙලා... මට එය නැවත පණ ගන්වන්න බැහැ..”<br /><br />මුළු පාලන මැදිරිය පුරාවටම පැතිර ගියේ, ඇට මිදුළු තුළට කාවදින තරමේ නිහැඬියාවකි....<br /><br />ඒ නිහැඬියාව පුපුරාගියේ පාලන මැදිරි ප්‍රධානියාගේ බිඳුණු හඬිනි. <br />“පවර් 3000, මේක ඇත්තක් වෙන්න පුළුවන් ද ? අපිට පුළුවන් නේද තව පාරක් උත්සාහ කරන්න...” <br /><br />“මට කණගාටුයි.... එය කළ නොහැකියි...”<br /><br />ඇති වුණු කම්පනය දරාගත නොහැකිව ආචාර්ය කැඩිලැක් සිය නළලෙහි දෑත ගසා ගත්තේ ය. පාලන මැදිරියේ නිලධාරිහූ එකිනෙකා වැළඳගෙන කඳුළු සලන්නට වූහ. අපේක්ෂාභංගත්වය, වේදනාව සමඟ මුසු වී පාලන මැදිරිය, ඉකිබිඳුම් හඬින් පුරවාලී ය.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-eDuWJGSv268/TiSB1lQra7I/AAAAAAAAAiU/VnBssaTOUTc/s1600/13999rcruibur7z.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 270px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-eDuWJGSv268/TiSB1lQra7I/AAAAAAAAAiU/VnBssaTOUTc/s400/13999rcruibur7z.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630768191655078834" /></a><center><font size=1><a href="http://www.freedigitalphotos.net/images/view_photog.php?photogid=1152">Image: jscreationzs / FreeDigitalPhotos.net</a></font></center><br />පරිගණකයේ හඬ වෙනුවට මෙවර පාලන මැදිරියේ දර්ශන තිර මත සටහන් වූයේ, ග්‍රහකයේ නොගැටී ඉන් ඉවතට ඇදී යන න්‍යෂ්ටික අවියේ පරිගණක ආකෘතියකි. මහාචාර්යවරයා දර්ශන තිරය දෙස බලා සිටියේ සෙල්රුවක් මෙන් නිසලව ය. ඔහුට දැනුණේ අවසානය එළඹ ඇති බව ය.<br /><br /><center>* * * * * * *</center><br /> <br />ගණනය කිරීම්වලට අනුව නම් AE 19201 පෘථිවි පෘෂඨය හා ගැටෙනු ඇත්තේ බුෂ් චතුරස්‍රය අසළ දී ය. දෛවයේ සරදමකට මෙන් පෘථිවි ආරක්ෂණ ව්‍යාපෘතියේ ප්‍රධාන කාර්යාලයත්, බුෂ් චතුරස්‍රයත් පිහිටියේ එකිනෙක පෙනෙන තරම් දුරිනි. අවසානය එළඹෙත් දී සිය කාර්යාල කාමරයට ම වී සිටින්නට ෆර්මන් කල්තියාම තීරණය කොට තිබිණ. සෑම දෙයටම තමා වගකිව යුතු යැයි යන වරදකාරී හැඟීම ඔහුගේ සිත පෙළමින් වද දෙන්නට විය. සියලු ප්‍රධානීන් ඉවත් කර ගැනීමට එවා තිබූ අවසන් හෙලිකොප්ටරයට පවා ගොඩවීම, ෆර්මන් ප්‍රතික්ෂේප කළේ එහෙයිනි... ආරක්ෂාකාරී යැයි හැඟෙන ස්ථානයකට යන්නට ඕනෑතරම් අවකාශ තිබියදීත් ආචාර්ය කැඩිලැක් සිය ප්‍රධානියා හා එකම මිතුරා අතහැර දමන්නට අකමැති වූයේ ය. වියෝ දුක කෙතරම් දැඩි වුවද අවසානයේ තමන්ගේ අවස්ථාව, සිය ආදරණීය බිරිඳටත්, සිඟිති දියණියටත් ලබා දෙන්නැයි ඔහු දැඩිව ඉල්ලා තිබිණ. එහෙත් මේ මිහි මත එවන් තැනක් ඇත්දැයි ඔහු පවා දැන සිටියේ නැත. <br /><br />සිය සහායකයා ද සමඟ කාර්යාල කාමරයේ වීදුරු බිත්ති අසළ හිඳගෙන කෙමෙන් ළං වන මරණය අපේක්ෂාවෙන් දෑස් දල්වාගෙන සිටි ෆර්මන්, ඈතින් පෙනෙන බුෂ් චතුරස්‍රය දෙස නෙත් හෙළුවේ තමා මේ හැම දෙයක් ම දකින්නේ අවසන් වරට නොවේදැයි සිතමිනි. මේ වන විටත් ජනපදයේ අස්සක් මුල්ලක් නෑර පැතිර ඇති නොසන්සුන්කම ඔහුට මැවී පෙනෙන්නට විය. තදබද වූ අධිවේගී මාර්ග...දුම්රිය ස්ථාන... ගුවන් තොට... වරාය.... කෑකෝගසන කළහකාරී මිනිසුන්... ඒ සෑම මුහුණකම රැඳී ඇති අවිනිෂ්චිතතාව.... නොසන්සුන්කම... භීතිය... චිත්‍රාවලියක් මෙන් ෆර්මන්ගේ මනසෙහි ඇඳෙන්නට විය.<br /><br />මහාචාර්යවරයාගේ සිතුවිලි දැහැන බිඳිගියේ, ඔහුට සමීප වූ කැඩිලැක් ඈතින් වූ යමක් දෙසට ඇඟිල්ල දිගු කර පෙන්වත් දී ය. කවුළුවට තවත් ළං වූ ෆර්මන් එදෙසට දෙනෙත් මෙහෙයවි ය. <br /><br />“මං හිතන්නේ ඒ ලෙවිතාන්... දෙවියනේ... මිනිහ අර මොනව ද කරන්නේ...?”<br /><br />බුෂ් චතුරස්‍රයට නුදුරු තණ පිටිය එක ම හිස් ගොඩකි. ආචාර්ය සෙර්ගෙ ලෙවිතාන් සහ ඔහුගේ දහස් සංඛ්‍යාත භාවනානුයෝගී සිසු සිසුවියෝ එහි රැස් වි සිටිති. ෆර්මන්ට එක් වරම සිහියට නැගුණේ, පැය 0500 ට රැස් වුණු මහා මණ්ඩල රැස්වීමේ දී ලෙවිතාන් කළ යෝජනාව ය. <br /> <br />“ටොන් දහස් ගණනකට අධි මානසික බලය යොදා....” ඒකමතිකව ප්‍රතික්ෂේප වූ යෝජනාව සිහි වූ ෆර්මන්, “මිනිහට නම් ඇත්තටම පිස්සු...” යැයි කිවේ කැඩිලැක් දෙසවත් නොබලමිනි. <br /><br />ඇමෙරිකාවට ඉහළ අහසින් මතු වූ ගිනි බෝලය, සූර්යයාට ද වඩා දීප්තිමත් වන්නට ගත වූයේ සුළු මොහොතකි. දරා ගත නොහැකි ආලෝකය නිසා කැඩිලැක් මෙන් ම ෆර්මන් ද කවුළුවෙන් ඉවතට ඇදුණේ අවසන් වරට එකිනෙකා වැළඳගෙන සමු දෙමිනි...<br /><br />“ෆර්මන්ට මතකද කවුද කියල තිබුණ... ඩයිනොසරයින් වඳ වුණේ, එයාලට පෘථිවි ආරක්ෂණ ව්‍යාපෘතියක් නොතිබුණ නිසා කියල... දැන් කියන්න වෙන්නේ හෝමෝ සේපියන්ස්ලා වඳ වෙන්නේ එයාල ගාව පෘථිවි ආරක්ෂණ ව්‍යාපෘතියක් තියාගෙනයි කියල.. ”<br /><br />ෆර්මන්ට සිනහ යන්නට ආවත්, බිය සහ වේදනාව විසින් එය ගිල ගනු ලැබිණ. සිය සහායකයාගෙන් සමුගන්නා ෆර්මන්ට සිහි වූයේ තමා කුඩා කළ අසා තිබූ දේවතා එළි පිළිබඳව ය. එසේ නම්, අවසානයේ දී ඒ දෙවියන්, මරණයේ මිටි පහර අහසින් එවා තිබේ. <br /><br />“ඝට්ටනයට තව තත්පර දහයයි... නවයයි...” ඒ ස්වයංක්‍රීය පරිගණකයයි. <br /><br />“මං දුක් වෙන්නේ මේ කෙහෙල්මල වහල දාන්න බැරි වෙච්ච එක ගැන... දැන් මැරෙන්න වෙන්නෙත් පසු ගණනය කර කර...”<br /><br />“.... හතරයි... තුනයි.... ….. එකයි....”<br /><br />ෆර්මන් දෑස් තරයේ පියාගෙන දෙවියන් සිහි කළේ ය. එය දැන් පෘථිවි පෘෂ්ඨය හා ගැටෙනු ඇත. පුර්වජ ඩයිනෝසරයින් මෙන්ම මානව ශිෂ්ඨාචාරය ද කාලයේ වැලිතලාවට යට වනු ඇත. පරම්පරා සිය ගණනක දහදිය මහන්සිය ක්ෂණයකින් අළු වී යනු ඇත....<br /><br />තවත් තත්පර කිහිපයක් ගෙවී යනු ඔවුනට දැනුණේ, ඇට මිදුළු තුළට කා වදින තරමේ නිහැඬියාව අතරිනි. එහෙත් ඝට්ටනයේ කම්පනය තබා හඬක් වත් නැත. ෆර්මන් වහා කවුළුව වෙත දිව ගියේ ය. එය යාන්ත්‍රිකව මෙන් සිදු වූවකි.<br /><br />ඔහුගේ දෑස් උඩ ඉන්දිණ. ඔහුට එවෙලේ සිතුණේ, තමන් මේ දකින දේ පැහැදිලි කළ හැක්කේ, නිව්ටන්ට ද නැතිනම් අයින්ස්ටයින්ට ද යන්න ය. රක්ත දීප්ත ටොන් දහස් ගණනක මහා ගල් කන්ද බුෂ් චතුරස්‍රය අසළට සෙමෙන් පහත් වෙයි. සුළු භූ කම්පනයක් ඇති කරමින් කිහිපවරක් පෙරළි ගිය එය බුෂ් චතුරස්‍රය අසළ නවතා තිබු මෝටර් රථ රැසක් ද යට කරගෙන නිසල විය.. ආචාර්ය කැඩිලැක් ද ඒ වන විට මහාචාර්යවරයා වෙත සමීප වී සිටියේ ය. ෆර්මන් වහා තණ පිටිය දෙස බැලී ය. මිනිස්සු එකිනෙකා වැළඳගෙන ප්‍රීති ඝෝෂා නගති. ලෙවිතාන් ඇතුළු භාවනානුයෝගීන්, තවමත් අත්වැල් අල්ලාගෙන සිටි ලෙසටම ය.<br /><br />“දෙවියනේ එහෙනම් ඒක හරි ගියා.... දෙවියනේ ලෙවිතාන්.....”<br />ෆර්මන්ට කෑ ගැසිණ. ආශ්චර්යයෙන් මුසපත්ව කවුළුවෙන් පිටත බැලූ ඔහු දුටුවේ, තමා දෙස බලා ආචාර කරන ලෙවිතාන්ගේ නොපැහැදිලි සේයාව ය෴ </font><br /><font size=5><br /><center><span style="font-weight:bold;">පිදුම<br /><a href="http://nimanthi.wordpress.com/"><br />nimanthi</a> අක්කාට !<br /><br />මං ලකුණු ගෙන පාන..<br />උතුරු තරුවක් ලෙසින්...<br />සවිය විය නුඹ...<br />පන්හිඳෙහි තුඩඟ රැඳි...</span></center><br /></font><br /><font size=3><br />| වර්ෂ 2004 පෙබරවාරි 04 වැනිදා "ළඟා නොවු අවසානය" නමින්, "විදුසර" විද්‍යා සඟරාවේ පළ වූ මෙම විද්‍යා ප්‍රබන්ධ කෙටි කතාව සන්සරසිදුගේ ස්වතන්ත්‍ර නිර්මාණයකි. මෙහි පළ වී ඇත්තේ සංස්කරණය කරන ලද නිර්මාණය බව සලකුව මැනවි.| </font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7510513729270026752-5754007620915081135?l=sansarasidu.blogspot.com' alt='' /></div>sansarasiduhttp://www.blogger.com/profile/04477986528760996953noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-7510513729270026752.post-44813770845329396122010-09-27T05:26:00.007+05:302011-07-19T01:24:41.173+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-fFVNIrUWQgA/TiSNnn7qXpI/AAAAAAAAAjU/JPfBUZ33eok/s1600/4191692p28tozml.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-fFVNIrUWQgA/TiSNnn7qXpI/AAAAAAAAAjU/JPfBUZ33eok/s400/4191692p28tozml.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630781145993600658" /></a><center><font size=1><a href="http://www.freedigitalphotos.net/images/view_photog.php?photogid=659">Image: Salvatore Vuono / FreeDigitalPhotos.net</a></font></center><br /><br /><font size=4><br />ඔයාලට මතකද අර ඇහැට කනට පේන දැරිවියෝ හන්දා අපේ කට්ටියට වෙච්චි අලකලංචි ගැන ලියපු "<a href="http://sansarasidu.blogspot.com/2010/09/spike-spike-baby.html">ස්පයික් ස්පයික් බේබි..| Spike Spike Baby</a>" කතාවෙදි මං කිව්වා මගේ යාලුවෙක් ගැන.. දෙනෙත් කියල... එදා පොරොන්දු වුණ විදිහටම ඕං අද කියන්න හදන්නෙ මිනිහට වෙච්චි අලකලංචිය ගැන තමා... <br /><br />මං එදා කිව්වත් වගේ දෙනෙත් ඇවිල්ලා, උඩරැටියෙක්! නිකම්ම නිකං උඩරැටියෙක් නෙමෙයි... හොඳ උඩරට වළව්කාරයෙක්... ඉතින් මිනිහට තිබ්බේ මාර පොෂ් ලුක් එකක්... කොටින්ම අර කෙල්ලො වහ වැටෙන ජාතයේ V ෂේප් එකට ළඟින් යන අවුට්ලුක් එකක්!<br />කිරිබත්ගොඩ ඉන්න කාලේ මායි දෙනෙතුයි වැඩ කළේ කෑෂ් එකේ... මං පළවෙනි කවුන්ටරය කරත්දි... දෙනෙත් හිටියෙ මං ළඟම දෙවැනි කවුන්ටරේ.... මං හිතන පතන හැටි ගැන මිනිහට හොඳ අවබෝධයක් තිබුණා... ඒ වගේමයි මිනිහ හිතන පතන හැටි ගැන මටත් හොඳ අවබෝධයක් තිබුණා... ඒ හින්දමද කොහෙද අපි දෙන්න අතරේ හොඳ යාලු ෆිට් එකක් තිබ්බා... විශේෂයෙන් කෑෂ් එකේ ඉන්දෙත්දි ඔහොම ෆිට් එකක් තියෙන එක හරි වැදගත්! <br /><br />සාමාන්‍යයෙන් දෙනෙත්ව දැක්කහම ඕනම ලස්සන කෙල්ලෙකුට ආපහු හැරිල දෙපාරක් බලන්න හිතෙනවා... දෙනෙත්ගෙ කවුන්ටරයට ආපු ඒ වගේ දැරිවියො එක්සයිට් වෙලා බලාන හිටපු අවස්ථා එමටයි... දෙනෙත්ගේ අවුට්ලුක් එක වගේම මිනිහගේ කතා විලාශයත් ඒකට බලපාන්න ඇති... මිනිහගේ ඇක්සන්ට් එකට කෙල්ලො වහ වැටෙන්නෙ බලාගෙන ඉන්දෙත්දි... ඉතින් ඕවා දකිද්දි සමහර වෙලාවට ප්‍රෘථග්ජන මටත් දෙනෙත් ගැන ඊර්ෂ්‍යාවක් වගේ එකක් ඇති නොවුනම නෙමෙයි... <br /><br />ඉතින් දැන් කතාවට එමුකො... ඔයාල දන්නවනෙ... අපේ කවුන්ටර වලට විවිධ තරාතිරම්වල ගනුදෙනුකරුවො එනවනෙ.... බාල මහලු... උස මිටි... කලු සුදු... වගේම අර වගේ ඇහැට කනට පේන දැරිවියොත් ඒ අතර ඉන්නවනෙ.. ඒ වගෙම ඉඳල හිටල තරු පායන දවස් එහෙමත් තියෙනවා... ඒ කිව්වෙ රිදී තිරයේ පුංචි තිරයෙ එහෙම පායපු තරු අපේ කවුන්ටරවලට එහෙමත් පායනවා.... ඔන්න ඉතින් එක දවසක මේ වගේ තාරකාවක් පෑව්වා අපේ ශාඛාවට... ඉටි රූපයක් වගේ ලස්සන තාරකාවියක්! පුංචි තිරය වගේම රිදී තිරයත් ජය ගත් තාරකාවියක්! මොන වැඩේ කර කර හිටියත් හැමෝගෙම ඇස් තිබුණෙ ඈ ගාව... කොටින්ම මේ කියන මගෙත්... ඉතින් දෙනෙත් ගැන කුමන කතාද ??? <br /><br />මං කලිනුත් කියල තියෙනව වගේ ඒ කාලේ කෑෂ් කවුන්ටර පහක් තිබුණා නෙව... එදා ටිකක් විතර සෙනඟ අඩු දවසක්... දෙනෙත්ගෙයි මගෙයි කවුන්ටරවල හිටියෙ පස් හය දෙනෙක් විතරයි.. දැන් හැමෝම බලගෙන ඉන්නෙ මේ තාරකාව පායන්නෙ මොන කවුන්ටරේටද කියලයි... හිතුවත් වගේම තාරකාව පෑවිවේ දෙනෙත්ගෙ කවුන්ටරේට... අපිට කොහෙද බූල් බල්ලො කිව්වලු... අපි කට්ටියගෙම හුළං බැස්සෙ බලාගෙන ඉන්ඳෙත්දි... ඒ වුණාට බලන්න එපායෑ... දෙනෙත්ගෙ තන්තෝසේ ඉහින් කනින් බේරෙනවා... මිනිහ නිකන් අමුතුම ලෝකෙකට ගිහිල්ල වගෙයි හිටියෙ... කොටින්ම මිනිහ ළඟින්ම හිටපු හින්දම ඒ වෙලාවෙ මිනිහ බල බල හිටපු හීනේ පසුබිම් සංගීතය පවා මට ඇහුණා... <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-4uU4PliG57s/TiSOZlJIZ6I/AAAAAAAAAjc/qEpGkL8Dp2Q/s1600/42998enthih3rlf.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 399px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-4uU4PliG57s/TiSOZlJIZ6I/AAAAAAAAAjc/qEpGkL8Dp2Q/s400/42998enthih3rlf.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630782004238247842" /></a><center><font size=1><a href="http://www.freedigitalphotos.net/images/view_photog.php?photogid=2280">Image: digitalart / FreeDigitalPhotos.net</a></font></center><br /><blockquote><span style="font-weight:bold;">ඉටි රූපේ අපූරුව විඳින්න මං හරි ආසයි... <br />පින්තූරේ වගේ ඔබ හිනැහෙන කොට මට ලෝබයි... <br />අහිතක් හිතන්නෙ නැති නම් මං හරි ආ..... </span></blockquote><br /><br /><font size=2>ක ට්...</font> <font size=4>ක ට්...</font><font size=5> ක ට් !!!</font><br /><br />අයියෝ..... මං හිතුවේ දුෂ්ඨයා පැන්න කියල... නෑ නෑ.. බැලින්නං අපේ අධ්‍යක්ෂකවරයා... ඒ කිව්වෙ අපේ කෑෂ් ඔෆිසර්.... අර තාරකාවට ඉස්සරහින් හිටිය මෑන් බල්ක් එකක් ගෙනැල්ල... විශාල මුදල් ප්‍රමාණයක් එකවර ගෙනාවහම ඒකට අපි කියන්නෙ බල්ක් එකක් කියල... ඔය බල්ක් ඇතුලේ කෑෂ් බන්ඩ්ල් ( විවිධ නෝට්ටුවල 1000 බැගින් වන මිටි) බර ගානක් තියෙනවා... ඉතින් ඒවා කවුන්ට් කරන්න සෑහෙන වෙලාවක් යන හන්දා එහෙම එකක් සෙට් වුණහම ඒ කවුන්ටරේ වහල ඒකේ හිටපු ගනුදෙනුකරුවන්ව අනෙක් කවුන්ටරවලට යොමු කරනවා... ඉතින් දැන් දෙනෙත්ගෙ කවුන්ටරේ වහල ඒකේ හිටපු කස්ටර්මර්ස්ල ටික අනික් කවුන්ටරවලට එව්වා... මෙන්න බොලේ තාරකාව දැන් මගේ කවුන්ටරේ ඉස්සරහ... හප්පට සිරි.. ඒ පාර නම් මටත් මොන මොනවදෝ වෙනව වගේ.. ඈහ් ආං අර සින්දුව ආයෙම ඇහෙනව... ඩිරෙක්ටර් ආයෙත් ඇක්ෂන් කිව්වද මන්දා.. ඇත්ත නේන්නං.. මෙච්චර කල් පුංචි තිරෙන් දැකල තිබ්බට අද නෙව හැබෑ ලස්සන දැක්කෙ.. ඉටි රූපයක්ම තමා... කඩා හැලෙන කොණ්ඩෙ... බලාගෙන ඉන්න කෙනාගෙ හදවත පසාරු කරගෙන යන බැල්ම... මුතු ඇට වගේ දසන් පෙළ... නා දළු වගේ තොල්පෙති... එතනින් ගිහාම... ෂිහ්! මේ කවුන්ටර මෙච්චර උස්කරල හදපු එකා මට අහුවුණා නම් #$!^%# කොච්චර කළත් පාස්පෝට් සයිස් විතරයිනෙ බලාගන්න හම්බවෙන්නෙ... චිහ් විතරක්! <br /><br />ඔන්න ඉතින් තාරකාවියගෙ වාරේ ආවා... හප්පෙ හිනාව.. ෂහ් මට කියන්ඩ වචන නෑ... හරියට ආත්ම ගානක ඉඳන් අඳුනන කෙනෙකුට වගේ.... මුලින්ම චෙක් ටිකක් ඩිපොසිට් කළා... හ්ම්ම් රඟපාපුවට හම්බවෙච්චි ඒවා වෙන්ඩෑ.. ඊට පස්සේ සල්ලි ටිකක් ගත්තා එයාගේ එකවුන්ට් එකෙන්... <br /><br />"අනේ මට චේන්ජ් ටිකක් ගන්න පුළුවන්ද...? හන්ඩ්රඩ්ස් ඇන්ඩ් ෆිෆ්ටීස් ටිකකුත් දෙන්න..." <br /><br />ඔයාට නොදී කාට දෙන්නද මෙයා... මං ගාව නැත්තං සක්කරයගෙන් හරි ඉල්ලගෙන ඇවිත් දෙන්නංකො... එහෙම හිතල මං පොඩ්ඩක් කෑෂ් ඩ්‍රෝවර් එකට එබුණා.. සීයේ නෝට්ටු නං තියෙනවා.. ඒත් පනහේ ඒවා දෙක තුනයි තියෙන්නෙ... <br /><br />"දෙනෙත්..."<br />මං දෙනෙත් දිහා බැලුවා... චිහ්.. මට මිනිහව අමතක වෙලාම ගියානේ... හප්පේ බලන්න එපායෑ ඒ වෙලාවේ අපේ දෙනෙත් දිහා... මිනිහට අහුවුණා නං අර අපේ ඩිරෙක්ටර්කාරය ඉවරෙට ඉවරයි! හිතේ තිබ්බ දුකටයි තරහටයි දෙනෙත් නෙමෙයි ඔලුව උස්සල බැලුවෙ... ඔලුව බිමටම බර කරගෙන අර 10/=, 20/=, 50/= පැකට් කවුන්ට් කරනවා... ( පැකට් කියන්නේ එකම වර්ගයක නෝට්ටු 100 කට)<br /><br />"දෙනෙත් !!"<br />ඒ පාර නං මගෙ කට හඬ ටිකක් සද්දයි... මිනිහ නිකං නින්දෙන් නැඟිට්ට වගේ මං දිහාත්, තාරකාව දිහාත් බැලුවා... තාරකාව දැන් මිනිහ දිහා බලාගෙන ඉන්නවා වශී වෙලා වගේ... දෙනෙතුත් හොඳටම එක්සයිට් වෙලා.... <br /><br />“මචං මට ෆිෆ්ටීස් පැකට් එකක් ගතෑකිද ???” මං ඇහැව්වා..<br /><br />“ෆිෆ්ටීස්...???”<br /><br />“ඔව් මචං ෆිෆ්ටීස්....”<br />මං ආයෙම කිව්වා..<br /><br /><font size=5><br />“ඇයි මචං, උඹට ATM එකට දාන්නද ?”</font><br /><br />ඈහ්.. තාරකාවත් පැන්න පොළවෙන් අහසට...<br />මටත් ෆුල් හොල්මන්... ඇයි යකඩෝ.. මෙච්චර කාලයක් අපි ATM එකට ෆිෆ්ටීස් දාලා තියෙනවද... අර එකෝමත් එක රටක... එකෝමත් එක බැංකුවක.... එකෝමත් එක බ්‍රාන්ච් එකක... එකෝමත් එක අයිය කෙනෙක් ඇරෙන්න... <br /><br />ඒ ගැන මං ලියපු "<a href="http://sansarasidu.blogspot.com/2010/08/atm.html">ATM කතාවක් !</a>" ඔයාලට මතක ඇතිනෙ... ඒ ඇරෙන්න අපි කවදාවත් ATM එකට ෆිෆ්ටීස් දාලා තියෙනවද මං අහන්නෙ ??? <br /><br />ඔන්න ඉතින් එදායින් පස්සෙ තමා අර අළුත් ප්‍රස්ථාපිරුළ හැදු‍ණෙ...<br /><br />දෙනෙත් ATM දැම්ම වගෙයි කියල...<br /><br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7510513729270026752-4481377084532939612?l=sansarasidu.blogspot.com' alt='' /></div>sansarasiduhttp://www.blogger.com/profile/04477986528760996953noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-7510513729270026752.post-69859042321843577682010-09-22T14:07:00.005+05:302011-07-19T00:57:54.776+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-9MkgG5fGj50/TiSIobRSdQI/AAAAAAAAAis/5_Wngsh8Sf4/s1600/25648o4xitl7wo2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 273px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-9MkgG5fGj50/TiSIobRSdQI/AAAAAAAAAis/5_Wngsh8Sf4/s400/25648o4xitl7wo2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630775662216377602" /></a><center><font size=1><a href="http://www.freedigitalphotos.net/images/view_photog.php?photogid=1058">Image: Arvind Balaraman / FreeDigitalPhotos.net</a></font></center><br /><font size=4>ඔන්න ඉතින් ඔයාලට මතක ඇතිනෙ මං අර අපේ <a href="http://sansarasidu.blogspot.com/2010/09/blog-post.html">පියසිරි අයියා</a> ගැන කියපු කතන්දරේ... මේකත් ඉතින් අපේ පියසිරියටම වෙච්චි අලකලංචියක් තමා... අමතක වෙන්න කලියෙන් කියන්ඩ හිතුණා... <br /><br /><br />ඔන්න ඉතින් සාමාන්‍යයෙන් අපේ කට්ටිය සේවයට වාර්තා කරන්නෙ උදේ 7.45 ත් 8.30 ත් අතරනෙ... ඉතින් අපේ කට්ටිය සේවයට වාර්තා කරන්න කලියෙන් එන දුරකතන ඇමතුම්වලට පිළිතුරු දෙන්නෙ අපේ සෙකුරිටි පොයින්ට් එකේ කට්ටිය තමා... දවසක් අපේ පියසිරි අයියා ඩියුටි කරන දවසක ඔන්න ඔය වගේ අවේලාවේ දුරකතන ඇමතුමක් එනවලු... වෙලාව උදේ 7.00 ට විතර ඇතිලු... <br /><br />ඉතින් ඔහොම වෙලාවට අපේ පියාගෙ තියෙනවා පොඩි ග්‍රීටින් කෑල්ලක්... (“පියසිරි අයියා” යන්න සන්ධි වී සෑදුණ “පියසිරියා” යන්න තවත් කෙටි වී “පියා” යැයි අමතන අවස්ථාද තිබේ.) <br />මෙන්න මෙහෙම <br />“ගුඩ් මෝනින්ග් සර්.... 1XXXX බෑන්ක්...2XXXX...” කියල... ලස්සනට ඇදල පැදල පියා ඕක කියද්දි අහන් ඉන්න ආසයි...<br /><br />ඕකේ නිසිබලධාරියා විසින් කපා හැරිය පළවෙනි කොටසින් කියවෙන්නෙ බැංකුවෙ නම... දෙවැනි එකෙන් කියවෙන්නෙ ශාඛාවෙ නම...<br />හැබැයි අර සර් කෑල්ල නම් කොයිම වෙලාවකවත් නැති වෙන්නෙම නැහැ... එහා පැත්තෙන් කතා කරන්නෙ ගැහැණු කෙනෙක් ද පිරිමි කෙනෙක්ද වත් කියල දැන ගන්න කලියෙන් සර් කෑල්ල කියවිල ඉවරයි...<br /><br />ඉතින් පියා දැන් මේකටත් ඕකම දැම්මා...<br /><br />“ගුඩ් මෝනින්ග් සර්.... 1XXXX බෑන්ක්...2XXXX...”<br /><br />හොඳ වෙලාවට එහා පැත්තෙන් ආවේ පිරිමි කටහඬක්!<br /><br />“ආ මේ... නිශාන්ත මහත්තය ඉන්නවද?”<br /><br />“ආ නෑනේ තාම කවුරුත් ආවේ නෑනෙ...”<br /><br />“ඇත්ත ද ? කීයටද දන්නැහැ ඒ මහත්තය එන්නෙ.. නේද?”<br /><br />“අටහමාර විතර වෙයි...”<br /><br />“ඒකත් එහෙමද ? හ්ම්ම්... ඔය කවුද කතා කරන්නෙ ?”<br /><br />“මං ජේ එස් ඕ පියසිරි... සෙකුරිටි එකෙන්... <br /><font size=5>මහත්තය කවුද ???</font>”<br /><br />“ආහ් නෑ නෑ... <font size=5>මං මේ හාමුදුරුවෝ !</font>”<br /><br />“ඈහ්.. <font size=5>සොරි සර්...</font>”<br /><br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7510513729270026752-6985904232184357768?l=sansarasidu.blogspot.com' alt='' /></div>sansarasiduhttp://www.blogger.com/profile/04477986528760996953noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-7510513729270026752.post-77695808450737158182010-09-17T04:37:00.004+05:302011-07-19T01:13:39.256+05:30<font size=5>තවත් දවසක... (අටවැනි දිගහැරුම)</font><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-R0a_E0YoiAI/TiSLmtV8B2I/AAAAAAAAAi0/kzZjJUCT0p0/s1600/18623bh79s6hvam.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-R0a_E0YoiAI/TiSLmtV8B2I/AAAAAAAAAi0/kzZjJUCT0p0/s400/18623bh79s6hvam.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630778931242862434" /></a><font size=1><center><a href="http://www.freedigitalphotos.net/images/view_photog.php?photogid=721">Image: renjith krishnan / FreeDigitalPhotos.net</a></center></font><br /><font size=4><br />මං කලිනුත් කියල තියෙනව වගේ අපේ ශාඛාව තාම ආරම්භ කරල අවුරුදු දෙකකට පොඩ්ඩක් වැඩි කාලයක් තමා ගත වෙලා තියෙන්නෙ... ඒත් සේවක පුරප්පාඩු කිහිපයක් සහිතවයි තාමත් දෛනික වැඩ කටයුතු සිදුවෙන්නෙ... ආරම්භයේ සිට ගත්තොත් මුල් මාස 06 හැර ඉන් පසු එළඹෙන පුරා අවුරුදු එකහමාරක කාලය මුළුල්ලේම මෙහෙයුම් අංශයේ (Operations Area) වැඩ සිදු වුණේ තනි පුද්ගලයෙක්ගෙන්... ඒ කාලය මුළුල්ලේම ඒ බර පැටවිලා තිබුණෙ මගේ කර මත... මං මට හැකි පමණ උපරිමයෙන් තව කෙනෙක් නැති අඩුව පිරිමැහෙන ආකාරයෙන් රාජකාරිය ඉටු කළා... අවසානයේ ඉතා මෑතකදි මට මුදල් අංශයට මාරුවක් ලැබුණා... ඒත් මෙහෙයුම් අංශයේ කිසිවෙක් නැති අවස්ථාවල ආයෙමත් මෙහෙයුම් අංශයේ රාජකාරිවල නියැලෙන්නට මට සිදු වුණා... එදත් එවැනි දවසක්!<br /><br />දීර්ඝ සතිඅන්ත නිවාඩුවකට පසුව ආ පළමු රාජකාරී දිනයයි. වැඩකරන්න නියමිතව තිබුණෙ මුදල් අංශයේ වුවත් මට වැඩ කරන්න සිදු වුණේ මෙහෙයුම් අංශයේයි .. මොකද එදා මෙහෙයුම් අංශයේ නිත්‍ය රාජකාරියෙ නියැලුණු සගයා සේවයට වාර්තා කර තිබුණෙ නැහැ.. ආයේ ඉතින් අමුතුවෙන් කියන්න ඕන නැහැනෙ. දවස් තුනක් තිස්සෙ කරගන්න බැරිවෙච්චි බැංකු කටයුතු කරගන්න හැමෝම බලාගෙන හිටපු දවසක්... එදා නම් සාමාන්‍ය දිනවලට වඩා වැඩි සෙනඟක් හැම තිස්සෙම වගේ බැංකුව ඇතුළේ ගැවසුණා.. ඇත්තම කිව්වොත් දිවා ආහාරය සඳහා කවුන්ටරයෙන් ඉවත් වෙද්දි මං හිටියේ හොඳටම හෙම්බත් වෙලා... දෙන්නෙකුගෙ වැඩ තනියෙන් කරනවා කියන්නෙ සෙල්ලමක් නෙවෙයි... ණය අංශයේ අක්ක කෙනෙක් පොඩ්ඩකට කවුන්ටරයේ තියල දිවා ආහාරය සඳහා යන්න නැඟිට්ටා විතරයි... ඉදිරිපස දොර පැත්තෙ ඉඳල බොහොම ඉක්මන් ගමනින් මෙහෙයුම් අංශය පැත්තට එන ගනුදෙනුකරුවෙක් මගේ නෙත ගැටුණා... කොට කලිසමකින් හා ටී ෂර්ටයකින් සැරසිල හිටපු ඔහු තලතුනා වියේ පසුවන්නෙක්... දෑත්වල නහර පෑදිල තිබුණා.. අතේ තිබුණු ඉතුරුම් ගිණුම් පාස්පොත ඒ මේ අත පෙරළමින් ඔහු මගේ දිහා බලාගෙන සිටියා.. මා ළඟට එන ගනුදෙනුකරුවන් වෙනත් කවුන්ටරවලට යොමු කරමින් රස්තියාදු කිරීමේ සිරිතක් මා ළඟ නැහැ... මගේ ඒ පුරුද්ද හන්දම මා බැණුම් අසා ඇති වාර අනන්තයි... “ඇයි ඔයාට විතරක් වෙලාවට ලන්ච් යන්න බැරි..?? කස්ටමර්ව අනෙක් කවුන්ටරයට යවන්න... ඕක මහ දෙයක් ද..??” මට නම් ඒක මහ දෙයකි.. මොකක්දො නමුත් අරුමයක් නිසා නිතරම මට හැඟෙන්නෙ මා ගනුදෙනුකරු වූවා නම් මට සිතෙනු ඇත්තෙ කෙසේද යන සිතිවිල්ලයි... මා අකමැති දෙයට අන් අයද අකමැති වනු ඇතැයි යන විශ්වාසය මා තුළ මුල් බැස ගෙන ඇති නිසා මට ඇති වන අපහසුතා දරාගෙන කෙසේ හෝ ගනුදෙනුකරුට අපහසුවක් ඇති නොවන අන්දමින් රාජකාරිය කිරීමට හැකි උපරිමයෙන් වෙහෙසෙමි.... මං මොහොතක් නැවතිලා සගයෙක් නැති කමින් පුරප්පාඩු වෙලා තිබුණු කවුන්ටරයෙ හිඳ ගත්තේ ඔහුටත් හිඳ ගන්නට අසුනක් පෙන්වමින්... කවුන්ටරය ඉදිරිපස අසුනේ ඔහු හිඳ ගත්තෙත් හරිම නොසන්සුන් විදිහට... මට ඒ බව හොඳටම දැනුණා... <br /><br />“ඇයි මහත්මයා... මොකක්ද කෙරෙන්න ඕන...”<br /><br />ඔහු පාස්පොත මා දෙසට යොමුකළේ තරමක කෝපයෙන්... <br />“මොකක්ද මහත්තයෝ... මේ අලුත් බද්දක් ගහල තියෙන්නෙ <font size=5>ඩොක්ටර් ටැක්ස්</font> කියල..???”<br /><br />උදේ සිටම වෙහෙසී, අධික කුසගින්නකින් පෙළෙමින් සිටි මට ඔහුගේ හදිසි කඩාපාත් වීම තරමක කේන්තියක් ඇති කර තිබුණා...<br />ඒත් අර වචන ඇහෙද්දිම මගේ ඒ කේන්තිය අතුරුදන් වුණෙ මුවඟට සිහින් සිනහවක් එක් කරමින්... ඔහු අහන්නෙ කුමක්දැයි මා පළපුරුද්දෙන්ම දැන සිටියා... <br /><br />“නෑ මහත්මයා ඒ ඩොක්ටර් ටැක්ස් නෙවී.. ඒකට කියන්නෙ <font size=5>ඩෙබිට්ස් ටැක්ස්</font> එක කියල... අර හර බද්ද කියන්නෙත් ඒකට තමා...<br />කෝ දෙන්නකො බලන්න මහත්තයගේ පාස්පොත...”<br /><br />මා ඔහුගෙ පාස්පොත ගෙන එය විමසිල්ලෙන් පරික්ෂා කළා...<br /><br />“හරි... මහත්තයට පේනවද මේ ගිය මාසේ ගනුදෙනු ටික... මහත්මයා ගිය මාසේ හතරපාරකට සල්ලි අරගෙන තියෙනවා.. මේ බලන්න ඒ ඔක්කොගෙම එකතුව රුපියල් 23,000/= ක් නේද ?”<br /><br />ඔහු පාස්පොත දෙසට නැඹුරු වී එය පරික්ෂා කරයි... අවසන හේ මගේ කීම අනුමත කරන්නට හිස සලයි...<br /><br />“එතකොට ඒ විසිතුන්දාහට, එක දාහකට රුපියල ගානේ ආණ්ඩුව බද්දක් අරගෙන තියෙනවා... ඒක තමා ඔයා පාස්පොතේ ඩී ආර් ටැක්ස් කියල වැටිල තියෙන්නෙ.. ඔය කෙටියෙන් ඩී ආර් ටැක්ස් කියන්නෙ ඩෙබිට්ස් ටැක්ස් කියන එකට තමා... හැම මාසෙකම රුපියල් විසිදාහකට වඩා වැඩියෙන් සල්ලි ආපහු අරගෙන තිබුණොත් ඔය බද්ද ගෙවන්න වෙනවා...” <br /><br />“එතකොට ඔය ටැක්ස් එක කලින් ගහල නැහැනෙ... ඕක ළඟදි ආපු එකක් ද ?”<br /><br />මම නැවතත් පිටු ආපස්සට පෙරළමින් පාස්පොත පරීක්ෂා කළෙමි... <br />“නෑ නෑ... කලින් මාස වල මහත්මයා සල්ලි ගත්තට ඒවයේ එකතුව විසිදාහ පන්නල නැහැ... ඒ හින්දයි ටැක්ස්වෙල නැත්තෙ...”<br /><br />මා කියුදේ ඔහුට වැටහුණු බව පෙනුණත් ඔහුගේ මුහුණෙ පැවති කේන්තිය අඩු වී තිබුණෙ නැහැ... මා අතින් පාස්පොත නැවත ලබාගත් ඔහු මොහොතක් ඒ දෙස බලා සිටියා... ඉන්පසු මා දෙස කෘතඥතාපූර්වක බැල්මක් හෙලූ හේ අසුනෙන් නැගී සිටියේත් අර කේන්තියෙන්මයි.. <br /><br />“බලන්ඩකො මහත්තයො අපි අමාරුවෙන් හම්බුකොරන එක පොතේ දැම්මහම මුන් ඒකෙනුත් බදු ගහ ගන්නවනෙ...” <br />ඔහුගේ හඬ සාප කිරීමක් බඳුය..<br /><br />“මං එන්නං”<br />තවත් මොන මොනවාදෝ මුමුණමින් ඔහු යන්නට ගියේය... <br /><br />ඉවත්ව යන ඔහු දෙස දෙනෙත් දල්වාගෙන සිටි මගෙ සිතටත් අනුකම්පාව මුසු හැඟීමක් කාන්දු වන බව මට දැනුණා... ඒත්...<br /><br /><br />ඔබටත් ඉතුරුම් හෝ ජංගම ගිණුමක් ඇත්නම් මාස්පතා ඔබට ලැබෙන ගිණුම් ප්‍රකාශනයේ හෝ පාස්පොතේ සිටියදි ඩොක්ටර් ටැක්ස් | Dr Tax ඔබටත් මුණගැසී ඇතුවාට සැක නැහැ... <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-PKqLnJJvYHA/TiSMxyAavFI/AAAAAAAAAjM/3Gg51YgTPJQ/s1600/SSS_01c2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 233px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-PKqLnJJvYHA/TiSMxyAavFI/AAAAAAAAAjM/3Gg51YgTPJQ/s400/SSS_01c2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630780220984966226" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-b6By64-a-Uw/TiSMi2VARGI/AAAAAAAAAjE/1nlIB-mCy0k/s1600/SSS_01c3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 78px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-b6By64-a-Uw/TiSMi2VARGI/AAAAAAAAAjE/1nlIB-mCy0k/s400/SSS_01c3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630779964447016034" /></a><br /><br />Debits Tax නැතිනම් හර බද්ද ලංකාව තුළ ඕනෑම වාණිජ බැංකුවක පවත්වාගෙන යන සෑම ජංගම හා ඉතුරුම් ගිණුමක් සම්බන්ධයෙන්ම බලපානු ලබන බද්දක්... එසේම තැන්පතු සහතික (CD`s – Certificate of Deposits) මුදල් කරගන්නා විටත්, සංචාරක චෙක්පත් (Traveler's Cheques) මුදල් කරගන්නා විටත් මේ බද්ද අදාළ වෙනවා... ස්ථාවර තැන්පතු සඳහා මේ බද්ද අදාළ වන්නෙ නැහැ.. මොකද ස්ථාවර තැන්පතු ගැනෙන්නෙ කාලීන තැන්පතු ගොඩට... ඔබ යම් මාසයකදි කෙතරම් වාර ගණනකදි මුදල් ආපසු ලබාගෙන හෝ වෙනත් අයගේ ගිණුම්වලට මුදල් මාරු කර හෝ තිබුණත් ඒවායේ එකතුව රුපියල් විසිදහසට වඩා අඩු නම් මේ බද්දට යටත් වන්නෙ නැහැ... ඒ මාසය තුළ ඔබ මුදල් ලබාගෙන ඇත්තෙ එක වාරයකදි වුව එහි වටිනාකම රුපියල් විසිදහස ඉක්මවා ඇත්නම් එවිට මේ බද්ද අදාළ වනවා... එනම් මෙහිදි සලකා බැලෙන්නෙ ඔබ මුදල් ආපසු ලබා ගන්නා වාර ගණන නොව එසේ ලබා ගන්නා මුදල් ප්‍රමාණයයි... බද්ද අය වන ප්‍රතිශතය 0.1 % ක්.. තේරෙන විදිහට කියනවා නම් සෑම රුපියල් දහසකටම එක රුපියලක්... <br /><br />ඔබේ ගිණුමෙන් ඔබ මුදල් ආපසු නොගත්තත් වෙනත් කෙනෙකුගේ ගිණුමකට මුදල් මාරු කිරීමක් සිදු කළා නම් එවැනි ගනුදෙනුත් මේ බද්දට යටත් වෙනවා... නමුත් ඔබටම අයත් ගිණුම් දෙකක් අතර සිදුවන ගනුදෙනු මේ බද්දට යටත් වන්නෙ නැහැ...උදාහරණ ලෙස ඔබේම ජංගම ගිණුමෙන්, ඔබේ ඉතුරුම් ගිණුමට හෝ ඔබේ ඉතුරුම් ගිණුමෙන්, ජංගම ගිණුමට හෝ එසේත් නැතිනම් ඔබේ නමින්ම පවත්වාගෙන යන ඉතුරුම් ගිණුම් දෙකක් අතර හෝ ජංගම ගිණුම් දෙකක් අතර හෝ මුදල් මාරුකිරීම් සිදුවනවා නම් එවැනි ගනුදෙනු සඳහා (Tax exempted Transactions) මේ බද්ද අදාළ වන්නෙ නැහැ... එවැනි ගනුදෙනුවක් සිදූවී ඇත්නම් එය ඔබේ පාස්පොතේ Tax Exem වැනි වදනකින් දක්වා තිබෙනු දැක ගත හැකියි...</font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7510513729270026752-7769580845073715818?l=sansarasidu.blogspot.com' alt='' /></div>sansarasiduhttp://www.blogger.com/profile/04477986528760996953noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-7510513729270026752.post-81019104492336012010-09-13T05:34:00.011+05:302011-07-24T19:56:58.915+05:30<blockquote><font size=4>මං අද කියන්න යන කතාව නම් මං අර කලින් කියපු <a href="http://sansarasidu.blogspot.com/2010/09/spike-spike-baby.html">"ස්පයික් ස්පයික් බේබි..| Spike Spike Baby"</a>, <a href="http://sansarasidu.blogspot.com/2010/08/blog-post_25.html">"ඉක්කයි මායි..."</a>, <a href="http://sansarasidu.blogspot.com/2010/08/atm.html">"ATM කතාවක් !"</a> වගේ බැංකුවෙදි වෙච්චි එකක් නම් නෙමෙයි... </blockquote><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-EVsHcr7ZOuQ/TiwoeNZtEZI/AAAAAAAAAms/XfGJCCcMOPk/s1600/288304y7de6ysrk.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 248px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-EVsHcr7ZOuQ/TiwoeNZtEZI/AAAAAAAAAms/XfGJCCcMOPk/s400/288304y7de6ysrk.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632921733392306578" /></a><center><font size=1><a href="http://www.freedigitalphotos.net/images/view_photog.php?photogid=587">Image: dan / FreeDigitalPhotos.net</a></font></center><br /><br />මේ ළඟඳි දවසක මගේ යාලුවෙක් ගියා පානදුර පැත්තේ බයිස්කෝප් තැටි විකුණන කඩේකට... හුඟකාලෙකින් බයිස්කෝප් එකක් බැලුවෙත් නැති හන්දා මාත් ගියා මිනිහත් එක්ක... දන්නවනෙ ඉතින් ලංකාවේ ඔය ඕන තැටියක් ගතහැකි රුපියල් සීයක් දෙනකොට... බම්බලපිටියේ එම් සී එක ඇතුළේ ඒ සී කරපු කඩේකින් රුපියල් දෙසීය පනහට විකුණන හොර බයිස්කෝප් කොපියම යුනිට් ප්ලාසා එක ඉස්සරහින් ගතහැකි රුපියල් අසූවට.... පහක් එක පාර ගන්නව නම් එකක් වෙන්නෙ රුපියල් හැටයි... ඒත් පිටකොටුව පැත්තෙ ගියා නම් ඔය ඕනෑ එකක් පනහකට අරගෙන එතහැකි.... දැන් ඒ පැතිවල යැවෙනව අඩු හින්දා ගොඩක් වෙලාවට බයිස්කෝප් තැටියක් ගන්න ඕන වුණහම අපි යන්නේ පානදුර පැත්තට... එක ළඟ කඩ දෙකක් තියෙනවා.. එකක් හොඳට ඒ සී කරපු එකක්.. ඒකෙන් බයිස්කෝප් ගන්න එන්නේ ටිකක් හයි ෆයි කට්ටිය... එකක් රුපියල් එකසිය පනහයි... අනෙක් කඩේ තියෙන්නෙ ඊට ටිකක් එහායින්... එතන තැටියක් රුපියල් සීයයි... කොලිටි එකේ වෙනසක් නැහැ.. <br /><br />කඩේ බිත්ති පිරෙන්න නා නා ප්‍රකාරයේ බයිස්කෝප් තැටි... ඒ අතරේ වීඩියෝ ගේම් එහෙමත් තියෙනවා...<br /><br />ඉතින් අපි දෙන්න කඩේට ගිහිල්ලා අළුතින් ආපු බයිස්කෝප් තැටි හොය හොය ඉන්න අතරේ කඩේට ආවා තව කොලු ගැටයෙක්... තාම වැඩි වයසක් නැහැ... ඕන්නං ඉස්කෝලේ හය හත වසරේ වගේ වෙන්න ඇති.. <br /><br />"අයියේ මොනාද අළුතින් ආපු ෆිල්ම්...??"<br /><br />කොලු ගැටයා ඇහුවේ කඩේම මුල්ලක කොම්පියුටරයක් තියාගෙන වාඩිවෙල හිටිය මෑන්ගෙන්... මට හිතුණ විදිහට කඩේ අයිතිකාරයත් එයාම තමා... මිනිහ පොඩ්ඩක් ඒ වෙලාවේ බිසී වගේ... <br /><br />ප්‍රශ්නෙට උත්තරයක් ආවේ නැති තැන කොලු ගැටයා ආයේම අහනවා...<br />"අයියේ මොනාද අළුතින් ආව ෆිල්ම් තියෙන්නෙ...??"<br /><br />ඔන්න ඒ පාර අර හාදය පොඩ්ඩක් පුටුවේ හරි බරි ගැහුණා... <br />"බලන්න මල්ලී.. ඔය දෙපැත්තේ තියෙන්නෙ අළුතින් ආව ඒවා තමා..." මිනිහ උත්තර දුන්නෙ හරියට මොනිටරෙන් ඇස් දෙක ගලවගන්න බැරි කමක් තියෙන විදිහටයි...<br /><br />කොල්ලා කඩේ වටේ රවුමක් කැරකුණා....<br />ආයෙම අර ප්‍රශ්නෙ...<br />"අයියේ මොනාද අළුතින් ආපු ෆිල්ම්...?? පොඩි හෙල්ප් එකක් දෙන්නකෝ..."<br /><br />ඕං ඒ පාර අර හාදයා ඔලුව උස්සල බැලුවා... මිනිහගෙ මුහුණෙ තිබ්බේ නොරුස්සන බැල්මක්!<br />"මං කොහොමද මල්ලී ඔයා බලන ඒවා මොනාද කියල දන්නේ... මොනාද ඔයා බලන්නේ..."<br /><br /><font size=5>"හොර ඒවාද???"</font><br /><br />මිනිහගේ ප්‍රශ්නෙන් මගේ යාලුව විතරක් නෙමෙයි මාවත් හොල්මන් වෙලා ගියා... <br /><br />මේ ඔක්කොම හොර කොපි කියල අමුතුවෙන් කියන්ඩ ඕනියෑ.. <br /><br />එක පාරටම මගේ මතකය අතීතයට ඇදිල ගියා... ඒ මං මුලින්ම බයිස්කෝප් තැටි රෙන්ට් එකට දෙන කඩේකට ගිය දවස... දැනට අවුරුදු ගානකට කලින්... ඉස්කෝලෙන් අවුට්වෙල ගෙදර ඉන්න කාලේ.. මං කඩේ ඇතුළෙ ටිකක් එහෙට මෙහෙට කැරකි කැරකි ඉන්න කොට ඔන්න ආවා ඒක කරගෙන යන මනුස්සයා... ඉද්ද ගැහුවා වගේ කෙළින්ම මා ළඟට ඇවිත් අහනවා... "මල්ලී.. මොනවද ඕන.. ඩබල් දෙන්න ද ?? ත්‍රිබල් දෙන්න ද ???" කියල... එදා නම් මාව ගැස්සිල ගියා... <br /><br />මට හදිස්සියේ ඔය සිද්ධිය මතක් වුණෙ මේ හාදය මේ කතා කරන්නෙ ඒව ගැනද කියල හිතුණ හන්දා... මට විතරක් නෙමෙයි මගේ යාලුවටත් එහෙමම හිතුණ බව මට තේරුණේ මිනිහත් මගේ කනට කොඳුරන කොට...<br /><br />"මචං මූ මේ කියන්නේ අරවා ගැන ද ? දැන් ඒවා විකුණන්න දෙන්නැහැනෙ බං"<br /><br />"ඇක්ෂන් ඒවා හරි රෙස්ලිං ඒවා හරි නැද්ද අය්යෙ..." කොලු ගැටයගෙන් තවත් ප්‍රශ්නයක්!<br /><br />"ආ ඒවා ඔය අනිත් පැත්තේ... <font size=5>හොර</font> ඒවා තියෙනවා මේ පැත්තේ..."<br />මාත් යාලුවත් එක්ක කඩේ අයිතිකාරයගේ ඇඟිල්ල ෆලෝ කළා... <br /><br />මොනාද මේ මූ කියවන හොර ඒවා ???????<br /><br />කිරිඅප්පට බල්ලො පැනපි.... <br /><br />මෙන්න තියෙනවා... <font size=5>හොර ඒවා...<br /><br />Resident Evil, Final Destination, Friday the 13th, etc... etc ...</font><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-OVj9mHUWaI4/TiwrLjT4YSI/AAAAAAAAAm8/yfuHyeKrYqc/s1600/5612r6pspwb5j4.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-OVj9mHUWaI4/TiwrLjT4YSI/AAAAAAAAAm8/yfuHyeKrYqc/s400/5612r6pspwb5j4.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632924711390830882" /></a><center><font size=1><a href="http://www.freedigitalphotos.net/images/view_photog.php?photogid=404">Image: Simon Howden / FreeDigitalPhotos.net</a></font></center><br /><br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7510513729270026752-8101910449233601?l=sansarasidu.blogspot.com' alt='' /></div>sansarasiduhttp://www.blogger.com/profile/04477986528760996953noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-7510513729270026752.post-73707637641687441452010-09-10T15:31:00.009+05:302011-06-26T16:07:34.960+05:30<font size=4><br /><div style="text-align:center;"><a href="http://view.picapp.com/pictures.photo/creative/modern-office-reception/image/8517950?term=office+plants" target="_blank"><img src="http://view3.picapp.com/pictures.photo/image/8517950/modern-office-reception/modern-office-reception.jpg?size=380&imageId=8517950" border="0" width="380" title="Modern office reception desk, interior" height="383" oncontextmenu="return false;" ondrag="return false;" onmousedown="return false;" alt="Modern office reception desk, interior" /></a></div><script type="text/javascript" src="http://view.picapp.com//JavaScripts/OTIjs.js"></script><br />අපේ බ්‍රාන්ච් එකේ සෙකුරිටි පොයින්ට් එකට මේ ළඟදි තවත් අලුත් හාදයෙක් ආවා... මිනිහ නමින් නිලන්ත.. නැව ගිලුනත් බෑන් චූන් කියාගෙන ඉන්න හාදයෙක්! මේ හාදයව දකින දකින සැරෙට මට මතක් වෙන්නෙම විකට රජා - බන්දු සමරසිංහව... ගමන බිමන... කතාව... හැසීරීම... ඔක්කොම ඒ වගේ... දෙයියම්පා මේ හාදයට තියෙන්නෙත් අර හිනාවම තමා... ඉතින් මේ හාදය ඇවිල්ල කාලයක් ගත වෙන්නත් කලින්ම කට්ටියගේ හිත දිනා ගත්තා... සමහර විට මං අර කිව්ව කාරණය හින්දා වෙන්නත් ඇති... නිලන්ත වැඩට ආවේ අර <font size=5><a href="http://sansarasidu.blogspot.com/2010/08/blog-post_17.html">වැඩට එන්න බෑ කියපු කුමාර</a></font> වෙනුවට... කට්ටියට ඒ කතාවත් මතක ඇතිනෙ...<br /><br />කොහොම හරි දවසක හවස් වරුවේ මං කවුන්ටරයට වෙලා මගේ වැඩ වගයක් කර කර ඉන්න වෙලාවක මේ හාදයා වටයක් ගහනවා දැකල පොඩ්ඩක් කතා කළා...<br /><br />“ආහ්... නිලන්ත!”<br /><br />“සර්...”<br /><br />“කෝ අද අපේ පියසිරියා එහෙම නැද්ද...?”<br /><br />(“පියසිරියා” යනු “පියසිරි” + “අයියා” යන්න සන්ධි වී සෑදුණක් බව සැලකිය යුතුයි.. නැත්නං කියවන අය හිතයි අපි මිනිස්සුන්ට කතා කරන්නවත් දන්නැහැ කියල..)<br /><br />පියසිරි අයියා බ්‍රාන්ච් ඕපනින් එකේ සිට මේ දක්වාම රැඳී ඉන්නට සමත් වුණ එකම ජේ එස් ඕ ය. අනෙක් ජේ එස් ඕ ලා එකෙක් පසුපස එකෙක් ඇවිත් ගියෝය. එහෙත් වාසනාවකට හෝ අවාසනාවකට තවමත් රැඳී සිටින පියසිරියා කාටවත් කරදරයක් නැති අහිංසක තාලයේ ගැමියෙකි. එහෙත් කුමන හෝ වරදකට පියසිරි, අර කියුබිකල් එක ඇතුලට ගෙන්වන හැම වාරයකම අපේ බොසා මෙසේ කියයි... “පියසිරි !!! ඔයිට වඩා සංවේදී වෙන්න ඕන...” පියසිරිත් ඒ හැමපාරම “හරි සර්” යැයි කියයි.. එහෙත් තාමත් සතියකට වතාවක් හෝ දෙකක් පියසිරිට අර කියබිකල් එක ඇතුලේ සීරුවෙන් සිටින්නට සිදුවෙයි... අපේ පියන් පියසිරිට “සංවේදී පියසිරියා” යැයි කාඩ් එකක් ගැසුවේ ඔය හින්දාමය..<br /><br />“ඉන්නව සර්... මිනිහ අද නයිට් ඩියුටි...”<br /><br />“ඇත්ත ද ?”<br /><br />“ඔව් සර්....” නිලන්ත පොඩි පල් හිනාවක් දමයි... <br /><br /><font size=5>“පියසිරි නැතුව මේ ගස් ඔක්කොම මැළවිල වගේ !”</font><br /><br />මං පොඩ්ඩක් හැරිල පිටිපස්ස බැලුවා....<br /><br /><div style="text-align:center;"><a href="http://view.picapp.com/pictures.photo/creative/office-plants/image/250314?term=potted+plants" target="_blank"><img src="http://view3.picapp.com/pictures.photo/image/250314/office-plants/office-plants.jpg?size=380&imageId=250314" border="0" width="380" title="Office Plants" height="257" oncontextmenu="return false;" ondrag="return false;" onmousedown="return false;" alt="Office Plants" /></a></div><script type="text/javascript" src="http://view.picapp.com//JavaScripts/OTIjs.js"></script><br /><br />මේ හාදයා මට පෙන්වන්නේ අර අලංකාරෙට තැන තැන තියල තියෙන කෘතිම පැළ ටික ය... ආර්ට්ෆිෂල් වුණාට මොකෝ... බැලු බැල්මට බොරු ඒවා කියල අඳුර ගන්න බැහැ... ඒ තරම් තාත්වික විදහට මේ ගස් හදල තියෙනවා... අනෙක මේවා හයි කරල තියෙන්නෙත් පස් පුරවපු මැටි පෝච්චිවල... මට මතක් වුණේ මේ පැළ මෙහාට ගෙනාපු දවස... ඒ අපේ බ්‍රාන්ච් ඕපනින් ඩේ එක... එදා සිකුරාදාවක්! මේ පැළ ටික මෙහාට ගෙනාවෙත් එදා උදේමයි... මතකෙ හැටියට එදා ඩියුටි හිටියෙත් අපේ පියසිරියම තමා...<br />ඒක දැකපු මටත් පොඩි හිනාවක් ගියා....<br /><br />“ඇයි නිලන්ත එහෙම කියන්නේ ????”<br /><br />“නෑ සර්... මං මේ... මේක දැන ගත්තෙත් අපේ ඕ අයි සී මහත්තයගෙන්ම තමා...” <br />කියල මිනිහ අර පල් හිනාව දානවා ආයෙමත්!<br /><br />“ඉතින් !”<br /><br />“ඔන්න සර් මේ බ්‍රාන්ච් එක පටන් ගත්තේ සිකුරාදාවකලු... <br /><br />ඉතින් පියසිරි අයියා සිකුරාදා ඩේ එක කරල ඕෆ් වෙලා බෝඩිමට ගියාලු... සෙනසුරාදා ඉරිදා වැඩට ඉඳල තියෙන්නෙ වෙන කෙනෙක්... කොහොම හරි පියසිරියා සඳුදා වැඩට ආවලු... ඔන්න ටිකකින් ඕ අයි සී මහත්තයත් ආවලු... ඕ අයි සී එනකොට පියසිරියා වතුර භාජනයකුත් අරගෙන බ්‍රාන්ච් එක ඇතුළේ එහෙට කැරකෙනවලු... මෙහෙට කැරකෙනවලු... ඕ අයි සී මහත්තයත් උඩ තට්ටුවට යන්න ගිය ගමන නවත්තල ටිකක් බලාගෙන හිටියලු... <br /><br />මුකුත් නොකිය බලා ඉඳල ඇහැව්වලු මොකද පියසිරි කරන්නෙ කියල....<br /><br />පියසිරි ඉඳන් කියනවලු...<br /><font size=5>බලන්ඩකෝ සර්... මේ ඉරිදා සෙනසුරාදා වැඩට හිටි කෙනා පොඩ්ඩක් බලල නෑනේ.... දවස් දෙකක් තිස්සේ වතුර නැතුව ගස් ටික ඔක්කොම මැළවිල ගිහිල්ලනෙ....</font> කියල...”</font><br /><br /><font size=2>|<a href="http://www.picapp.com/">සේයාරූ PicApp අඩවියෙනි</a>|</font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7510513729270026752-7370763764168744145?l=sansarasidu.blogspot.com' alt='' /></div>sansarasiduhttp://www.blogger.com/profile/04477986528760996953noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-7510513729270026752.post-22779663862667971252010-09-04T09:51:00.006+05:302011-06-26T16:06:50.862+05:30<font size=4><br /><div style="text-align:center;"><a href="http://view.picapp.com/pictures.photo/creative/portrait-young-woman/image/7281008?term=close+up+of+a+smiling+young+woman" target="_blank"><img src="http://view.picapp.com/pictures.photo/image/7281008/portrait-young-woman/portrait-young-woman.jpg?size=380&imageId=7281008" border="0" width="380" title="Portrait of a young woman smiling" height="253" oncontextmenu="return false;" ondrag="return false;" onmousedown="return false;" alt="Portrait of a young woman smiling Horizontal" /></a></div><script type="text/javascript" src="http://view.picapp.com//JavaScripts/OTIjs.js"></script><br />ඔය ඇහැට කනට පේන දැරිවියෝ හන්දා අපේ හාදයන්ට වෙලා තියෙන සන්තෑසිවල නිමක් නෑ..... ඕං අද කතන්දරයත් ඒ වගේ අලකලංචියක් ගැන තමා... <br /><br />මේක සිද්ධවුණේ මං ඉස්සර කිරිබත්ගොඩ වැඩ කරන කාලේ... ඒ මං කිරිබත්ගොඩ කෑෂ් එකේ වැඩ කරන කාලේ... ඒ කාලේ අපේ කෑෂ් කවුන්ටර්ස් පහක් තිබුණා... මං හිටියෙ පළවෙනි කවුන්ටරේ.... මට වම් පැත්තෙන් දෙවැනි කවුන්ටරේ හිටියේ මගේ අතිජාත මිත්‍රයා “දෙනෙත්” හොඳ උඩරට වළව්කාරයෙක්.... හිහ් මිනිහ ගැනත් කියන්න මරු කතාවක් තියෙනවා... ඒක පස්සෙ දවසක කියන්නංකො... අද කතාව මිනිහ ගැන නෙවෙයි... අපේ වෙනින් හාදයෙක් ගැන.... මේ හාදය හිටියේ පස්වැනි කවුන්ටරේ... කවුන්ටර පහක් තිබුණට මොකද හැම දාම කවුන්ටර පහම පිරෙන්න සෙනඟ... කවුන්ටරෙන් පටන් ගත්තහම ඇහැට පේන මානේම තියෙන්නෙ පෝළිම විතරයි... හප්පේ ඒ කාලේ මතක් වෙනකොටත් ඇඟේ මයිල් ස්මයිල් වෙනවා... සතිය ආරම්භයේදි වගේ ම අවසාන වන දවසටත් මේ තත්වය මෙහෙම වුණාට සතියෙ මැද දවස්වල තත්වය ටිකක් විතර හොඳයි... බොහොම සාමකාමීව කවුන්ටර පහෙන් ජාමේ බේරගන්න පුළුවනි... ඉතින් මට මතක හැටියට මේක වුණේ සතියෙ මැද දවසක... එදා එච්චර තදබදයක් තිබුණේ නැති දවසක්...<br /><br />ඔය කෑෂ් කවුන්ටරේ වැඩ කරනකොට අපි හැමෝටම වෙනම කම්පීතරයක්, පාස් බුක් වැලිඩේටර් කියල හඳුන්වන ප්‍රින්ටරයක් වගේම වෙන වෙනම කෑෂ් ඩ්‍රෝවර් එහෙම ලැබෙනවා... කෑෂ් ඩ්‍රෝවර් එක කියන්නෙ ලාච්චු දෙකකින් සමන්විත පොඩි ලොකබල් කැබිනට් එකක්! දවස අවසාන වෙනකල් මුදල් තැන්පත් කරල තියන්නෙ ඕකේ තමයි... ඒ වගේම තමා අපේ වැඩ පහසු කරගන්න පාවිච්චි කරන තව තව ආම්පන්න තියෙනවා.... අපි පෝස්ට් කරන වවුචර් එහෙ මෙහෙ නොයන විදිහට රඳවන්න තියෙන භාණ්ඩෙට කියන්නේ ස්පයික් එක කියල... අහලත් ඇතිනේ... ස්පයික් එක කියන්නේ ලෝහ හරි ප්ලාස්ටික් හරි ආධාරකයක රඳවපු උල් ලෝහ කූරක්! <br /><br /><div style="text-align:center;"><a href="http://view.picapp.com/pictures.photo/creative/message-spike-with/image/279445?term=spike" target="_blank"><img src="http://view1.picapp.com/pictures.photo/image/279445/message-spike-with/message-spike-with.jpg?size=319&imageId=279445" border="0" width="234" title="Message Spike with Receipts" height="352" oncontextmenu="return false;" ondrag="return false;" onmousedown="return false;" alt="Message Spike with Receipts" /></a></div><script type="text/javascript" src="http://view.picapp.com//JavaScripts/OTIjs.js"></script><br />ගනුදෙනුවක් අවසානයේ අදාළ වචුචරය මේ ලෝහ කූරේ ගහල තියන එක තමා සාමාන්‍ය සිරිත... සැරෙන් සැරේ කෑෂ් ඔෆිසර් ඇවිත් මේ වවුචර් අරගෙන යනවා... මොකද වවුචර් කපන්නේ එයානේ.... දැන් ඉතිං අහන්න එපා වවුචර් කපන්නේ කතුරෙන්ද කියල.... වවුචර් කපනව කියන්නෙ දරුවනේ... ඒවා චෙක් කරන එකට... හරිද...?<br /><br />ඉතින් ඔන්න එදා අපේ කතානායකයා ගජරාමෙට වැඩ... එච්චර සෙනඟක් නොහිටියත් හැමවෙලේම දෙතුන් දෙනෙක් පෝළිමේ... අපරාදේ කියන්න බෑ මේ හාදය ගිනිකසයා වගෙයි වවුචර් ගහන්නේ.. ඇස් දෙක පියාගෙන වුනත් වවුචර් පෝස්ටින් කරන්න පුළුවන් තරමේ එක්ස්පීරියන්ස් එකක් තියෙන පොරක්... මෑන් කොහොමත් දවසකට වවුචර් 300 කට වඩා ගහනවා.. ඉතින් ඔන්න ටික වෙලාවක් යද්දි මිනිහට යාන්තමට වගේ පෙනුණා තමන්ගෙ පෝළිමේ අන්තිම හරියට වෙන්ඩ, අර කිව්ව වගේ ඇහැට කනට පේන දැරිවියකගෙ ඡායාවක්! මේක දැක්ක විතරයි මෑන්ස් වවුචර් ගහන්න ගත්තේ නැතෑ ආවේශ වෙචිච් ගුරෙක් වගේ... මොකද ඔය වගේ දැරිවියක් කවුන්ටරේ ඉන්න කොට එක එක ජාතියේ ඉඟි බිඟි දාලා තමන්ගේ පෝළිමට ඇදල ගන්න තරම් දක්ෂ අයියල තමා ඒ කාලේ කෑෂ් එකේ හිටියේ.. දැන් ඉතින් අපේ හාදය වවුචර් ගහනවා හිටූ කියල... ඇයි අප්පේ අතට ආපු කිරිල්ලි වෙන එකෙක් ඇදල ගත්තොත් එහෙම...... පෝළිමත් බලාඉද්දිම කොට වෙනවා... අන්තිමේ කොහොමින් කොහොම හරි අර දැරිවිගේ වාරේ ආවා... ඔන්න එතකොට තමා අපේ එකාට නිදහසේ හුස්මක් ගන්න ලැබුණේ... එක දිගට වවුචර් ගහගෙන ගහගෙන ගෙහුන් මූට හතිත් එක්ක... ඒ හතිය කොහෙන් ගියාද නෑ අර දැරිවිගේ මුණ දැක්කහම.... හප්පේ බලන්න එපෑයැ... සිරියාව.. පුහ්... ඒ වගේ කෙලි පොඩිත්තියො හරි අඩුවෙන් නෙව බැංකුවකට වුණත් එන්නෙ... ඉතින් අපේ එකා දැන් ෆුල් ට්‍රයි එක කෙල්ලට වචනයක් දාන්න.. පොඩි පනාවක් එහෙම දාලා ඇහැවිවා.. “මොකක්ද මිස් තියෙන්නෙ ?” කියල...කෙල්ලත් ඉතින් හිනාවෙල ඩිපොසිට් ස්ලිප් එකකුයි දාහේ නෝට්ටුවකුයි දික් කළා කියමුකෝ.. දෙන දෙයියො ගෙට ගෙනැවිත් දෙනව කියල කියන්නේ ඔන්න ඕකට තමා... ඒ දැරිවි ඇවිත් තියෙන්නෙ මොබයිල් ෆෝන් බිල් එක ගෙවන්න... ඔය තියෙන්නේ ගෙඩිපිටින් ෆෝන් නොම්මරේ... අපේ එකත් පස්වණක් ප්‍රීතියෙන් පිනා ගිහිල්ලා වවුචර් එක පෝස්ට් කළා කියමුකො... අර කිව්වත් වගේ මිනිහ නෙමෙයි එක විනාඩියකට හරි ඇස් දෙක අහක් කර ගත්තේ අර දැරිවිගේ මූණෙන්.. මු අනිමිසලෝචන පූජාව කරත්දි අර දැරිවිත් ඇඹරෙනවා... ලැජ්ජාවෙන්ද මන්දා... වැඩේ හරි වගේ... දැරිවිත් ඇස් වලින් මොන මොනවාදෝ කියනවා... අපේ හාදයටත් ෆුල් හැපි..... මෑන් පුරුදු විදිහටම වවුචරය පෝස්ට් කරල ඉවර වෙල.. ඔරිජිනල් කොපිය ගලවල අරගෙන ස්පයික් එකේ ගහල.. දාහේ නෝට්ටුව කෑෂ් ඩ්‍රෝවරේට දාලා.... වවුචර කොපිය අර දැරිවිගේ අතට දුන්නා... නිකන් නෙමේ.. ගලවල ගත්තු හදවතත් එක්කම... වවුචර් කොපිය අතට ගන්නවත් එක්කම අර දැරිවිට "බකස්" ගාල හිනා ගියේ නැතෑ.. අපේ එකා ෆුල් හොල්මන්... මෙච්චර වෙල මුකුළු පපා හිටිය ඒ දැරිවිත් අතින් කට තදකරගෙන ඉක්මන් ගමනින් යන්න ගියේ නැතෑ... අපේ කතානායකයා මුකුත් හිතාගන්න බැරුව වට පිට බලනවා... ඔන්න එතකොට තමා අපේ අයියලත් ටිකක් විපරම් ඇහැ දාලා බැලුවේ... හත්තිලව්වයි....! අර “බකස්” එක බෝවෙන රෝගයක් වෙන්ඩ වැඩි වෙලාවක් ගියේ නෑ... අපේ අයියලට උන් හිටි තැනුත් අමතක වෙන්ඩ ඒ ටිකම ඇති.... <br /><br />මාත් ඉතින් මේ කළබගෑනිය මොකක්ද කියල බලන්ඩ පොඩ්ඩක් ඒ පැත්තට ඔලුව දාලා බැලුවා....<br />ඇන්න.. නේද තාප්පෙටම කිව්වලු... </font><br /><br /><font size=5>මේං බොලේ දාහේ නෝට්ටුවක් අපේ හාදයගේ ස්පයික් එකේ.....</font><br /><br /><div style="text-align:center;"><a href="http://view.picapp.com/pictures.photo/creative/american-bank-note-spike/image/5266655?term=spike" target="_blank"><img src="http://view.picapp.com/pictures.photo/image/5266655/american-bank-note-spike/american-bank-note-spike.jpg?size=380&imageId=5266655" border="0" width="380" title="American bank note on a spike" height="285" oncontextmenu="return false;" ondrag="return false;" onmousedown="return false;" alt="American bank note on a spike" /></a></div><script type="text/javascript" src="http://view.picapp.com//JavaScripts/OTIjs.js"></script><br /><br /><font size=2>| <a href="http://www.picapp.com/">සේයාරූ PicApp අඩවියෙනි</a> |</font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7510513729270026752-2277966386266797125?l=sansarasidu.blogspot.com' alt='' /></div>sansarasiduhttp://www.blogger.com/profile/04477986528760996953noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-7510513729270026752.post-23929561497746225422010-08-29T08:43:00.015+05:302011-06-26T16:07:34.961+05:30<font size=4><br /><br /><div style="text-align:center;"><a href="http://view.picapp.com/pictures.photo/creative/adult-caucasian-male-boss/image/8513513?term=bosses" target="_blank"><img src="http://view1.picapp.com/pictures.photo/image/8513513/adult-caucasian-male-boss/adult-caucasian-male-boss.jpg?size=302&imageId=8513513" border="0" width="302" title="an adult caucasian male boss figure in a dark suit sits in his chair and angrily points his finger forward" height="566" oncontextmenu="return false;" ondrag="return false;" onmousedown="return false;" alt="an adult caucasian male boss figure in a dark suit sits in his chair and angrily points his finger forward" /></a></div><script type="text/javascript" src="http://view.picapp.com//JavaScripts/OTIjs.js"></script><br />මේ කතාව නම් අපේ ජිමියා ගැන නොවුනත්.. ජිමියත් මේකට සම්බන්ධයි... චී.. චී චී … කියන කැත කතා... ජිමියා කියන්නේ බල්ලෙක් නෙවෙයි හලෝ.... කොල්ලෙක් ! ජිමියා ගැන දන්නැතිව ඔය කැත කතා කියන අය <a href="http://sansarasidu.blogspot.com/2010/08/blog-post_25.html">මෙතැනින් ගිහින්</a> ජිමියා කවුද කියල දැනගෙන හිටියනං... ආ.. දැන් හරිනෙ... දැන් කට්ටිය දන්නවනෙ අපේ ජිමියා ගැන.. හරි ඔන්න මං කතාව කියන්නයි යන්නෙ.. ඔව් ඔව්... මේකත් අපේ සුප්‍රසිද්ධ බොසා ගැන කතාවක් තමා... මොකක් කිව්වා අපේ බොසා ගැන දන්නැහැ... හා හා.. එහෙනම් <a href="http://sansarasidu.blogspot.com/search/label/%E0%B6%B6%E0%B7%9C%E0%B7%83%E0%B7%8A%20%E0%B6%A2%E0%B6%B6%E0%B7%9C%E0%B7%83%E0%B7%8A...">මේං මෙතැනින් ගිහින්</a> එයා ගැනත් දැන ගෙන ආවනං... <br /><br />හරිද ආවද..? ඔන්න මං පටන් ගන්නවා...<br /><br />මේක මේ බොහොම මෑතක සිද්ධ වෙච්චි සිදුවීමක්! දැන් ජිමියා ඉන්නෙ ඉස්සර මං හිටපු තැන... මං ඉන්නෙ ඉස්සර ජිමියා හිටපු තැන.. ඒ කියන්නෙ දැන් මං කෑෂ් එකේ.. ජිමියා ඔපරේෂන්ස් ඒරියා එකේ... දන්නැද්ද අපිව කැරකෙව්වනෙ... (Job Rotation) දැන් මං ඉන්න තැන නං අවුලක් නෑ.. එකම අවුල.. දැන් ඉතින් ෆුල් සයිස් ඉමේජ් බලාගන්න ලැබෙන්නැති එක විතරයි... තනිකරම </font><font size=5>පාස්පෝට් සයිස් [ ] ඉමේජ්</font><font size=4> විතරයි.. ඒත් ඉතින් ජිමිය නං ඉන්නෙ ෆුල් හැපි එකේ... ඇයි ඉතින් ෆුල් සයිස් ඉමේජ් බලාගන්න පුළුවන්නෙ... හැබැයි ඉතින් අපේ පියන්ට තමා වැඩ වැඩි... ඇයි ඉතින් ජිමියා ඉක්ක ගහන ගහන සැරේට වතුර අදින්න එපැයි.. <br /><br />මං කලිනුත් කියල තියෙනවනේ මං හිටපු තැනට, ඒ කියන්නෙ දැන් ජිමියා ඉන්න තැනට පොඩ්ඩක් එහායින් තමා අපේ බොසාගේ කියුබිකල් එක තියෙන්නෙ කියල... හරිද? ඉතින් ඔන්න දවසක් හස්බන්ඩ් ඇන්ඩ් වයිෆ් කියල හිතන්ඩ පුළුවන් තාලේ කපල් එකක් ආවා අපේ බොසාව හම්බවෙන්ඩ... වෙන මොකකටවත් නෙවී.. කරන්ට් එකවුන්ට් එකක් ඇරගන්න... අර ඉංගිරිසියෙන් ජංගම ගිණුම කියන්නෙත් ඒකටම තමා... ජිමියත් ඉතින් සුපුරුදු විදිහට අර කපල් එක කියුබිකල් එක ඇතුලට යැව්වා.. සාමාන්‍යයෙන් ජංගම ගිණුමක් විවෘත කරගන්න කවුරුහරි ආවහම එයාව බොසා ගාවට යොමු කරන එක තමා සිරිත.. ඒ පුද්ගලයා අපේ බැංකුවේ ජංගම ගිණුමක් පවත්වගෙන යන්න සුදුසු කෙනෙක්ද නැත්ද කියන තීරණය ගන්නෙ බොසාලනෙ.. ඒකයි. සාමාන්‍යයෙන් නම් මේ එන පුද්ගලයට සුදුසු මොන විදිහෙ ජංගම ගිණුමක්ද කියල තීරණය කරලා එකවුන්ට් ඕපනින් ෆෝම් එකත් දෙන්නෙ බොසාලම තමා... ඒ ඉතින් වෙන බ්‍රාන්ච්වල... අපේ ඕක ටිකක් වෙනස්.. අපේ බොසා ඒ එන පුද්ගලයට සුදුසු මොන ජංගම ගිණුමද කියන එක තීරණය කළාට පස්සෙ.. අර කියුබිකල් එක ඇතුලේ ඉඳන්, ඔපරේෂන්ස් ඒරියා එකේ ඉන්න කෙනෙකුට කෑ ගහල කියනව.. අහවල් ෆෝම් එක දෙන්න කියල... <br /><br />ජංගම ගිණුම්වලත් වර්ග තියෙන බව ඔයාල දන්නවත් ඇතිනෙ...<br /><OL TYPE="1."><br /><LI>Individual Current Account|තනි පුද්ගල ජංගම ගිණුම<br /><br /><LI>Joint Current Account|බද්ධ ජංගම ගිණුම (දෙදෙනෙකුගේ හෝ කිහිපදෙනෙකුගේ නමින් විවෘත කරන ගිණුම්)<br /><br /><LI>Sole Proprietorship Current Account|ඒක පුද්ගල ව්‍යාපාර ජංගම ගිණුම (තනි පුද්ගලයෙකුට අයත් ලියාපදිංචි කරන ලද ව්‍යාපාරයක් වෙනුවෙන් අරඹන ගිණුම්)<br /><br /><LI>Partnership Current Account|හවුල් ව්‍යාපාර ජංගම ගිණුම<br /><br /><LI>Company Account|සමාගම් ජංගම ගිණුම </OL><br />ඔය වගේ ජාති ගොඩයිනෙ... ඉතින් මේ එක එක ජාතියට වෙන වෙනම එකවුන්ට් ඕපනින් ෆෝම්ස් තියෙනවා.. ඒකත් එක එක පාටින්... හරිද?<br /><br />ඔන්න ඉතින් මේ කපල් එකත් එක්ක කතා කරල ඉවර වෙලා අපේ බොසා තීරණයකට ආවා.. මෙයාලට අපේ කරන්ට් එකවුන්ට් එකක් ඕපන් කරන්න ඉඩ දෙන්න ඕන කියල.. ඒ මහත්මයට ඕන වෙල තිබුණේ එයාගෙයි එයාගෙ වයිෆ්ගෙයි නමින් ගිණුමක් ඇරගන්න.. ඒ කියන්නෙ ජොයින්ට් එකවුන්ට් එකක්! හැබැයි එයා ව්‍යාපාරිකයෙක්... ඒ මහත්මයාගෙ නමින් ලියාපදිංචි කරපු ව්‍යාපාරයකුත් තියෙනවා... සිංහලෙන්ම කියනවනම් සෝල් ප්‍රොප්රයිටෂිප් එකක්... දැන් බොසාට ඕන මේ ව්‍යාපාරය නමින් ගිණුමක් ඇරවගන්න... <br /><br />අපේ ලොක්ක කියුබිකල් එක ඇතුලේ ඉඳන් එබුණා... ඒ වෙලාවෙ ඔපරේෂන්ස් ඒරියා එකේ වෙන කවුරුත් හිටියෙ නැහැ... කෑමට ගිහින් වෙන්ඩ ඕන... ඉතින් බොසාගේ ඇහැට වැටුණෙ ජිමියා... <br /><br />“ජිමී.... ජිමී...” බොසා අර කියුබිකල් එක ඇතුලේ ඉඳන් කෑ ගහනවා..<br /><br />ජිමියත් නින්දෙන් ඇහැරුණා වගේ බැලුවා...<br /><br />“යෙස් බොස්....”<br /><br />“ජිමී... මේ මහත්තයලට දෙන්න කරන්ට් එකවුන්ට් ඕපනින් ෆෝම් එකක්.... <br /><br /><font size=5>සෝල් ප්‍රොප්රයිටෂිප් ජොයින්ට් එකක්!</font>”<br /><br />ජිමියයි, ඔපරේෂන්ස් ඔෆිසරුයි මූණට මූණ බලාගත්තා.... <br /><br />මදැයි කොළා... දැන් ඉතින් හදපන්කො ෆෝම් එකක්!</font><br /><br /><font size=2>| <a href="http://www.picapp.com/">සේයාරුව PicApp අඩවියෙනි</a> |</font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7510513729270026752-2392956149774622542?l=sansarasidu.blogspot.com' alt='' /></div>sansarasiduhttp://www.blogger.com/profile/04477986528760996953noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-7510513729270026752.post-46836401530722862292010-08-25T05:37:00.004+05:302011-06-26T16:07:34.962+05:30<font size=4><br /><br /><div style="text-align:center;"><a href="http://view.picapp.com/pictures.photo/creative/close-young-woman-sitting/image/7282850?term=Beautiful+young+women" target="_blank"><img src="http://view.picapp.com/pictures.photo/image/7282850/close-young-woman-sitting/close-young-woman-sitting.jpg?size=380&imageId=7282850" border="0" width="380" title="Close-up of a young woman sitting on a chair smiling" height="253" oncontextmenu="return false;" ondrag="return false;" onmousedown="return false;" alt="Close-up of a young woman sitting on a chair smiling Horizontal" /></a></div><script type="text/javascript" src="http://view.picapp.com//JavaScripts/OTIjs.js"></script><br /><br />ඔව්.. ඔව්.. මේ කියන්න හදන්නෙත් අර ගාලු ගිය ඉක්කා ගැන කතාවක් තමයි ඕං... <br /><br />අහල ඇතිනේ <font size=5>“ඉක්කයි මායි ගාලු ගියා... ඉක්ක දාලා මං ආවා”</font> කියල... <br /><br />දැන් ඉතින් ගහෙන් ගෙඩි එන්නා වගේ අහන්න එපා ඉක්කටයි ඔය උඩ ඉන්න දැරිවිටයි තියෙන සම්බන්ධෙ මොකක් ද කියල.. ඉස්සෙල්ල කතාව කියවල හිටියනං..<br /><br />ඔය ගෙදරදි.. විශේෂයෙන් කෑම කන වෙලාවට එහෙම ඉක්ක ගහන්න ගත්තොත් එහෙම ඉවරම තමයි... ඇයි ඉතින් අපේ අම්මල වතුර පොවන ගමන් දේශනාව පටන් ගන්නව නෙව... <br />“අනේ මං දන්නැහැ මේ ළමයි වතුර ටිකක් බොන්නැහැ... වේළිල... වේළිල ඉඳල කන්න ගන්නවා...” කියල.. ඒත් ඉතින් ඔය අපිට හැදෙන ඉක්කාව වතුර ටිකක් බිව්වහම එහෙම හරියනවනෙ... හැබැයි මගේ එක යාලුවෙක් හිටියා... මිනිහගෙ ඉක්කාව වතුර බ්ව්වට නතර වෙන්නැති එකක්... <br /><br />යාළුවගේ නම නිශාන්ත.. මිනිහගේ ඇත්ත නම ඒක වුණාට බැංකුවේ කවුරුවත් මෑන්ව ඒ නමින් දන්නෙ නැහැ... දැන් කියන්න එපා එහෙනම් දන්නවා ඇත්තෙ සර්නේම් එකෙන් වෙන්නැති කියල... මිනිහගේ සර්නේම් එකම තියෙන කට්ටිය තව ඇති දාහක් දෙදාහක් විතර... <br /><br /><font size=5>"එයාට කවුරුත් කිව්වෙ</font> ජිමී"... කියල (කව්ද බෝයි කියල නෙමෙයි ඕං...) අපි මුලින් හිතුවේ කවුරුහරි මිනිහට ගහපු කාඩ් එකක් කියල... මොන.. පස්සෙයි දැනගත්තෙ ඒ නම දාගෙන තියෙන්නෙ මෑන්මයි කියල... මිනිහ තමන්ගෙ ඇත්ත නමට වඩා මේ නමට මාර ආසයි... කොච්චර ආසද කිව්වොත් කවුරුහරි මිනිහගේ ඇත්ත නම කිව්වට මිනිහ නෙමෙයි ඇහැක් ඇරල බලන්නෙ... මිනිහ දාගත්ත නම ජිමී වුණාට අපි ඉතින් කතා කරන කොට හරි සංවර විදිහට කතා කරන හන්දා කතාකරන්නෙම <font size=5>"ජිමියා"</font>... කියල. අහගෙන ඉන්න කෙනෙක් හිතයි බල්ලෙකුට කතා කරනවා කියල.. ඔන්න ඉතින් ජිමියත් අපිට එකතු වුණේ අපේ සුප්‍රසිද්ධ ශාඛාව විවෘත කරන කාලෙදිමයි... ඒ කියන්නේ මීට අවුරුදු දෙකකට විතර කලියෙන්... ඒ කාලේ ජිමියා හිටියේ කෑෂ් එකේ... මං හිටියේ ඔපරේෂන්ස් ඒරියා එකේ... මං කලිනුත් කියල තියෙනවනෙ... මට හොරා කූඹියෙකුටවත් බ්‍රාන්ච් එක ඇතුළට එන්න බැහැ කියල... මොකද මං ඉන්න තැනට බ්‍රාන්ච් එකට ඇතුල් වෙන හැම කෙනාවම හොඳට පේනවා... කෑෂ් එකේදි ඉතින් මිනිහෙක්ගේ පේන්නෙ <font size=5>පාස්පෝට් සයිස් <span style="font-weight:bold;">[ ]</span></font> විතරයිනෙ... (හෙණ ගහපන් ගණන් බලාපන් කිව්වලු... මිනිස්සුන්ගෙ විතරක් නම් මදැයි... ගැහැණුන්ගෙ වුනත් ඉතින් එච්චරයිනෙ.. ඒ හන්දා අපේ කට්ටිය ඉතින් ඉන්නේ මූණු හතරැස් කරගෙන.. ) හැබැයි ඔපරේෂන්ස් ඒරියා එකේ ඉන්න කොට ඒ අවාසිය නෑ... ආයේ ඉතින් ඉහේ සිට පාදාන්තය දක්වාම බැල්මට් එක දාතෑකි... ඒ හන්දා අපේ කෑෂ් එකේ අයියල ටික මාත් එක්ක හිටියෙ පුදුම ආදරේකින්... හප්පේ බලන්ඩ එපායෑ.. කොච්චර ආදරේකින්ද කිව්වොත් ඇහැට කනට පේන හොඳ ලස්සන කෙලි පොඩිත්තියක් එහෙම බ්‍රාන්ච් එකට ආවහම මුන්ගෙ වැඩේ මට දත නියවන එක... <br /><br />කෑෂ් එකත් ඔපරේෂන්ස් ඒරියා එකත් වෙන වෙනම පිහිටල තිබුණත් මට ඉඳල හිටල ඒ පැත්තට යන්න වෙන අවස්ථා තියෙනවා.. ඉතින් ඒ මුල් කාලේ මං කෑෂ් එක පැත්තෙ යන සමහර දවස්වල ජිමියා ඉක්කා ගහන සද්දෙ මට තදින්ම ඇහිල තියෙනවා... ඉතින් මං කරන්නෙ අපේ පියන් ලව්වා හීන් සීරුවේ මිනිහට වතුර වීදුරුවක් යවන එක.. <br /><br />කොහොමහරි එක දවසක් මටයි ජිමියටයි ඔපරේෂන්ස් ඒරියා එකේ එකට වැඩ කරන්න සිද්ධ වුණා.. මම මැද කවුන්ටරේ... මිනිහ මට එහායින් දකුණු පැත්තෙ කවුන්ටරේ.. එදා එච්චර සෙනඟ නැති දවසක්... ඔන්න ටික වේලාවක් යද්දි දොර ඇරෙනව වගේ දැක්ක හන්දා මං ඔලුව උස්සල බැලුවා..... බිබිලි නගින බෙලිකටු... දෙදරන දඟර සුළං...! හරියට සුරංඟනාවියක් වගෙ ලස්සන කෙලි පොඩිත්තියක්.. අනේ පොෂ් වුණාට හරි දුප්පත් පාටයි... මට එහෙමයි හිතුණෙ... මොකද කාර් එකකින් බැස්සත් ඒ දැරිවි ඇඳල හිටියෙ චූට්ටන් කොට කලිසමකුයි ඇඟටම ඇලිච්චි ටී ෂර්ට් එකකුයි නෙව... එයා කෙලින්ම ගියේ කෑෂ් එක පැත්තට... මෙන්න බොලේ හිටි අඩියෙ මට ඉක්කා ගහන සද්දයක් ඇහෙනව... සද්දෙ ආවේ මගේ දකුණු පැත්තෙන්... මං හීන් සීරුවේ ඔලුව හරවල බැලුව... බොලේ ! අපේ ජිමියා එකසිය ගානට ඉක්කා ගහනවා... මං ඉතින් මිනිහට මගේ වතුර බෝතලේ දුන්නා... මොන... වතුර බිව්වට අඩුවෙන ඉක්කාවක් නෙවෙයි වගේ... මේකගේ ඉක්කාව හන්දා මට අර දැරිවිව එහෙම පිටින්ම අමතක වුණා නෙව... ආයෙ හැරිල බලත්දි මෙන්න ඒ දැරිවිගෙ ඡායාව වගේ එකක් ඉස්සරහ දොරෙන් පිටවෙල යනවා.... <br /><br />මට ජිමියා ගැන හිතුණේ පුදුම ආදරයක්! @#$%^#<br />(අපිටත් ඉතින් ඒ කාලේ කහ කිරිල්ලියෝ මුණ ගැහිල තිබ්බේ නැහැනෙ..)<br /><br />පුදුමේ කියන්නෙ ඒ දැරිවි පිටවුණත් එක්කම වගේ ජිමියගෙ ඉක්කාවත් නතර වුණා...<br />පුදුමයි නේද? පස්සේ මේ ගැන සොයාබලන්න අපි විශේෂ කමිටුවකුත් පත් කළා... කමිටු වාර්තාව හරිම පුදුම එළවනසුළුයි... <br /><br />ඉන් පස්සෙ මිනිහ ඉක්ක ගහ‍න සද්දයක් එහෙම ඇහුනොත්, වතුර බෝතලේ හොයනව වෙනුවට අපි මුලින්ම කරන්නෙ වටපිටාව සෝදිසි කරන එක....<br /><br />මොකද අර කමිටු වාර්තාවේ හැටියට ඒ ඉක්කාව හැදෙන්නෙ ලස්සන කෙළි පොඩිත්තියන්ව දැක්කහම විතරයිලු.... <br />ආරංචියෙ හැටියට නම් මුල් කාලේ අනෙක් අයට පුංචි සංඥාවක් විදිහට පටන් ගත්තු ජිමියගේ ඉක්කා ගැහිල්ල දැන් පුරුද්දකට ගිහිල්ලලු...<br /><br /><font size=5>හැබැයි ඉතින් ඒ ඉක්කාව නම් ගාලු ගියත් දාලා එනව බොරු... </font></font><br /><br /><font size=2>|<a href="http://www.picapp.com/">සේයාරුව PicApp අඩවියෙනි</a>|</font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7510513729270026752-4683640153072286229?l=sansarasidu.blogspot.com' alt='' /></div>sansarasiduhttp://www.blogger.com/profile/04477986528760996953noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-7510513729270026752.post-44082250393526217242010-08-22T23:59:00.007+05:302011-07-24T19:11:57.214+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-_yWhOOvIW0o/Tiwg5quIsiI/AAAAAAAAAmk/3s8gmLCG1yI/s1600/34156083ychkrr8.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-_yWhOOvIW0o/Tiwg5quIsiI/AAAAAAAAAmk/3s8gmLCG1yI/s400/34156083ychkrr8.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632913409026077218" /></a><font size=1><center><a href="http://www.freedigitalphotos.net/images/view_photog.php?photogid=2125">Image: photostock / FreeDigitalPhotos.net</a></center></font><br /><font size=4><br />මගේ කලින් ලිපියට <a href="http://hemalayaa.blogspot.com/"><span style="font-weight:bold;"><span style="font-style:italic;">හේමලයා</span></span></a> තබා ගිය මේ සටහන දැක්කහම ඇත්තටම මට සිනහව නවත්ව ගන්න බැරිවුණා. වෙන හේතූවක් නිසා නොවෙයි. මේ සටහන, මං මීට කලකට ඉහත නරඹපු බටහිර ‍වෙළඳ දැන්වීමක ප්‍රචාරක පටයක් සිහිගැන්වූ නිසා... <br /><br />"Shadow/හේමලයා said... <br />මේක අද හැම තැනම වෙන දෙයක් නේ....බස් එකේදි ඇඟේ හැප්පුනත් අහන්නේ....<br />"උඹ දන්නවද මම කවුද කියලා ?"<br />(ඉතින් මම කොහොමද දෙයියනේ දන්නේ........:)” <br /><br />බලන්න ඔයාලත් මේ දසුන් පෙළ නරඹල තියෙනවද කියල....<br /><br /><center><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/1dofmkbQIhg?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/1dofmkbQIhg?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object></center><br />“Do you know who I am ?”<br /><br />ඒත් ඒ එක්කම මට සිහිපත් වුණේ ඒ පසුපස තියෙන සමාජ යථාර්තය... <br /><br />"උඹ දන්නවද මම කවුද කියලා ?"<br /><br />මුදල්-හදල්, යාන-වාහන, ගෙවල්-දොරවල් වගේම දැනුම, බලය, නම්බුනාම, තනතුරු එහෙම අතට ලැබෙන කොට මිනිස්සු මේ තරම් පිම්බෙන්නෙ ඇයි කියල මං මගෙන්ම අහගත්තා...<br /> <br />හිණිමගේ ඉහළට, ඉහළට යත්දි ඵල බර ගහක් වගේ තව තවත් බිමට නැමෙන්නට තරම් නිහතමානී වෙනව වෙනුවට මෙච්චර මාන්නයක් මිනිස්සුන්ගේ හිත් කුහර ඇතුලට රිංග ගන්නේ ඇයි ? <br /><br />අනෙක් අයට වඩා තමන් උසස් කොට සලකන්නටත්.... අනෙක් වුන් පයට පෑගෙන දුහුවිලි කැටයක් තරමටවත් ගණන් නොගන්නට පෙළඹෙන්නෙ ඇයි ?<br /><br />ඒ ගැන තව තවත් හිතත්දි මට මතක් වුණේ කාලෙකට කලින් කියවපු සෙන් බෞද්ධ කෙටි කතාවක්! මතක හැටියට නම් ඒක තිබුණේ වැල්ලවත්තේ ආනන්ද ස්ථවීරයන් විසින් රචනා කරන ලද “සෙන් බෞද්ධ කෙටි කතා” කියන පොතේ... කතාවේ එන නම් ගම් එහෙම මට හරියටම මතක නැති වුණත් සැකෙවින් කතාව මෙහෙමයි...<br /><br />ඒ කාලේ කියෝතෝවේ හිටියා දක්ෂ සෙන් ආචාර්යවරයෙක්. දවසක් එතුමව මුණ ගැහෙන්න කියෝතෝවේ ආණ්ඩුකාරයා පැමිණියා. විහාරයේ දොරකඩට පැමිණි ආණ්ඩුකාරයා තමන්ගේ නමත් තනතුරත් සඳහන් හැඳිනීම් පතක් සේවකයෙක් අතේ සෙන් ආචාර්යවරයා වෙත යැව්වා. එහි සඳහන් වුණේ “කියෝතෝවේ ආණ්ඩුකාරයා වන කිතාගික්” කියලා. පත්‍රිකාව අතට ගත් සෙන් ආචාර්යවරයා බොහොම නොසතුටට පත්වෙල මෙහෙම කිව්වා. “මේ වගේ පුද්ගලයන් එක්ක මගේ ගනුදෙනුවක් නැහැ. කරුණාකරල එතුමාට කියන්න ආපහු යන්න කියලා..”<br />සේවකයා විසින් ගෙන එන ලද පිළිතුර ඇසූ ආණ්ඩුකාරවරයා පුදුමයට පත් වුණා. ඒත් හැඳීනීම් පත අතට ගත් ආණ්ඩුකාරයාට වරද තේරුම් ගියා. ඔහු වහාම එහි සඳහන් සිය තනතුර පැන්සල් ඉරකින් කපා දැමුවා.. ඉන්පස්සේ අර පත්‍රිකාව නැවතත් ආචාර්යවරයා වෙත යැව්වා...<br />සේවකයා නැවත වරක් අර හැඳිනීම් පත ආචාර්යවරයාට පිළිගැන්නුවා... පත්‍රිකාව කියවූ ආචාර්යවරයා අමන්දානන්දයට පත් වූණා... “ඕ... මේ මගේ මිත්‍රයා කිතාගික් නේද... යන්න යන්න... ඉක්මනින් ගිහින් ඔහුට මෙහෙ එන්න කියන්න..” සෙන් ආචාර්යවරයා සිය සේවකයාට අණ කළා...<br /><br />පුංචි කතාවක් වුණත් ඒ කතාව ඇතුළේ අපට හිතන්න ගොඩක් දේවල් ඉතුරු වෙල තියෙනවැයි කියන එකයි මගේ නම් හැඟීම.. ඉහළට යන්න යන්න ගුණ දහම් අමතක කරන අපේ ජීවිතත් හරියට හිස් පොතක් වගේ නේද ?<br /><br />ප/ලි<br />මේ ලිපිය ලිවිමට හේතු වු Shadow/හේමලයා ඔබට බොහොමත්ම ස්තුතියි!<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7510513729270026752-4408225039352621724?l=sansarasidu.blogspot.com' alt='' /></div>sansarasiduhttp://www.blogger.com/profile/04477986528760996953noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7510513729270026752.post-27751044155002140902010-08-19T05:29:00.007+05:302011-06-26T16:09:37.406+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_B1eHBgo8Zic/TGx1lP8ddOI/AAAAAAAAAK8/IvTaJP6LC6Q/s1600/photo_13484_20100308.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_B1eHBgo8Zic/TGx1lP8ddOI/AAAAAAAAAK8/IvTaJP6LC6Q/s400/photo_13484_20100308.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5506905727163004130" /></a><br /><center><font size=1><a href="http://www.freedigitalphotos.net/images/view_photog.php?photogid=987">Image: graur razvan ionut / FreeDigitalPhotos.net</a></font></center><br /><font size=4> එදා එතරම් සෙනඟ ගැවසුණ දවසක් නොවෙයි. ඒත් කරන්න නම් රාජකාරි බොහෝමයක් තිබුණා. බැංකුවට එදිනෙදා ගොඩවදින ගනුදෙනුකරුවන්ට අවශ්‍ය සේවා සැපයීමට අමතරව එහෙමත් නැත්නම් ඊට සමගාමීව කළ යුතු රාජකාරි බොහෝමයක් තියෙනවා. බොහෝදෙනෙක් හිතන්නේ උදෑසන 9.00 සිට සවස 3.00 දක්වා විතරයි, අපට වැඩ තියෙන්නෙ කියල... ඒත් ඇත්ත කතාව ඒක නොවෙයි. ඇත්තම කිව්වොත් අපේ වැඩ පටන් ගන්නෙ සවස 3.00 න් පස්සෙ. අපේ ජීවිතෙ වැඩි කාලයක් අපි ගෙවන්නෙ බැංකුවත් එක්ක. සේවයට වාර්තා කළ යුතු සාමාන්‍ය වේලාව උදෑසන 8.30 වුණත් චෙක්පත් නිෂ්කාශන (Image Clearing) කටයුතුවලට සම්බන්ධ අය අඩුම තරමේ උදෑසන 7.30ටවත් සේවයට වාර්තා කළ යුතු වෙනවා... 7.30ට එතැන ඉන්න අඩුම තරමින් හය, හයහමාර වෙද්දිවත් ගෙදරින් පිටත් වෙන්න වෙනවා.. ඒක තීරණය වෙන්නෙ තමන් සේවය කරන ශාඛාව කොතරම් දුරකින් පිහිටල තියෙනවද කියන එක මත. අපේ මානව සම්පත් දෙපාර්තමේන්තුව (HRD) සතුව ඉතාමත්ම පැහැදිලි ලංකා සිතියමක් තියෙන හන්දා (දෙයියනෙ කියල....) ගාල්ලෙ කොල්ලො කොළඹටත්... කොළඹ කොල්ලො තූත්තුකුඩියටත් බඩගානවා.. කිරිබත්ගොඩ යන දවස්වල මාත් මේ කට්ට කෑවා. හැමදාම උදේ 4.30ට නැගිට්ටා. දවසට පැය 4 ක් බස්වල.. උදේට පැය 2 යි.. හවසට පැය 2 යි.. සවස 5.15ට රාජකාරිය නිල වශයෙන් අවසාන වුණත් කරන්න තියෙන වැඩ කන්දරාව අනුව ගෙදර යන වේලාව තීරණය වෙනවා... 5.15ටම සේවය නිමා කරන්න තරම් වාසනාවක් නැති අපේ කොල්ලෝ (කෙල්ලන්ට නම් බොහෝවිට 5.30 වෙත්දි නිවෙස් බලා යාමේ වාසනාව උදාවේ.) ගෙවල්වලට යන්න පිටත් වෙන්නෙ ඔක්කොම වැඩ ටික අහවර කරල... එතකොට ඉතින් යක්කු ගස් වලින් බහින වේලාව.. එහෙම බැලුවහම අපි අපේ ගෙවල්වල අයත් එක්ක ගත කරන කාලයට වඩා වැඩි කාලයක් ගත කරන්නෙ බැංකුවත් එක්ක.. අපි අතරේ තියෙන “බැංකුව බැඳගත්තා වගේ” කියන කතාවට හේතූවෙන්න ඇත්තෙත් මේ කාරණය වෙන්න ඕනෑ.. මොනව වුණත් කතාව ඇත්තනෙ ඉතින්... අපි කසාදයක් බැඳපු දවසට ඒක අපේ අනියම් විවාහය වෙන එක වළක්වන්න බැහැනෙ... මොකද දවසේ පැය 24 න් අපි ගෙදර අයත් එක්ක ගත කරන්නෙ පැය 10 කටත් අඩු කාලයක්නෙ.. <br /><br /> මගේ සිත වැඩ රාජකාරී අස්සෙම මේ දේවල් ගැන නැවත සිතීමට මා පොළඹවනු ලැබුවා. ඒත් ඊළග මොහොතේ ලොකු සුසුමකින් ලය සැහැල්ලු කරගත්තෙ මෙහෙමවත් රැකියාවක් නැතිව තැවෙන තව කී දාහක් මේ පොළව මත වැළපෙනවද කියන කාරණය සිහිපත් වෙත්දියි... <br /><br />ඉතා හොඳින් හැඳ පැළඳගත් වැදගත් පෙනුමක් ඇති මහත්මයෙක් ඉදිරිපස දොර විවර කරගෙන බැංකු පරිශ්‍රයට ගොඩවුණේ ඔය අතරෙදියි... මා ඔහු මින් පෙර දැක තිබුණත් කවුරුන්දැයි දැන සිටියෙ නැහැ.. සිහින් සිනහවකින් සංග්‍රහ කරමින් මා ඔහුට හිඳගන්නට අසුනක් පෙන්වුවා... මගෙ සිනහව ගණනකට නොගත් ඔහු කෙළින්ම ගියේ මුදල් අංශයේ නිලධාරියා (Cash Officer) වෙත.. එවිට මේ පුද්ගලයා කවුදැයි මට සිහිපත් වුණා.. ඔහු මින් පෙරත් චෙක්පත් කිහිපයක් මුදල් කර ගැනීමට අප ශාඛාවට පැමිණි වග මගේ මතකයට නැගුණා.. අපේ Cash Officer ඔහුට හොඳ සේවාවක් (ඇතැම්විට Personalized Service කියන්නෙ ඕකට වෙන්නැති..) සැලසු බවත් මගේ සිහියට නැගුණා.. ඒත් එදා සිටියෙ වෙනදා සිටින Cash Officer නොවෙයි.. ඔහු නිවාඩු ගොස් සිටි නිසා ඒ වෙනුවට වෙනත් ශාඛාවකින් ගෙන්වාගත් නිලධාරියෙක් එදා මුදල් අංශය බාරව ක්‍රියාකළා.. මේ පුද්ගලයා හරියටම කවුදැයි නොදැන සිටියත්, කලින් Cash Officer ඔහුට කවුන්ටරයට පවා යන්න නොදී ලබා දුන් සේවාව ගැන මා එදා සිටි Cash Officer දැනුවත් කළේ කෝකටත් කියල... කොහොමින් හරි එදත් මේ පුද්ගලයා ඇවිත් තිබුණෙ චෙක්පත් කිහිපයක් මුදල් කර ගැනීමට. චෙක්පත්වල පිටුපස නම සහ ලිපිනය සටහන් කර තිබුණත් ජාතික හැඳුනුම්පත් අංකය සටහන් කොට තිබුණේ එක් ඉලක්කමක් අඩුවෙන් බව පෙනෙන්ට තිබුණු නිසා අපි ඒ ගැන ඔහුගෙන් විමසුවා... ඔහු පැවසුවේ තමන්ගෙ පෞද්ගලික ලේකම්වරියට දුරකථන ඇමතුමක් අරන් දෙන ලෙසයි.. ඒ පිළිතුර අප මවිත කරවන්නක් වුණා.. බැලින්නම් ඔහු සිය හැඳුනුම්පත පවා රැගෙනවිත් තිබුණෙ නැහැ.. අඩුම තරමින් ඔහුගේ නමින් කිසිදු ගිණුමක් අප බැංකුවේ පවත්වාගෙන යමින් තිබුණේද නැහැ... Cash Officer ලෙස ක්‍රියාකළ නිලධාරියාත් මාත් පත්වුණෙ පුදුම අසරණ තත්වයකට.. කොයිකටත් කියා නිවාඩු පිට සිටි Cash Officerට දුරකථන ඇමතුමක් ගෙන මේ පිළිබඳව විමසීමට අප තීරණය කළා.. සිද්ධිය දැනගත් ඔහු කීවේ මේ පුද්ගලයා අසවල් සමුහ ව්‍යාපාරයේ කළමනාකරණ අධ්‍යක්ෂකවරයා බවත්, තමා හොඳින් හඳුනන පුද්ගලයෙක් බැවින් චෙක්පත් සඳහා මුදල් ගෙවන ලෙසයි. අවසානයේදි ඔහුගේ මේ වචනය මත, අදාළ ගෙවීම කිරීමට වැඩබලන Cash Officer හට සිදුවුණා. වැඩිම වුණොත් ඔය ඔක්කොටම විනාඩි හත අටක කාලයක් ගත වෙන්නට ඇති.. ඒත් අර පුද්ගලයා සිටියෙ දැඩි නොසන්සුන් කමකින්.. චෙක්පත් මුදල් අංශයට යවා මුදල් ගෙන්වා ගැනීමට තවත් විනාඩි පහක් හයක් ගත වුණා... මේ පුද්ගලයා සිටියෙ දැඩි කෝපයකින්... මුදල් අතට ගත් ඔහු අපට බැන වදින්නට පටන් ගත්තා.. ඔහු පැවසුවේ අප බැංකුවේ කළමනාකරණ අධ්‍යක්ෂකවරයා සිය සමීපතම මිතුරෙකු බවත්... තමා බැංකුව විශ්වාස කළත් බැංකුව තමන් විශ්වාස නොකළ බවයි... අප නිහඬවම ඔහු ඉවත් වන තුරු බලා සිටියා.. <br /><br /> සිය හැඳුනුම්පත ඉදිරිපත් කිරීමට පවා නිහතමානීකමක් නොතිබූ ඔහු කෙතරම් උසස් තනතුරක් හෙබවූවත් ඇති ඵලය කුමක්දැයි මා මගෙන්ම විමසා සිටියා... මට ඔහු ගැන ඇති වුණේ අනුකම්පාවක්! ඉහළ තනතුරුවලට යත්දි ඵල බර ගසක් මෙන් සිය නිහතමානීකම ආරක්ෂාකර ගන්නට බැරි පුද්ගලයන්ගෙන් වැඩක් තිබේද ? මා ඔහු සිටි තැන සිටියා නම් මා කරන්නෙ තමන් කවුදැයි පුරාජේරු ගැසීම නොව බැංකුවට මගේ අනන්‍යතාවය තහවුරු කරන ජාතික හැඳුනම්පත, රියැදුරු බලපත්‍රය එසේත් නොමැතිනම් විදේශ ගමන් බලපත්‍රය හෝ ඉදිරිපත් කිරීමයි.. මන්ද යත් එය මහත්මා ගතියක් යැයි මා විශ්වාස කරන බැවිනි. </font><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_B1eHBgo8Zic/TGx4F3b_7vI/AAAAAAAAALE/pj7-o2UX_Fs/s1600/photo_11595_20100116.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 248px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_B1eHBgo8Zic/TGx4F3b_7vI/AAAAAAAAALE/pj7-o2UX_Fs/s400/photo_11595_20100116.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5506908486543339250" /></a><br /><center><font size=1><br /><a href="http://www.freedigitalphotos.net/images/view_photog.php?photogid=330">Image: Graeme Weatherston / FreeDigitalPhotos.net</a></font></center><font size=4><br /> ඒ එක් සිදුවීමක් පමණයි.. සිය හැඳුනුම්පතවත් නැතිව තව කී දෙනෙක් නම් දවසකට බැංකුවට ගොඩ වදිනවද... ඔවුන් අපට ඇති කරන ප්‍රශ්නවල ඉවරයක් නැහැ. ඊටත් වඩා එවැන්නෙකු නිසා අපතේ යන කාලය..තමන්ගෙ නොසැලකිලිමත්කම නිසා අන් අයට මෙතරම් ප්‍රශ්න ඇති කරන්නෙ ඇයි ? පුංචි අතපසුවීමක් නිසා ඔබ, ඔබේත් අපේත් අන් අයගේත් කාලය කොතරම් අපතේ යවනවාදැයි නිකමට හෝ සිතා බැලුවාද ? තමන් බැංකුවට යන්නට තීරණය කළ මොහෝතේම හැඳුනුම්පත සිය පසුම්බියේ හෝ සාක්කුවේ රුවාගන්නට බැරි ඇයි ? යම් සේවාවක් ලබා ගැනීමට බැංකුවට ගොඩවී ඔවුන් ඔබේ හැඳුනුම්පත ඉල්ලා සිටිය විට කන්නට මෙන් බලා සිටින්නේත්, බල්ලන්ට කෑම විසි කරන්නාක් මෙන් හැඳුනුම්පත් විසිකරන්නෙත් ඇයි ? හැඳුනුම්පතක්වත් නැතිව බැංකුවට ගොඩවී පාළුගෙයි වළං බිඳින්නේ ඇයි ? මේ හැමවි‍ටෙකම ඔබ ප්‍රදර්ශනය කරන්නෙ ඔබේ හැදියාව බව සිහි තබා ගන්න. අප කරන්නෙ අපේ රාජකාරියයි. ඒ ඔබ වෙනුවෙනි. මන්ද යත් අප පරිහරණය කරන්නේ රජයේ හෝ බැංකුවේ හෝ අපේ හෝ මුදල් නොවේ. මේ ඔබේ මුදල්ය. පරිස්සමට ඔබ ගෙනැවිත් තැන්පත් කළ මුදල්ය. මුදල් පරිහරණයේදි අප මෙතරම් සැලකිලිමත් වන්නේ ඒ නිසාය. ඔබේ මුදලට උපරිම ආරක්ෂාව සැපයීම අපේ වගකීම නිසාය. අපට ඔබ නිවැරදිව හඳුනාගන්නට අවශ්‍ය වන්නේද ඒ නිසාය. ඔබ ඉල්ලා සිටින්නේ ඔබ තැන්පත් කළ හෝ එසේත් නැත්නම් ඔබට අය විය යුතු මුදල් බව ඇත්තය.. එහෙත් නිවැරදි පුද්ගලයාට නිවැරදි මුදල ගෙවු බව තහවුරු කිරීම අපේ වගකීමය.. <br />ඉතින් ඒ සඳහා සහය වීම ඔබේ යුතුකම නොවන්නේ ද ? එය ඔබ විසින්ම ඔබේ මුදල් ආරක්ෂා කර ගැනීමක් ද වන්නේ ය.<br /><br />මට අවසාන වශයෙන් සිහිපත් වන්නේ හමුදා මුරපොළකදි මා දුටු වැකියකි. එය සරල මුත් ඉතා ගැඹුරු අර්ථයක් දෙන්නකි.</font><br /><br /><font size=5>“ඔබ මා හඳුනනවා විය හැකි ය. කරුණාකර මට ඔබ හඳුනාගැනීමට ඉඩ දෙන්න.”<br /><br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7510513729270026752-2775104415500214090?l=sansarasidu.blogspot.com' alt='' /></div>sansarasiduhttp://www.blogger.com/profile/04477986528760996953noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-7510513729270026752.post-83970421258580978792010-08-17T05:04:00.006+05:302011-06-26T16:07:34.962+05:30<font size=4><center><br /><a href="http://view.picapp.com/pictures.photo/creative/water-dropping-into-bucket/image/79498?term=bucket" target="_blank"><img src="http://view2.picapp.com/pictures.photo/image/79498/water-dropping-into-bucket/water-dropping-into-bucket.jpg?size=380&imageId=79498" border="0" width="380" title="Water dropping into bucket" height="253" oncontextmenu="return false;" ondrag="return false;" onmousedown="return false;" alt="Water dropping into bucket" /></a><script type="text/javascript" src="http://view.picapp.com//JavaScripts/OTIjs.js"></script><br /></center><br /><br />අපේ ශාඛාවෙ ආරක්ෂක අංශයත් රස කතා මවන තිඹිරි ගෙයක් ! <br /><br />කොහොමටත් මෙතැනට වැඩට එන කෙනෙක් මාසයකට දෙකකට වඩා රැඳෙන්නෙ නැහැ, අපේ බොසාට පින් සිද්ධ වෙන්න... (බොසා ගැන නොදන්න කෙනෙක් එහෙම ඉන්නවනම් <a href="http://sansarasidu.blogspot.com/search/label/%E0%B6%B6%E0%B7%9C%E0%B7%83%E0%B7%8A%20%E0%B6%A2%E0%B6%B6%E0%B7%9C%E0%B7%83%E0%B7%8A..."> <span style="font-weight:bold;">මෙන්න මෙතැනින්<span style="font-style:italic;"></span></span> </a> ගිහින් ඒ වගත් දැනගෙන හිටියනං.) හැබැයි එකම එක හාදයෙක් විතරක් අපේ ශාඛාව ආරම්භ කරපු දවසෙ ඉඳල අද දක්වාම රැඳිල ඉන්න තරම් <font size=5>වාසනාවන්ත</font> වුණා.( හරි වචනේ පාවිච්චි කරාද මන්දා.) කොහොමහරි මේ ඊයේ පෙරේද දවසක හවස්වරුවේ මේ හාදය මා ගාවට කිට්ටු කළා... මිනිහ මෙහෙම කිට්ටු කරන්නෙ මොකක් හරි ඕප දුපයක් කියවන්න කියල දන්න හින්දම මං මිනිහව ගණන් නොගෙන මගේ වැඩ ටික කරමින් හිටියා. ටික වෙලාවක් එහෙට මෙහෙට කැරකි කැරකි ඉඳල බැරිම තැන මිනිහ මට කතා කළා..<br /><br />“සර්...”<br /> <br />මං හීන්සීරුවේ ඔලුව උස්සල බැලුවා.... මිනිහ දත් තිස්දෙකම දාගෙන මා ළගට ආවා...<br /><br />“සර් දන්නවද වැඩක් ?” මම නැහැයි කියන්නට ඔලුව වැනුවා...<br /><br />“අර අපිට අළුතෙන් ආපු කුමාරයව සර් දන්නවද ?”<br /><br />“ආ ඔව්.. අර උස හාදයනෙ... අර දිඹුලාගල පැත්තෙ ඉඳන් ආවේ එයා නේද ?” <br /><br />“ආන්න හරි සර්... මිනිහ තමයි...”<br /><br />“ඇයි මිනිහ මොකද කරල තියෙන්නෙ ?”<br /><br />“නෑ සර්... මිනිහ අපේ VO (Visiting Officer) ට කියලනෙ... මේ බ්‍රාන්ච් එකේ වැඩ කරන්න බෑ කියල...”<br /><br />“ඇත්තද... ඇයි දන්නැහැ නේද? මැනේජර් මහත්තයවත් මොනාහරි කියලද ?”<br /><br />“ඒක තමයි සර්... අපේ VO මහත්තයත් ඕක අහල...” <br /><br />“ඉතින්...”<br /><br />“ඉතින් කියන්නෙ සර් මෑන් මාර උත්තරයක්නෙ දීල තියෙන්නෙ...”<br /><br />“ඇයි එයා මොනවද කියල තියෙන්නෙ...?”<br /><br />“මෑන් කියල වෙන ඕන තැනක වැඩ කරන්නම්... බැංකුවෙ නම් බැහැ කියල...”<br /><br />“ඇයි එයාට අපේ කවුරුහරි මොනවහරි කියලද?”<br /><br />“නෑ නෑ සර් එහෙම දෙයක් නෙවී...”<br /><br />“එහෙනං ?”<br /><br />“මිනිහ අපේ VO ට කියල බැංකුවේ ඔක්කොමත් හොඳයි.. කියන්න කිසි වරදක් නෑ... <font size=5>ටොයිලට් ටික ඇරෙන්න</font> කියල..”<br /><br />“මොකක් !” මම පුදුම වීමි. අපේ ශාඛාව මෑතදි අරඹන ලද්දක් බැවින් සියලු නවීන පහසුකම්වලින් යුත් වැසිකිළි පද්ධතියක් එය සතුය...<br /><br />“ඔව් සර්... ඒ පාර අපේ VO මහත්තයා අහල ඇයි ක්ලීනින් වැඩ වලට ඉන්න ගෑණු කෙනා ඒවා හරියට ක්ලීන් කරන්නැත් ද කියල...<br />ඒ පාර මිනිහ කියල... නෑ නෑ.. එහෙම දෙයක් නෑ... ටොයිලට්වල පිරිසිදුකම ගැනත් කියල වැඩක් නෑ... බත් දාගෙන කන්න වුනත් ඇහැකි කියල... ඒ පාර අපේ VO ට තද වෙල අහල එහෙනම් මොකක්ද අයිසෙ ප්‍රශ්නෙ කියල...”<br /><br />“ඔව් ඉතින්....” මම හූ මිටි තැබීමි.<br /><br />“මෑන් ඒ පාර කියනවලු... ඔක්කොමත් හරි සර්.. <br />එළිබැස්සහම වතුර ටිකක් ගන්න <font size=5> බාල්දියක් </font> නැති එක තමා ප්‍රශ්නෙ.. ඔච්චර සල්ලි තියෙන බැංකුවට බාල්දියක් තියන්න බැරිවෙලානෙ කියල...”<br /><center> <br /><a href="http://view.picapp.com/pictures.photo/creative/metal-bucket/image/168363?term=bucket" target="_blank"><img src="http://view2.picapp.com/pictures.photo/image/168363/metal-bucket/metal-bucket.jpg?size=500&imageId=168363" border="0" width="372" title="Metal bucket" height="459" oncontextmenu="return false;" ondrag="return false;" onmousedown="return false;" alt="Metal bucket" /></a><script type="text/javascript" src="http://view.picapp.com//JavaScripts/OTIjs.js"></script><br /></center></font><br /><br /><font size=2>|<a href="http://www.picapp.com/">සේයාරූ PicApp අඩවියෙනි</a>|</font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7510513729270026752-8397042125858097879?l=sansarasidu.blogspot.com' alt='' /></div>sansarasiduhttp://www.blogger.com/profile/04477986528760996953noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-7510513729270026752.post-45849149599821907782010-08-14T18:26:00.009+05:302011-07-24T15:37:13.742+05:30<font size=4><br />ඒ 1957 ඔක්තෝම්බරයයි... <br /><br />ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයත්, සෝවියට් දේශයත් අතර සීතල යුද්ධය උග්‍ර ලෙස පැතිරයමින් තිබූ අවදියයි. ඔක්තෝම්බර් 04 වෙනිදාට පහන් වන්නෙ එවන් පසුබිමක් යටතේයි. එක්සත් ජනපදය පුරාවට වේගයෙන් පැතිර ගිය ආරංචිය ඇමෙරිකානුවන්ගෙ අභිමානය දිය කර හරින්නක් විය.... ලොව පළමු කෘතිම චන්ද්‍රිකාව සෝවියට් දේශය විසින් උඩුගුවන් ගත කර තිබිණ. බටහිර වර්ජීනියාවේ කුඩා පතල් නගරයක් වූ කෝල්වුඩ්වලට පවා ඒ උණුසුම දැනෙමින් තිබිණ. <span style="font-style:italic;"><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Sputnik_1">ස්පුට්නික්.. </a> ස්පුට්නික්..(Sputnik 1) <span style="font-weight:bold;"></span></span> යන නම මුවින් මුව රැව් පිළිරැව් දෙන්නට විය. <br /><br />ඔක්තෝම්බර් 05 වැනිදා වන විට සියළු ගුවන් විදුලි නාලිකා ඔස්සෙ විකාශනය කෙරුණු ඒකාකාරී බීප් හඬට මුල්වූ, සෑම මිනිත්තු 96 කට වරක්ම සිය හිසට ඉහළින් පියාඹන මේ අපූර්ව වස්තුව දැක බලා ගන්නට කෝල්වුඩ්හි කවුරුත් යුහුසුළු වූහ. යන්තමින් රෑ බෝ වී ගෙන එත් දී ගෙමිදුල්වලට රොක්වු ඔවුහූ සිය නෙත් කෙවෙනි රිදෙන තුරු අහස පීරා බැලුම් හෙලන්නට වූහ. හදිසියෙන් මෙන් ඒ අපූරු වස්තුව ! දීප්තිමත් කුඩා තාරකාව... ඇමෙරිකානුවන්ගෙ හිසට ඉහළින් වේගයෙන් ඇදෙනු දක්නා ලදි... මොහොතක් එදෙස විස්ම පත්ව බලා සිටි දෑස් සැනෙන් බිමට බරවිණි. ඔවුනට දැනුණේ සිය ආත්මාභිමානය ඉටි මෙන් දියවී වැගිරෙන බවකි. එකාදෙන්නා කරබාගෙන සිය නිවෙස්තුළට වදිත්දි එක් කොලු ගැටයෙක් පමණක් දෙනෙත් හයා ඒ චමත්කාරජනක දර්ශනය දෙසම බලා සිටින්නට වුයේය. හේ <span style="font-weight:bold;"><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Homer_Hickam">හෝමර් හි(ක්)කම්</a> (Homer Hickam, Jr) නම් විය.<span style="font-style:italic;"></span></span> ඒ ඓතිහාසික මොහොත, ඔහු සිත උද්දීපනය කර තිබිණ... සමස්ත ලෝකයකම ගමන්මග වෙනස් කළ ස්පුට්නික්, ඔහුගේ ජීවිතයද වෙනස් කරන්නට යන බව ඔහු පවා දැන සිටියේ නැත. <br /><br />සිය වැඩිමල් සොයුරු ජිම් මෙන් පා පන්දු ශිෂ්‍යත්වයක් ලබා කෝල්වුඩ්වලින් පිටව යන්නට නොහැකි වුවහොත් තමන්ට අත්වන ඉරණම හේ දැන සිටියේය. බිග් ක්‍රීක් උසස් පාසලෙන් පසු විශ්ව විද්‍යාලයකට යනවා වෙනුවට ඔහුට සිදුවනු ඇත්තේ පතල් කම්කරුවකු ලෙස කෝල්වුඩ් පතලේ සේවයට එක්වන්නටය. හේ පතල් කැණීම අප්‍රිය කළේය. නිතරම පාහේ සිදුවන පතල් අනතුරු.. එහි කම්කරුවනට වැළඳෙන රෝගාබාධ... ඔහුගෙ සිතේ කැරලි ගසමින් තිබිණි... එහෙත් කළ හැකි දෙයක් නොවිණි. ඔහු සිය වැඩිමල් සොහොයුරා මෙන් පා පන්දු ක්‍රීඩාවේ දක්ෂයෙක් නොවුයේය... කෝල්වුඩ් පතලේ පාලන කටයුතු භාරව සිටි හෝමර්ගේ පියාගෙ එකම අභිලාශය වුයේ සිය පුතුන් තම අඩිපාරේ ගමන් කරනු දැකීමය.<br /><br />ස්පුට්නික් දකිනතුරු ඔහුට අරමුණක් තිබුණේ නැත.. තිබුණා නම් ඒ ඩොරති ගැන පමණි. බිග් ක්‍රීක් උසස් පාසැලේ ඔහු හා එකට ඉගෙන ගන්නා ඩොරති ඔහුගේ සිහින කුමරිය විය. එහෙත් කිසිදා ඇයට ළං වන්නට ඔහුට නොහැකි විය. එහෙත් දැන් ඔහු නව සිහිනයක් දකිමින් සිටියි... එය ඩොරතිටත් එහා ගිය සිහිනයකි.. <br /><br />පසුවදාම හේ තීරණයට බටුයේය... <br /><br />"මං රොකට්ටුවක් හදනවා...!" <br /><br />පසුදා උදෑසන කෑම මේසයේදි ඔහු සිය සිතේ නළියමින් තිබු සිහිනය පළමුවරට එළියට දැම්මේය... ජිම්ගෙ සිනහවටත්, පියාගේ ගර්හාවටත් ලක් වුවද හේ ලෙහෙසියෙන් පසු බසින්නෙක් නොවීය. සිය අරමුණ ඉටු කර ගැනීම සඳහා ඕනෑම කැප කිරීමක් කිරීමට හෙතෙම සූදානමින් සිටියේය. <br /><br />සිය මිතුරන් වු <span style="font-weight:bold;">ඔඩෙල් (O'Dell Carroll)<span style="font-style:italic;"></span></span> හා <span style="font-style:italic;">රෝයි (Roy Lee Cooke)<span style="font-weight:bold;"></span></span> සමඟ එක්වූ හෝමර් එතැන් සිට ක්‍රියාකළේ එකම අරමුණක් සිතේ තබා ගෙනය. වරෙක රොකට්ටුවක් අත්හදාබැලීමට ගොස් හෝමර් සිය මවගේ ලී වැට පුපුරවා හැරියේය. <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-2cySH6lddx0/TivuAXX3eMI/AAAAAAAAAl8/lsmUsIqW1No/s1600/October_Sky__line_-743652.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 399px; height: 250px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-2cySH6lddx0/TivuAXX3eMI/AAAAAAAAAl8/lsmUsIqW1No/s400/October_Sky__line_-743652.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632857448998467778" /></a><br /><br />මෙකල හෝමර්ගේ වීරයා වන්නේ ජර්මානු V2 රොකට්ටුව නිර්මාණයට තම දායකත්වය සැපයු එමෙන්ම එකල ඇමෙරිකානු අභ්‍යවකාශ වැඩපිළිවෙලට දායකවෙමින් සිටි <span style="font-weight:bold;">ආචාර්ය වර්නන් වොන් බ්‍රොන් (Wernher von Braun)<span style="font-style:italic;"></span></span> ය. හෝමර් තම වීරයාට ලිපියක් ලියමින් කියා සිටියේ කෝල්වුඩ් වැසියන් බොහෝ දෙනෙක් පොළව මතුපිට තිබෙන දෙයට වඩා ඊට යටින් ඇති දේ ගැන විමසිලිමත් වන පසුබිමක තමන් ඔහුගේ අභ්‍යවකාශ වැඩපිළිවෙල දෙස ඉතාමත් උනන්දුවෙන් බලා සිටින බවයි. <br /><br />තම අරමුණ සාර්ථක කරගැනීමට නම් රොකට් පිළිබඳව වැඩි දුරටත් හැදෑරිය යුතු බව අවබෝධ කරගත් හෝමර් ඉන් පසු පාසැල් පුස්තකාලය පීරන්නට පටන් ගත්තෙ රොකට් පිළිබඳව ලියැවුණු පත පොත සොයා ගැනිමේ දැඩි අදිටනෙනි. ඔහු සොයන පත පොත නිතර රැඳුණේ පාසැල තුළ වැඩි සමාජාශ්‍රයකින් තොරව සිටි <span style="font-weight:bold;">ක්වින්ටන් (Quentin Wilson)<span style="font-style:italic;"></span></span> වෙතය. සිය අනෙකුත් මිතුරු මිතුරියන්ගෙ උපහාස හා අපහාස තඹ සතයකට හෝ මායිම් නොකරමින්, ක්වින්ටන් සමඟ ආශ්‍රය කරන්නට හෝමර් පෙළඹෙන්නෙ රොකට්ටුවක් තැනීමේ සිය එකම අභිලාශය මුදුන් පමුණුවා ගැනීම සඳහා ඔහුගෙ සහයද ලබා ගැනීමේ අරමුණෙනි. <br /><br />එතැන් සිට <span style="font-weight:bold;">රොකට් කොල්ලෝ (Rocket Boys)<span style="font-style:italic;"></span></span> සිය අරමුණ මුදුන් පමුණුවා ගැනීම සඳහා දිගින් දිගටම උත්සාහ කරන්නට වූහ. ඔවුනට දිරි දෙමින් නිසි මග පෙන්වන්නට ඉදිරිපත් වන්නේ ඔවුන්ගේ රසායන හා භෞතික විද්‍යා දේශකවරිය වන <span style="font-weight:bold;">රැලි මෙනවියයි (Miss Frieda Riley)<span style="font-style:italic;"></span></span>. රොකට් කොල්ලන්ගෙ උත්සාහය බෙහෙවින් අගය කළ ඈ ජාතික විද්‍යා තරඟාවලියට ඔවුන් යොමු කරන්නට වෙහෙස වූවාය. <br /><br />අසාර්ථක වීම් පසුපස ආ අසාර්ථකවීම් මධ්‍ය යේ නොසැලී සිටින්නටත්... පසුබා, උත්සහය අත්හරින සිය සගයන් නැවතත් එකතු කර ගන්නටත්... කෝල්වුඩ් පතලේ පාලනාධිකාරිත්වය දරණ සිය පියාගේ දැඩි විරෝධතා මධ්‍යයේ සිය අරමුණ වෙත ළඟාවන්නටත්.. මේ කොලු ගැටයා මහත් පරිශ්‍රමයක් දරයි... අවසානයේ සාර්ථකව රොකට්ටුවක් අත්හදා බලන්නට ඔවුනට හැකි වෙයි. විද්‍යා තරඟාවලියේදි ජයග්‍රහණය කිරිමට තමන්ටත් අවස්ථාවක් ඇති බව ඔවුනට දැනෙයි.<br /><br />එහෙත්... ඒ අතරේ සිදුවන අවාසනාවන්ත සිදුවීම් රැසක් නිසා ඔහුගෙ සිහිනය බොඳවී යන්නට පටන් ගනී !<br /><br />වරෙක කෝල්වුඩ් වලින් සැතපුම් කිහිපයක් දුරින් ඇති වන ලැව් ගින්නකට හේතුව රොකට් කොල්ලන් යැයි සැක කිරීම නිසා ඔවුන් පොලිස් අත්අඩංගුවට පත් වේ....<br /><br />පසු අවස්ථාවක පතලේ ඇති වන හදිසි අනතුරකදී... රොකට් කොල්ලනට සිය රොකට් නිර්මාණයේදි බොහෝසෙයින් උපකාර කළ <span style="font-weight:bold;">බිකොව්ස්කි මහතා (Mr. Bykovski) <span style="font-style:italic;"></span></span>මරණයට පත් වන අතර හෝමර්ගේ පියා <span style="font-weight:bold;">ජෝන් හි(ක්)කම් (John Hickam)<span style="font-style:italic;"></span></span> බරපතළ ලෙස තුවාල ලබයි.... සිය පියා සුවපත් වන තුරු පවුලේ බරපැන පිරිමැසීම සිය කරමතට ගන්නා හෝමර් තමන් කිසිදා යන්නට ආසා නොකළ කෝල්වුඩ් පතලේ සේවයට එක් වන්නේ සිය පාසැල් ගමනට ආයුබෝවන් කියමිනි.... පාසැල් ගමනට පමණක් නොව සිය සිහිනයටද සමු දෙන්නට ඔහුට සිදු වෙයි... ඔහුගේ මේ තීරණය නිසා බොහෝ සෙයින් නොසතුටට පත් වන්නෙ ඔවුන් පසුපස සෙවණැල්ලක් මෙන් සිටි රැලි මෙනවියයි... <br /><br />අවාසනාව එතැනින් නතර වේද ? <br /><br />ඒ අතරවාරයේ රැලි මෙනවිය ද රෝගාතුරව සිටින බව ඔහුට දැන ගන්නට ලැබේ... <br />හෝමර් ඇයගෙ සුවදුක් විමසීමට ඇගේ නිවසට යයි... <br /><br />එදා රාත්‍රියේදි නින්ද ඔහු අසළටවත් නොඒ. මුළු රෑ පුරා නිදිවර්ජිතව සිටින ඔහු අවසානයේ තීරණයකට එළඹ සයනයෙන් නැගී සිටියි.. සිය උපන් දිනය දා රැලි මෙනවිය විසින් තෑගි කළ ඒ අපුරු පොත ඔහුගේ දෑසට හසුවේ.. <span style="font-weight:bold;">“Principles of Guided Missile Design”<span style="font-style:italic;"></span></span> … එදා ඒ පොත තෑගි කරත්දි රැලි මෙනවිය පවා ඔහුට පැවසුවේ එහි එන ඇතැම් ගණිත සමීකරණ තමන්ට පවා තේරුම් ගැනීමට තරමක් අසීරු බවයි.. <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-QfWME9ETK1s/TivuKJKR1SI/AAAAAAAAAmE/5ihDzEmrUs4/s1600/october-sky-39130.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 245px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-QfWME9ETK1s/TivuKJKR1SI/AAAAAAAAAmE/5ihDzEmrUs4/s400/october-sky-39130.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632857616982070562" /></a><br /><br />උදෑසන වන තුරු හෙතෙම නිදි වර්ජිතව විවිධ සමිකරණ විසඳමින් සිටියේය.. හෝමර්ට අවශ්‍ය වූයේ කෙසේ හෝ එදා ඒ ලැවි ගින්න ඇති කළේ තමන් විසින් නොවන බව ඔප්පු කර පෙන්වීමටයි... එදින පතලේදි ලැබෙන කෑම විවේකයේදි පවා හෝමර් උත්සාහ කළේ මේ ගැටළුව විසඳා ගැනීමටයි... රාජකාරිය අවසන් වී ක්වින්ටන් හමුවීමට යන හෝමර් ඔහු සමඟ එක්ව ඉතිරි ගණනය කිරීම් සම්පූර්ණ කරයි.... එදා ඒ ගින්න ඇති වී තිබුණෙ ඔවුන් සිය රොකට් ගුවන් ගත කිරීම් සිදු කළ ප්‍රදේශයට සැතපුම් 3 ක් ඈතිනි.. එහෙත් ඔවුනගෙ ගණනය කිරීම්වලට අනුව ඔවුනගෙ රොකට්ටුව පතිත විය යුත්තේ සැතපුම් 1.2 ක් දුරිනි... අවසානයේදි අනුමාන කළ ප්‍රදේශයේදීම තමන් විසින් එදා ගුවන් ගත කළ රොකට්ටුව සොයා ගැනීමට ඔවුහූ සමත් වූහ... හෝමර්ගේ ජීවිතය නැවත වෙනස් මඟකට යොමුවන්නෙ ඉන් පසුවයි... සිය පාසැලේ විදුහල්පතිවරයාටත් පොලීසියටත් සිය නිර්දෝෂීභාවය ඔප්පු කර පෙන්වන හෝමර් නැවත පාසැලට එක් වන්නටත් පාසැල නියෝජනය කරමින් විද්‍යා තරඟාවලියට සහභාගීවන්නටත් වරම් හිමි කරගනී... <br /><br />ප්‍රාදේශීය තරඟයෙන් ජය ගන්නා රොකට් කොල්ලන් ජාතික මහා තරඟයට සුදුසුකම් ලබාගනී.... <br />එහෙත් ඔවුන් සතරදෙනාම ඊට සහභාගී කිරීමට අවශ්‍ය බරපැන දරන්නට ඔවුනගේ පාසැලට හැකියාවක් නොමැතිවීම නිසා අවසානයේ ඒ සඳහා සහභාගීවන්නට ලැබෙන්නෙ ඔවුනගෙන් එක් අයෙකුට පමණි.. අවසානයේදි සිය මිතුරන්ගෙ කැමැත්තෙන් හෝමර් එහි යා යුතු බවට තීරණය වේ.. <br /><br />කෝල්වුඩ් පතලේ කම්කරුවන් විසින් අඛණ්ඩ වැඩ වර්ජනයක් අරඹන්නේද මේ අතරමය...<br />හෝමර්හට තරගයට සහභාගීවීමට සිදුවන්නේද සිත්වේදනා සහ කලකිරිමි රැසක් මධ්‍යයේය... තරගයට සහභාගීවීම සඳහා යෑමට සූදානම් වන රාත්‍රියේ හෝමර්ගේ පියාට කිසිවකු හෝ විසින් වෙඩි තබනු ලබයි... එහෙත් වාසනාවකට මෙන් හේ ඉන් බේරෙයි... හෝමර් මෙන්ම ජිම් ද බෙහෙවින් තැවුලට පත් වෙති.... එහෙත් ජෝන් හෝමර්ට පවසන්නේ පියාගැන සිතනවාට වඩා කරන්නට දෙයක් ඔහුට ඇති නිසා ගොස් තමන්ගේ සුට්කේසය සොයාගන්නා ලෙසයි... මුල සිටම තමන් කෙරෙහි පැවති පියාගේ මේ විරෝධාකල්පය තිත්ත වි සිටි හෝමර් ඔහු හා වාදයකට පැටලෙයි... ඔහු ගමනට පිටත් වන්නෙ තැවුල් සිතිනි... <br /><br />දුරබැහැර කුඩා පතල් නගරයකින් පැමිණි මේ කොලුගැටයා එහිදීද කාගේත් අවධානය දිනාගන්නට සමත්වෙයි... <br />එහෙත් අවාසනාවක මහත ! තරගයේ අවසාන දිනයට එනම් විනිශ්චය කරුවන් පැමිනෙණ දිනට පෙර දින හෝමර්ගේ සියළු ප්‍රදර්ශන භාණ්ඩ කිසිවෙකු හෝ විසින් සොරකම් කරනු ලබයි....<br /><br />ජයග්‍රහණය පිළිබඳව බලාපොරොත්තු තබාගෙන සිටි කෝල්වුඩ්වල මිතුරනට ලැබෙන්නෙ ඒ කණගාටුදායක ආරංචියයි... <br />එහෙත් ඔවුහූ යුහුසුළුව ක්‍රියාත්මක වෙති.. ඒ බව හෝමර්ගෙ මවටද සැලවේ... වැඩ වර්ජනය අවසන් වන තුරු හෝමර්ට අවශ්‍ය කරන ප්‍රදර්ශන භාණ්ඩ නැවත සකසා දෙන්නට බිකොව්ස්කිගෙන් පසු රොකට් කොල්ලනට සහය වන <span style="font-weight:bold;">බෝල්ඩන් (Bolden)<span style="font-style:italic;"></span></span> හට නොහැකිවන බව දන්නා ඈ සිය සැමියා වෙත ගොස් වැඩ වර්ජනය අවසන් කර සිය පුත්‍රයාට උදව් වන ලෙස ඉල්ලා සිටියි... ඔහු එසේ නොකළහොත් තමන් ඔහු හැර ගොස් වෙනම ජීවත් වන බවට දිව්රා කියයි... කළු ගලක් වන් ජෝන් ටිකක් හෝ මෙල්ලවන්නේ හෝමර්ගේ මව නිසාය... අවසානයේ හෙතෙම වැඩ වර්ජනය අවසන් කරවන්නට මැදිහත්වෙයි.... <br /><br />වාසනාවකට මෙන් බෝල්ඩන් විසින් නැවත තනන ලද ප්‍රදර්ශන භාණ්ඩ නියම වේලාවේදි විනිශචය කරුවනට පෙන්වන්නට හෝමර් හට හැකිවෙයි... <br /><br />අවසානයේදි... ඒ උද්වේගකර හා අති උත්කර්ෂවත් මොහෝතේදී... ජාතික විද්‍යා තරඟාවලියේ ප්‍රථම ස්ථානය සඳහා හිමිවන රන් පදක්කම... දිනාගන්නට කෝල්වුඩ් රොකට් කොල්ලනට හැකිවේ. අවසානයේ තමන් බලාපොරොත්තු වු ශිෂ්‍යත්ව ලබා විශ්වවිද්‍යාලයට පිවිසෙන්නට ඔවුනට හැකිවෙයි... <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-cO8zwKiNPL8/TivubG2DAwI/AAAAAAAAAmM/YgLF53Nc5O4/s1600/October-Sky-1999-Hollywood-Movie-Watch-Online-213x300.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 213px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-cO8zwKiNPL8/TivubG2DAwI/AAAAAAAAAmM/YgLF53Nc5O4/s400/October-Sky-1999-Hollywood-Movie-Watch-Online-213x300.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632857908418118402" /></a><br /><blockquote>එදා ඒ ඔක්තෝම්බරයේ ලොව ප්‍රථම චන්ද්‍රිකාව දෙස දෑස් දල්වාගෙන විශ්මයෙන් මුසපත්ව සිටි මේ කොලු ගැටයා පසු කලෙක නාසා ඉංජිනේරුවකු බවට පත්වී අභ්‍යාවකාශ ගමන් සඳහා අභ්‍යාවකාශගාමීන් පුහුණුකරන්නෙකු බවට පත්විය... මේ ඔහුගේ කතාවයි.. <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Rocket_Boys">The Rocket Boys</a> නමින් පළ වු මේ කතාව පාදක කරගනිමින් <span style="font-weight:bold;">ජෝ ජොන්ස්ටන් (Joe Johnston)<span style="font-style:italic;"></span></span> විසින් 1999 දි සිනමාවට නැගූ <span style="font-weight:bold;">"October Sky"</span> නම් අපූර්වතම සිනමා පටයෙහි කතා සාරාංශයයි මේ... </blockquote> </font><br /><br />* සේයාරූ උපුටාගැනීම සලරුවෙනි.<br /><br /><center><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/qHyWE7s_lGA?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/qHyWE7s_lGA?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object></center><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7510513729270026752-4584914959982190778?l=sansarasidu.blogspot.com' alt='' /></div>sansarasiduhttp://www.blogger.com/profile/04477986528760996953noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-7510513729270026752.post-13326466605474802542010-08-12T05:22:00.005+05:302011-06-26T16:07:34.963+05:30<blockquote><font size=4>බොසා ගැන ආයෙම කතාවක් ලියන්න කියල සියපත කියවන මගෙ බැංකු මිත්‍රයින්ගෙන් බේරිල්ලක් නෑ... මොකද ඒ තරමටම අපේ බොසාගේ වීර වික්‍රම ගැන කට්ටිය පිස්සු වැටිල ඉන්නේ... බොසාගේ කතා නොකියවපු කෙනෙක් එහෙම ඉන්නවනම් මේං මෙතැනින් ගිහින් <a href="http://sansarasidu.blogspot.com/2010/03/blog-post_14.html">“බොසාගේ සහ ඇතාගේ කථා වස්තුව” </a> ත් <a href="http://sansarasidu.blogspot.com/2010/03/blog-post_20.html"> “කිරි වැස්සිගෙ සහ අලි වැස්සිගෙ කථා වස්තුව”</a> ත් කියවල හිටියනං.. බොසා ගැන කතන්දර නම් එමටයි.. අද මං කියන්න යන්නෙ එයින් පොඩි පොඩි කතා දෙක තුනක් !</blockquote><br /><center><br /><a href="http://view.picapp.com/pictures.photo/creative/businessman-tripping-cable/image/282353?term=Business+man+funny" target="_blank"><img src="http://view1.picapp.com/pictures.photo/image/282353/businessman-tripping-cable/businessman-tripping-cable.jpg?size=380&imageId=282353" border="0" width="380" title="Businessman Tripping on Cable" height="252" oncontextmenu="return false;" ondrag="return false;" onmousedown="return false;" alt="Businessman Tripping on Cable" /></a><script type="text/javascript" src="http://view.picapp.com//JavaScripts/OTIjs.js"></script></center><br />බැංකු නිලධාරි පැලැන්තිය එහෙමත් නැත්නම් Officer Grade එකේ අය අත‍රෙ හරී අපූරු ක්‍රීඩාවක් තියෙනව.. මේක ඇත්තටම එයාලගේ ජාතික ක්‍රීඩාව කියල හැඳින්වුවත් වරදක් නැහැ... ඔයාල නොදන්න මේ ක්‍රීඩාවට කියන්නෙ Passing Ball කියල... ඉංග්‍රීසියෙන් නම් කියන්නෙ බෝල පාස් කිරීම කියල... “When I was at Ampara” මේ ජාතික ක්‍රීඩාවේ කෙළ පැමිණියෙක්... කොටින්ම එතුමගෙ වෘත්තීය දින චරියාවේ තියෙන්නෙ වැඩ 06 ක් ව්තරයි.. ඉතිරි වැඩ සියල්ලම අනෙක් Officers ලා හරහා පැමිණ අන්තිමේ නතර වෙන්නෙ දුප්පත් අපේ මේස උඩ.. ඒක තමා ඉතින් මේ ක්‍රීඩාවේ ස්වභාවය... <br /><OL TYPE="1."><br /><LI>දිනපතා පුවත්පත කට පාඩම් කිරීම – උදෑසනම සහ නැවත දිවා ආහාර වේලාවේදි.<br /><br /><LI>රාජකාරී දුරකතනයෙන් මල් කැඩීම – නියමිත වේලාවක් නැත. බොහෝවිට දවස පුරාම...<br /><br /><LI>අත්සන යෙදීම කල් දැමීම – අදම අත්සන අවශ්‍ය හදිසි ලිපියක් වුවද අඩුම තරමේ ඊයේ උදෑසන වත් එතුමාගෙ මේසය මත තැබිය යුතුය.<br /><br /><LI>කතන්දර කීම – වේලාවක් අවේලාවක් නැත. කොතැනත් හොඳ වේදිකාවක් ලෙස සිතයි.<br /><br /><LI>වතුර පනිට්ටු ගණන් බීම සහ විනාඩි 15 න් 15 ට Toilet යාම – කරන එකම ආදර්ශමත් වැඩේ මෙපමණකි.<br /><br /><LI>කාට හෝ කිසිවකට බැන වැදීම – හේතූවක් අවශ්‍ය නොවේ. එතුමාට අධෝවාතයක් පිට නොවුවද අවට සිටින අය එයට වගකිව යුතු යැයි තරයේ විශ්වාස කරයි.<br /></OL><br />Banking යනු උක්ත කාරණා විය යුතුයැයි අපේ අළුත් සගයෝද සලකන්නට පටන්ගෙන තිබේ. ඔවුහු තමන් කළමනාකරණය විෂයේදි උගෙන ගන්නා “කළමනාකරුවෙකුගේ භූමිකාව“ සහ එතුමාගේ භූමිකාව සසඳමින් තර්ක විතර්ක ගොඩනගති. ඉක්මනින්ම ඒ පුටුවේ ඉඳ ගන්නට අධිෂ්ඨාන කරති. ආදර්ශයට වඩා අවවාදය උතුම් කියන්නෙ ඒ නිසාලු... <br /><center><br />----------------------------------------------</center><br /><br /><center><br /><a href="http://view.picapp.com/pictures.photo/creative/businessman-slipping/image/276153?term=Business+man+funny" target="_blank"><img src="http://view4.picapp.com/pictures.photo/image/276153/businessman-slipping/businessman-slipping.jpg?size=380&imageId=276153" border="0" width="380" title="Businessman Slipping on Banana Peel" height="252" oncontextmenu="return false;" ondrag="return false;" onmousedown="return false;" alt="Businessman Slipping on Banana Peel" /></a><script type="text/javascript" src="http://view.picapp.com//JavaScripts/OTIjs.js"></script></center><br />“When I was at Ampara” නිතර නිතර අපට කටපාඩම් කරවන දෙයක් තිබේ. ඒ වනාහි,<br /><br />“Soft to the Customer...<br />Strict to the Job...&<br />Good to the Staff...” යන Slogan එකයි.<br /> <br />පුදුමය එය එපරිද්දෙන්ම ක්‍රියාත්මක කිරීම අපට පමණක් සීමා වීමයි. එතුමා විෂයයෙහි මෙහි පද මාරු වන්නේ ඇඟට පතට නොදැනීය....<br /><br />“Strict to the Customer...<br />Soft to the Job... &<br />Rough to the Staff...” <br /><center><br />----------------------------------------------<br /><br /><a href="http://view.picapp.com/pictures.photo/creative/businessman-sticking-his/image/155877?term=Business+man+funny" target="_blank"><img src="http://view.picapp.com/pictures.photo/image/155877/businessman-sticking-his/businessman-sticking-his.jpg?size=380&imageId=155877" border="0" width="380" title="Businessman sticking his tongue out at computer" height="253" oncontextmenu="return false;" ondrag="return false;" onmousedown="return false;" alt="Businessman sticking his tongue out at computer" /></a><script type="text/javascript" src="http://view.picapp.com//JavaScripts/OTIjs.js"></script><br /></center><br /><br />අපේ බොසාටත් වෙනමම PC එකක් තිබේ.. ඒත් ඉන් වැඩක් ගැනෙන්නෙ නැති තරමය..<br />අළුත ගෙනා මනමාලි වගේය.. ඔහු ඉන් කරන්නෙ ඊ මේල් බලන එක විතරය.. ඒකත් නොකර බැරි කමට කරන දෙයකි.. අඩුම තරමේ ගනුදෙනුකරුවෙකුගේ Account Balance එකක්වත් බලාගන්නට මේක පාවිච්චි නොකරයි.. Balance අහන්නට අර Cubical එක ඇතුලේ ඉඳන් බෙරිහන් දෙයි..<br /><br />ඇත්තට අපේ බොසාගේ Cubical එක ඇතුළට PC එකක් දීපු එකා මට අහුවුනොත්...%$#@*^& <br /><br />ඔන්න මේ ළඟදි දවසක අපේ බොසාට ඊ මේල් එකක් ඇවිල්ලා... Pawning Unit එකෙන්... අපේ බොසා ඉතින් මේල් එක කියවල ප්‍රින්ට් එකක් දාන අතරේ ඊ මේල් එකේ සාරාංශය කාටත් ඇහෙන්න කියවන එක පුරුද්දක් කරගෙන ඉන්නෙ.. ඉතින් එයා මේ මේල් එකෙත් ප්‍රින්ට් එකක් දාලා එහෙම සාරාංශය අර Cubical එක ඇතුලේ ඉඳගෙන මහ හයියෙන් කියවන්න ගත්තා... ඒක customersලා පිරිල හිටපු වෙලාවක්...<br /><br />“මේ මේ... සුජී බලන්න.. ඔය මං ප්‍රින්ට් එකක් දැම්මා.. මේ ඔයාලගේ Pawning ගැන ඊ මේල් එකක් එවල තියෙනවා... ඕ... අර මේ Fake Articles වගයක් ගැන.. ඕ දැන් මේ <font size=5>Titanic</font> වලින් හදනවලු Fake Articles... ඕ.. පරිස්සම් වෙන්න ආ...” <br /><br />ප.ලි.<br />සියල්ලෝ කමත්වා !<br /><br />සමාවෙන්ඩ ඕන කට්ටියම.. රාජකාරියට වාර්තා කොරන්ඩ තියෙන තදියමේ ලියාපු හන්දා මට පොඩි අතපසුවීමක් වුණා... මට කියන්ඩ බැරිවුණා නෙව අර ඊ මේල් එකේ තිබුණෙ මොනව ගැන ද කියල... Gold වල density එකට ගොඩක් ළඟින් යන element එකක් තමා Tungsten. ලංකාවේ අයියල දැන් Tungsten වලිනුත් fake articles හදන්න පටන් අරගෙන. e-mail එක ඒ ගැනයි. අපේ හාදය වයර් මාරු කරගෙන...</font><br /><br /><font size=2>|<a href="http://www.picapp.com/">සේයාරූ PicApp අඩවියෙනි</a>|</font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7510513729270026752-1332646660547480254?l=sansarasidu.blogspot.com' alt='' /></div>sansarasiduhttp://www.blogger.com/profile/04477986528760996953noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-7510513729270026752.post-46511917892759448612010-08-09T04:53:00.007+05:302011-06-26T16:07:34.963+05:30<font size=4>ඔන්න ඉඳල ඉඳල මං කතාවක් කියන්නයි යන්නෙ. මේක මට කිව්වේ නම් මගේ මිත්‍රයෙක්. මේකත් මේ බැංකු කතාවක් ! මගෙ මිත්‍රයා මීට කලින් වැඩ කළේ බොහොම ජනාකීර්ණ පෙදෙසක. මේ ජනාකීර්ණ නගරයේ පිහිටි අප බැංකු ශාඛාවේ සේවය කරන කාලේ සිදු වෙච්ච සත්‍ය සිදුවීමක් ! ඒ කාලේ ඒ ශාඛාවේ මුදල් අංශයේ හිටිය සගයෙකුට වෙච්චි ඇබැද්දියක් ගැනයි කතාව. මේක බැංකුකරුවන්ට නම් පැල්බැඳගෙන හිනායන කතාවක්. අනෙක් අයට නම් කිති කවාගෙන තමයි හිනාවෙන්න වෙන්නෙ. <br /><br />අපි මේ හාදයාට අරුන් යැයි කියමු.<br /><br />ඔන්න ඉතින් අපේ කතා නායකයා මේ කාලේ වැඩ කළෙ මුදල් අංශයේ. එහා කවුන්ටරයේ හිටියෙ මිනිහගේ ගජ යාලුවෙක්. මේ දෙන්න ඉතින් තකට තක. ඉතින් ඔහොම කාලය ගෙවී ගෙවී යත්දි අරුන්ට සිද්ධවුණා Branch ATM එකට Cash load කරන වැඩේට සෙට් වෙන්න. දන්නවනේ ඉතින් ATM කියන්නේ මොකක් ද කියලා. A Time Machine කියල තමා අපිත් ඒ කාලේ හිතාගෙන හිටියෙ. ඒත් ඕකට කියන්නේ Automated Teller Machine කියලලු. විකාර. ඕං ආයේමත් කතාවට. සාමාන්‍යයෙන් මේ වගකීම පැවරෙන්නෙ Cash officer ට. ඒත් Load කරන Cash count කරන වැඩේ පැවරෙන්නෙ Tellers ලට. ටෙලර්ස්ල අතරේ මාරුවෙන් මාරුවට මේ වගකීම පවරන එකයි සාමාන්‍ය සිරිත. ඉතින් ඔය විදිහට මාරු වෙවී ඇවිත් අපේ කතා නායකයට මේ වැඩේ සෙට් වුණැයි කියමුකො. මේක ඉතින් ටිකක් භාරදූර රාජකාරියක් ! බොහෝ වෙලාවට මේ විධියට Cash load කරන්නේ හවස 3 න් පස්සෙ. ඒ කියන්නේ ගනුදෙනු වේලාවෙන් පස්සේ. ඉස් ඉස්සෙල්ලම කලින් දවසේ load කරපු cash වල remaining ටික count කරල ගන්න ඕන. ඊට පස්සේ ඉතින් අළුතෙන් Cash load කරන්න ඕනෑ. මේ විදිහට Cash load කරන වැඩේ කරන විධි කිහිපයක්ම තියෙනවා. සමහර Cash officerලා කැමතියි මධ්‍යම මුදල් දෙපාර්තමේන්තුවෙන් (Central Cash Dept) sort කරල ගෙන්න ගත්තු cash load කරන්න. එහෙම නැත්නම් ඒ දවස ඇතුලත ලැබුණු මුදල් තැන්පතු වලින්ම මේ වැඩේ කරන අයත් ඉන්නවා. හැබැයි එතකොට ඉතින් අපේ කට්ටිය ගේන නෝට්ටුම තමා ATM එකට load වෙන්නෙ. අපේ රටේ මුදල් නෝට්ටු පරිහරණය ඉතා හොඳ මට්ටමක තියෙන නිසා ඒක ඒ හැටි ප්‍රශ්නයක් නොවෙයි. ඒ හින්දනේ ATM එකෙන් බාගෙට ඉරුණු නෝට්ටු එහෙම එළියට එන්නෙ. ඉතින් සාමාන්‍ය යෙන් අළුත් ATM එකක නම් මුදල් නෝට්ටු වෙන වෙනම තැන්පත් කරන bins 4 ක් තියෙනවා. එකක 2000/= නෝට්ටු. අනෙක් ඒවයේ පිළිවෙලින් 1000/=, 500/= සහ 100/= නෝට්ටු. ඉතින් අපේ කට්ටියට සල්ලි ගන්න පුළුවන් වෙන්නෙ 100 ගුණාකාරවලින් විතරයි. <br /><br /><center><br /><a href="http://view.picapp.com/pictures.photo/creative/automatic-cash-machine/image/5262036?term=atm+machine" target="_blank"><img src="http://view1.picapp.com/pictures.photo/image/5262036/automatic-cash-machine/automatic-cash-machine.jpg?size=380&imageId=5262036" border="0" width="380" title="An automatic cash machine" height="380" oncontextmenu="return false;" ondrag="return false;" onmousedown="return false;" alt="An automatic cash machine" /></a><script type="text/javascript" src="http://view.picapp.com//JavaScripts/OTIjs.js"></script></center><br /><br /><br />ඔන්න ඉතින් අපේ කතා නායකයා එදත් ATM එක load කරල ඉවර වුණා. දැන් ඉතින් මෙයා සාමාන්‍ය විදිහට cash balance කරනවා. මළ හත්තිලව්වයි ! මිනිහ රු. 50/= ක් excess. ඒ කියන්නේ මිනිහ ගාව තියෙන්න ඕන මුදල් ප්‍රමාණයට වඩා වැඩියෙන් රුපියල් පනහක මුදලක් දැන් මිනිහ ගාව තියෙනවා. කොහොමද එහෙම වුණේ ? මිනිහට නම් හිතාගන්නවත් බැහැ. කාගෙන්වත් වැඩිපුර මුදල් ඉල්ල ගත්තෙ නැති බව මිනිහට විශ්වාසයි. මිනිහ හීන් සීරුවේ ආපහු පාරක් මුදල් ටික ගණන් කළා. ම්හු වෙනසක් නෑ. දැන් ඉතින් මිනිහට හීන් දාඩියත් දාලා. එකම සැනසීම මේක excess එකක් වීම. Short එකක් එහෙම වුණානම් මළම මළ හත්තිලව්වයි ! මිනිහ හීන් සීරුවේ තමන්ගෙ කවුන්ටර සගයට මේ විත්තිය දැන්නුවා. මිනිහ නම් මහ අණ්ඩපාලයා. ලෝකේ කාල, වතුර බීල, තව කෙහෙල් ගෙඩියකුත් කාපු එකෙක්! <br /><br />“හරි උඹ කලබල නැතුව ඉඳපන්... මං උඹේ වවුචර් ටික චෙක් කරන්නං...”<br /><br />එහෙම කියල මේ හාදයා අපේ කතා නායකයගෙ vouchers ටික කපන්න පටන් ගත්තා. වවුචර් කපනවා කියන්නේ මේ.. කතුරක් අරගෙන කපා ගෙන, කපා ගෙන යනවා කියන එක එහෙම නෙවෙයි ඕං. තැන්පතු හා ගෙවීම් වවුචර්වල නිරවද්‍යතාව පරික්ෂා කරන එකට තමා වවුචර් කපනවා කියන්නේ. මොකද මුදල් තැන්පතුවක්, මුදල් ගෙවීමක් විදිහට post වෙලා තිබුණොත් හරි එහෙම නැත්නම් මුදල් ගෙවීමක් මුදල් තැනපතුවක් විදිහට හරි post වෙලා තිබුණොත් අනිවාර්යයෙන් අර විදිහේ cash excess එකක් හරි shortage එකක් හරි ඇති වෙන්න පුළුවන්. ඉතින් මේ වගේ වෙලාවක මුලින්ම කරන්නේ. ආයෙමත් cash check කරන එක. ඒත් හරි ගියේ නැත්නම් වවුචර් ටික ආයේම සැරයක් පරික්ෂා කරල බලනවා. ඒත් හරි ගියේ නැත්නම් තමයි ඉතින් sorry වෙන්නෙ. සමහර බැංකුවල නම් වැඩි මුදල ඉවත් කරගන්න හරි, අඩු මුදල අතින් දාන්න හරි අවසර තිබුණත් අපේ එහෙම නෑ. අපිට Insurance cover එකක් තියෙන නිසා මේ වගේ වෙලාවක අනිවාර්යයෙන් Incident Report එකක් ලියන්න වෙනවා. පිටු 4 ක 5 ක Incident Reportඑකක් ලියනව කියන්නෙ ඉළ ඇදෙන වැඩක් හන්දා කට්ටිය ටිකක් මේකට අදිමදි කරන එක නොරහසක්. අපේ අරුන් තක්බීර් වෙලා ඉන්නේ ඒ හින්දයි. <br /><br />වවුචර් කැපිල්ලෙනුත් වැඩක් වුණෙ නෑ. දැන් නම් අපේ කතා නායකයාට ෆුල් අප්සෙට් ! දැන් ඉතින් මේක cash officerට කියල Incident Report එකක් ලියන්න ලැහැස්ති වෙන්න එපෑයෑ. <br /><br />“මේ මේ ඕවට මොන Incident Report ද ? ඔන්න ඕක සාක්කුවේ දා ගනින්.. අපිට හවසට වඩේ පාරක් දාන්ඩ බැරියැ..” ඔන්න ඉතින් කවුන්ටර සගයගෙන් ලැබ්ච්ච උපදෙස. අපේ කතා නායකය මුලදි අදිමදි කළා. ඒත් අන්තිමේ අර රු. 50/= හීන් සීරුවේ මිනිහගෙ සාක්කුවට ගියා. මේන් අපේ හාදයා cash balance වෙලා. Cash officer ඇවිත් cash check කළා. හැමදේම සාමාන්‍යයයි. ඔක්කොම Tills ටික (ටිල් එක් කියන්නේ පොඩි යකඩ පෙට්ටියකට. Teller ළඟ හවසට ඉතුරු වෙන මුදල් තැනපත් කරන්නෙ මේ පෙට්ටියෙ තමයි.) Walt එකට ගියා. අපේ අයියල දෙන්න ගෙදර යන්න පිටත් වුණා.<br /><br />පිටවීම සටහන් කරලා, දෙන්නා ශාඛාවෙන් එළියට ආවා..<br /><br />මේන් බොලේ කස්ටයෙක් පණ කඩාගෙන මේ දෙන්නා ළඟට පාත් වෙනවා. එනපොට හොඳ නැති බව තේරුණත් වෙන කරන්න දෙයක් නැති තැන දෙන්න, පොඩි පනාවක් එහෙම දාගෙන බලන් හිටියා. <br /><center><br /><a href="http://view.picapp.com/pictures.photo/creative/elderly-man-operating/image/5239263?term=atm+machine" target="_blank"><img src="http://view.picapp.com/pictures.photo/image/5239263/elderly-man-operating/elderly-man-operating.jpg?size=380&imageId=5239263" border="0" width="380" title="Elderly man operating an automatic cash machine" height="380" oncontextmenu="return false;" ondrag="return false;" onmousedown="return false;" alt="Elderly man operating an automatic cash machine" /></a><script type="text/javascript" src="http://view.picapp.com//JavaScripts/OTIjs.js"></script><br /></center> <br />“අනේ බලන්ඩකො මහත්තයො... මගෙ ගිණුමේ තිබුණෙම රුපියල් සීයයි. මං ඒක ගන්න ගියාම මට ආවේ රුපියල් පනහනේ... හැබැයි මගේ ගිණුමෙන් රුපියල් සීයම අඩුවෙලා..” එහෙම කියපු ඒ මනුස්සයා ස්වයංක්‍රීය ටෙලර් යන්ත්‍රයෙන් නිකුත් කරපු කුවිතාන්සිය මේ දෙන්න දිහාට දික් කළා. <br /><br />අපේ දෙන්නට තරු පේන්ඩ ගත්තෙ එතකොටයි. හැබැයි අර අණ්ඩපාලයට ටාර් ගාලා වැඩේ මීටර් වුණා. මිනිහ අර මනුස්සයගෙ අතින් කුවිතාන්සියයි රුපියල් පනහයි ඉල්ලගෙන ආපහු බැංකුව ඇතුලට යන බවක් පෙන්නුවා. අපේ කතා නායකයවත් ඇදගෙන ප්‍රධාන දොරටුවෙන් ඇතුලට ආපු මේ හාදයා, පුදුම වෙල බලන් ඉන්න අරුන්ට විස්තරේ පැහැදිලි කළා. <br /><br />“ඇයි යකෝ උඹ ATM එකට පනහත් load කරනවද ?”<br /><br />“නෑ මචං මං හොඳට බලලනෙ දැම්මෙ..”<br /><br />“හොඳට බලල තමා.. දාලා තියෙන්නෙ... මෝඩයා. උඹ සීයේ බින් එකට රුපියල් සීයක් කියල හිතාගෙන පනහක් දාලා. ඒකේන් තමා උඹ පනහක් excess වුණේ.. දැන් ඉතින් මොන වඩේ ද ? ගනින් අර රුපියල් පනහ මෙහාට...”<br /><br />කතා නායකයගේ සාක්කුවෙන් රුපියල් පනහේ නෝට්ටුව ඇදල ගත්ත අර අණ්ඩයා ඒක තමන්ගෙ සාක්කුවේ ඔබගෙන තමන්ගේ පසුම්බියෙන් ඇදල ගත්ත සීයේ නෝට්ටුවකුත් අරගෙන ආපහු එළියට ගියා.<br /><br />“ආ.. මෙන්න මහත්තයගෙ රුපියල් සීය.. මැෂින් එකේ පොඩි අවුලක් ! ඒකයි එහෙම වෙලා තියෙන්නෙ.. දැන් හරි.. අපි ඒක හැදුවා..”<br />අණ්ඩපාලයගෙ මුහුණෙ තිබුණෙ ජයග්‍රාහි බැල්මක්.<br /><br />අර ගනුදෙනුකරුත් බොහොම කෘතගුණපුර්වකව රුපියල් සීය අරගෙන සාක්කුවෙ රුවා ගත්තා.<br /><br />“මහත්තයලට ගොඩාක් ස්තූතියි !”<br /><br />කතා නායකයයි, අණ්ඩපාලයයි මුහුණට මුහුණ බලා ගනිද්දි, ඈත පාර කෙළවරෙ හිටිය වඩේ කාරයගෙ බෙල් එක බොහොම සද්දෙන් බෙරිහන් දුන්නා.</font><br /><br /><font size=2>|<a href="http://www.picapp.com/">සේයාරූ PicApp අඩවියෙනි</a>|</font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7510513729270026752-4651191789275944861?l=sansarasidu.blogspot.com' alt='' /></div>sansarasiduhttp://www.blogger.com/profile/04477986528760996953noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-7510513729270026752.post-65548519297895389392010-08-04T06:16:00.004+05:302011-06-26T16:09:37.406+05:30<font size=4>2010 අගෝස්තු 04 වැනිදා,<br /><br />ඔහුගේ නිසල දේහය වාද්දුවේ ඉදිකළ ඔහුගේම නව නිවසේ තබා තිබේ. <br /><br />මම මොහොතක් වික්ෂිප්තව ඒ නිසල දේහය දෙස බලා සිට මගේ අවසන් ගෞරවය දැක්වීමි. මා ඉදිරියේ නිසලව සිටි මේ කුඩා මිනිසා මෙයට බොහෝ කලකට පෙර සිය අපූර්ව නිර්මාණ තුලින් පාඨක හදවත් මෙන්ම රසික හදවත් ද කම්පනය කළ අයුරු මට සිහිවෙයි. <br /><br />ඔහු කවරෙක්දැයි නොදන්නා ඒ කාලයේ කටුබැද්ද මහජන පුස්තකාලය පීරමින් <span style="font-weight:bold;">"ගේ කුරුල්ලෝ"</span> සෙවීමට මා ගත් උත්සහය මගෙ සිහියට නැගෙයි. එකල පාසැල නිමවී ආපසු නිවෙස බලා එත්දි හෝ අමතර පන්ති යත්දී මහජන පුස්තකාලයට ගොඩවීම මගේ සිරිතය. එකල එහි මා නොකියවූ පොතක් සොයා ගැනීම මටම අපහසු වූ වාර අනන්තය. එය අතිශයොක්තියක් නොවේ. විශාල සාමාජිකයන් පිරිසක් එහි නිතර ආ ගිය අතර අවශ්‍ය කරන පොතක් සොයා ගැනීම කලුනික සෙවීමට මදක් ආසන්න අත්දැකීමක් එක් කළ අවස්ථා එමටය. එහෙත් මගේ උත්සාහය අපතේ නොයවමින් අවසානයේදි මට එය හමුවිය. කවුරුන් හෝ රැගෙන ගොස් තිබුණු <span style="font-weight:bold;">"ගේ කුරුල්ලෝ"</span> ආපසු පුස්තකාල රාක්කයක තැන්පත් කරන්නට නියමිතව තිබියදි ඩැහැගන්නට මට හැකි විය. ගෙදර ගෙන ගොස් එක හුස්මට ඒ අපූරු නව කතාව කියවා අවසන් කළෙමි. ඒත් සිතට මදි තැන, දෙවන වරටද කියැවීමි. මා <span style="font-weight:bold;">"ගේ කුරුල්ලෝ"</span> නව කතාව කියැවූයේ ටෙලිනාටකය නැරඹීමෙන් පසුවද, ඊට පළමුව ද යන්න ගැන නම් මට විශ්වාසයෙන් යමක් පැවසිය නොහේ. ඒ පිළිබඳව මට ඇත්තෙ වළාකුළින් වැසීගිය මතකයකි. එහෙත් බූට් සපත්තු දෙක, ලේස් වලින් ගැට ගසාගෙන කරේ එල්ලා ගත් චන්න පෙරේරාගෙත්, විජේරත්න වරකාගොඩ මහත්මාගේත් රංග විලාසයන් තවමත් මසිතේ තැන්පත්ව තිබේ. <br /><br />ඊට කලකට පසුව කැළණි පාලම වේදිකා නාටකය නරඹන්නට මට අවස්ථාව උදා විය. එහෙත් ඒ කොහේදිදැයි මතක නැත. ඒ වන විටවත් <span style="font-weight:bold;">"ආර්. ආර්. සමරකොන්"</span> යනු කවුදැයි නොදැන සිටියෙමි. අඩුම තරමේ රූපවාහිනියෙන් හෝ ඔහුගෙ රූපය මා නෙත ගැටී තිබුණේ නැත. කාලය සෙමෙන් ගලා ගෙන ගොස් තිබිණි. මාස කිහිපයකට පෙර හදිසියේ දිනක වයස්ගත කුඩා මිනිසෙක් මගෙ කවුන්ටරය ඉදිරියේ පෙනී සිටියේය. ඔහු ඔහුගේ හැඳුනුම්පත මට දිගු කළේය. එක්දාස් නවසිය හැත්තෑගණන්වල නිකුත් කළ ඒ හැඳුනුම්පත අළුත් කර තිබුණෙ නැති බව මට මතකය. එහි තිබුණු ඔහුගෙ තරුණවියේ ඡායාරූපය මට තවම සිහි කර ගත හැකිය. එකල ඔහුගෙ රූපකාය බොහෝ සිත්ගන්නා සුළු යැයි පැවසීම අතිශයොක්තියක් නොවනු ඇත. මා ඒ හැඳුනුම්පතේ අනෙක් පස හරවා එහි සඳහන් නම කියැවීමි. <span style="font-weight:bold;">"සමරකෝන්...! ආර්. ආර්. සමරකෝන්...!!"</span> මේ මා දකින්නට පෙරුම්පුරමින් සිටි අපූරු කලාකරුවාය. අවසානයේ ඔහු මා ඉදිරියටම පැමිණ සිටි. මා අනෙක් වැඩ පසෙකලා ඔහු සමඟ මදක් දොඩමළු වීමි. ඔහු සමග කතා බහද බෙහෙවින් රසවත්ය. මේ අපූරු පුද්ගලයා දැන හඳුනාගන්නට ලැබීමෙන් ඇත්තෙන්ම මම අමන්දානන්දයට පත්වී සිටියෙමි. <br /><br />ඒ ඔහු වාද්දුවේ අළුත් නිවෙස තනාගෙන එහි පදිංචියට ආ අළුතය. එතැන් සිට සතියකට දෙතුන් වරක් හේ බැංකුවට ආවේය. ඒ හිස් අතින් නොවේ. ඒ එන හැම වාරයකම ඔහු මට අළුත් පොතක් ගෙනැවිත් දෙන්නට අමතක නොකළේය. ඔහු ඊළඟ වාරයේ බැංකුවට එනතුරු මා බලා සිටින්නේ කලින් පොත ආපසු බාරදීමේ සිහියට වඩා අළුත් පොතක් කියැවීමේ නොනිත් ආශාවෙනි. <span style="font-weight:bold;">කැළණි පාලම, අකලංක, සුන්දරා, සුන්දරා සහ සොබනි<span style="font-style:italic;"></span></span> ඒ අතර වූ බව මට මතකය. ඒ අතරින් ඔහු පර්යේෂණාත්මකව රචනා කළ <span style="font-weight:bold;">"සුන්දරා"</span> බෙහෙවින් මසිත ගත් ළමා සහ යොවුන් කතාවකි. එය අප අපූරු මානයකට ගෙන යන්නට සමත් අපූර්වතම කෘතියකි. සොබාදහමට බැඳුණු විශේෂිත දරුවෙකුගේ අපූරු හපන්කම් රැසක් හෙතෙම සිය පරිකල්පන ශක්තිය තුලින් අපට දායාද කර තිබුණි. <span style="font-weight:bold;">"සුන්දරා සහ සොබනි"<span style="font-style:italic;"></span></span> එහි දෙවැන්නයි. <span style="font-weight:bold;">"මිස්ටර් සමරකෝන්... අළුතින් මොනවත් ලිව්වේ නැත් ද ?"</span> මේ ඒ දිනවල මගේ මුවඟ රැඳී එකම පැනයයි. හෙතෙම සිහින් සිනහවකින් මුව සරසාගෙන මා සමඟ දොඩමළු වෙයි. පුදුමයකට මෙන් බැංකුවට කෙතෙක් ආවද හේ වෙන අය ළගට නොයයි. මා පෙනේනට නැත්නම් මගේ කවුන්ටරය ඉදිරිපිට හිඳගෙන "කෝ ? අද අර සුදු බෝයි නැත්දැයි" අසයි. එවැනි මිනිසෙකුගේ සිතෙහි ලැගුම්ගන්නට තරම් මා වැදගත් පුද්ගලයෙක්දැයි මා වරෙක මගෙන්ම අසා ගත්තෙමි. "තාත්තා" අයිය ගැන නිතරම කියනවා.. තාත්තා ලෙඩ වෙලා ඉඳිද්දි බැංකුවට ආවේ මමනේ.. තාත්තා මට කියන්නෙ, කවුන්ටරේ.. නීට් එකට අඳින සුදු බෝයි කෙනෙක් ඇති. එයා ළඟට යන්න. මගේ නම කිව්ව ගමන් එයා දන්නවා. ටක් ගාලා වැඩේ කරල දෙයි කියල.." ඔහුගේ ආදරණීය දියණිය බොඳවු දෙනෙතින් මා සමඟ පවසත්දි මසිතට දැනුණේ කුමන ආකාරයේ හැඟීමක් දැයි මටම නොතේරේ. එහිදී මට ඔහුගේ තවත් ඥාති දියණියක මුණ ගැසිණ. අප බැංකුවෙන් බව දැන ගත් ඈ අප සමඟ දොඩමළු වූවාය. ඇයද අප බැංකුවේමය. "මං බාප්පාගෙන් නිතරම අහනව බැංකුව පැත්තෙන් වෙන්න ඕන දෙයක් තියෙනව නම් කියන්න කියල. බාප්පා කියන්නෙම හපෝ නෑ දුවේ.. මෙහෙ බ්‍රාන්ච් එකෙන් මට සුපර් සර්විස් එකක් ලැබෙනව කියල.." මසිතට සියුම් ආඩම්බරයක් දැනේ.. උඩු ගං බලා පිහිනිය හැකි බවට එය මට පසක් කරදිණි. <br /><br /><blockquote>ආර්. ආර්. සමරකෝන් කලාකරුවාණෙනි මා ඔබතුමා හඳුනාගෙන තවම එතරම් කලක් නැත. එහෙත් ඔබ වැන්නෙකුට හොඳ සේවාවක් සලසන්නට ලැබීම මා ලද භාග්‍යයක් කොට සලකමි. මගේ බැංකු දිවියේ මා ලද ලොකුම භාග්‍යය එය වනවාට සැක නැත. ඔබගෙන් හිස්වන සාහිත්‍ය අඹරට අළුත් තරු පෑයුවද ඔබේ අඩුව පුරවන්නට ඔවුනට හැකි වේදැයි සැක සහිතය. අවසාන වශයෙන් පතන්නන් වාලේ ඔබට නිවන් සුව යැයි කියන්නට අකමැත්තෙමි. මන්ද යත් මගේ විශ්වාසයේ හැටියට නිවන යනු, මොලොවදී පසක් කළ යුතු දෙයක් විනා පරලොවදි පසක් කළ හැක්කක් නොවන බැවිනි. එහෙයින්,අද අවසන් ගමන් යන ඔබට යහපත් තැනක නැවත උපතක් වේවායි පතමින් නවතින්නෙමි.</font></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7510513729270026752-6554851929789538939?l=sansarasidu.blogspot.com' alt='' /></div>sansarasiduhttp://www.blogger.com/profile/04477986528760996953noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-7510513729270026752.post-61545011150245780772010-05-23T22:17:00.004+05:302011-07-24T15:06:06.367+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-c57NN3U74Mo/TivnTYbVjiI/AAAAAAAAAl0/CFQz-v1iq9c/s1600/16910oqssd1hph2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-c57NN3U74Mo/TivnTYbVjiI/AAAAAAAAAl0/CFQz-v1iq9c/s400/16910oqssd1hph2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632850079117577762" /></a><center><font size=1><a href="http://www.freedigitalphotos.net/images/view_photog.php?photogid=659">Image: Salvatore Vuono / FreeDigitalPhotos.net</a></font><br /><font size=4><br />නෙතු සිනා කැන් දරන් …<br />නුහුරු අඳුරේ කොනක …<br />සින්න වූ පැතුම් මල් …<br />දැවෙන කහවනු අතර …<br />පොදි කරන් කඳුළු කැට <br />දෙකොපුලට නොවැටෙන්න …<br />සහස් ගව් දුර ගෙවා<br />සෙයිලමේ තනිකඩව …<br />වල් වැදුණු සිතැඟි මැද<br />සුසුම්ලන යෞවනය …<br />කළු පාට දුම් අතර <br />හති වැටි සැඟවිලා …<br />සැලෙන හදවත නගන <br />බොල් හඬ ද … නැවතිලා ...<br /><br />- සන්සරසිදු - </center></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7510513729270026752-6154501115024578077?l=sansarasidu.blogspot.com' alt='' /></div>sansarasiduhttp://www.blogger.com/profile/04477986528760996953noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-7510513729270026752.post-79462181400361352012010-05-17T00:47:00.005+05:302011-06-26T16:09:37.407+05:30<font size=4>සිතේ නළියන වේදනාව සිත තුළම පොදි කරගෙන සුපුරුදු ලෙසින් රාජකාරියට වාර්තා කළෙමි. සැබෑවටම මා සේවයට වාර්තා කළ යුතු වූයේ උදෑසන 8.30 ට පෙර වුවත්, පුරුද්දක් වශයෙන් නිතිපතා උදෑසන 7.30 ත් 7.45 ත් අතරතුර සේවයට වාර්තා කිරීම මගේ සිරිත විය. පැමිණීම සටහන් කොට මගේ අසුනට බර වුනෙමි. කාර්යාලයේ වීදුරු බිත්ති විනිවිද අහම්බෙන් මෙන් ඇගේ රුව ම නෙත ගැටිණ. සිත අතීතයට ඇදී ගියේ මටද නොදැනීමය.. එහෙත් හැඟීම්වලට ඉඩදී බලා සිටිය නොහේ.. මන්ද යත් රාජකාරීය දේවකාරියටත් වඩා උතුම් දෙයක් වන බැවිනි.. අනෙක් අතට වැඩක නිරත වන විට සිත ඔද්දල් කරන මතකයන් කිසිවක් සිතට පිවිසෙන්නට පොරකන්නේද නැත. හෙට ඉඳන් තව ටිකක් පරක්කුවෙල එන්න ඕන... මසිතට තදින් අවවාද කර ගතිමි. කොහොමටත් ඈ කෙරෙහි මසිතේ ජනිත වු හැඟීමි කිසිවක් හෝ මරා දැමීමට මම අපොහොසත් වීමී.. එහෙත් කාලයට ඉඩදී බලා හිඳිනවා හැරෙන්නට... කළ හැකි අන් කිසිවක් මට සිතා ගත හැකි නොවේ....<br /><br /><center><br />* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * </center><br /><br /><div style="text-align:center;"><a href="http://view.picapp.com/default.aspx?term=businessman&iid=7290965" target="_blank"><img src="http://cdn.picapp.com/ftp/Images/e/3/8/4/Closeup_of_a_f534.jpg?adImageId=12879527&imageId=7290965" width="380" height="380" border="0" alt="Close-up of a businessman"/></a></div><script type="text/javascript" src="http://cdn.pis.picapp.com/IamProd/PicAppPIS/JavaScript/PisV4.js"></script><br /><br /><br />වේලාව උදෑසන 10.45 ට පමණ ඇත. අත්‍යාවශය ලිපිගොනු කිහිපයකට අත්සන් ලබා ගැනීම සඳහා මම කළමනාකරුගේ කුටියට ඇතුලු වූයෙමි. මා සිටියේ කළමනාකරුට මුහුණලා සිටගෙනය. ගත වූයේ සුළු මොහොතකි.. <br />කුටියේ දොරට තට්ටු කරන හඬක් ඇසුණෙන් මගේ දෙනෙත් එදෙසට යොමු වූයේ නිතැතිනි. <br />“ Excuse me Sir...” යැයි කියාගෙන ගනුදෙනුකරුවෙක් එහි ඇතුලු විය.. මට ඒ මුහුණ තරමක් හුරු පුරුදුය.. සිහින් සිනහවකින් ඔහුට සංග්‍රහ කළෙමි. මා සමඟ සිනහසෙන්නට හෝ වෑයම් නොකළ ඔහු කළමනාකරු දෙස බලා සිටියේ කෙන්තිය පුපුරා හැලෙන දෑසිනි...<br /><br />“ඇයි මහත්තයා....?” තමන් ඉදිරියේ වූ අසුනක් වෙත සුරත දිගු කරමින් කළමනාකරු විමසයි... <br /><br />ඔහු වේගයෙන් පුටුවක් පසෙකට ඇද එහි හිඳ ගනියි...<br />“මහත්තයෝ අපි සල්ලි ගේන්නෙ බැංකුවට සල්ලි දාලා යන්න...<br />එහෙම නැතුව මේ ගේන සල්ලි දිග ඇර ඇර ඉන්න අපිට වේලාවක් නෑ...”<br /><br />“ඇයි මහත්තයා මොකද වුණේ ?”<br /><br />“මහත්තයො, මං බැංකුවත් එක්ක ගනුදෙනු කරන්නෙ ලක්ෂ ගණන් වලින්... මං ඒව නවල ගෙනාවත් දිග ඇරල ගෙනාවත් මහත්තයලට තියෙන්නෙ ඒවා භාරගන්න එක...” ඔහු දත්මිටි කයි...<br /><br />“ඔව්.. ඔව්... මහත්තයා ඉතින් මොකද වුණේ...?”<br /><br />“නෑ... මහත්තයෝ අද අර කවුන්ටරේ ඉන්න හාදයා.... මිනිහ නිකන් සල්ලි ටික ආපහු මගේ මූණට දමල ගහන්න වගේ කවුන්ටරේ උඩට අතෑරල කියනව.. ගේනව නම් සල්ලි ටික දිග ඇරල ගේන්න කියලා... මෙහෙමද මහත්තයො ගනුදෙනුකරුවන්ට සලකන්නෙ...”<br /><br />මම එතැන හිඳගෙනම ඉදිරිපසින් වූ මුදල් අංශය වෙත නෙත් යොමු කළෙමි. මට කාරණය වැටහිණ.. ඔහු කියන කවුන්ටරයේ අද සිටින්නේ අප ශාඛාවේ නිත්‍ය සේවයේ නියුතු පුද්ගලයෙක් නොවේ. හදිසි නිවාඩු පිට සිටින අප සගයෙකු වෙනුවෙන් කලාපීය කාර්යාලයෙන් (Regional Office) එවූ අයෙකි. Re-leaf Duty සඳහා එන මෙවැනි පුද්ගලයන් අනුයුක්ත කොට ඇත්තේ වෙනමම Re-leaf Pool එකකටය.. ඔවුන් එතැනට වැටෙන්නෙ බොහෝවිට දඬුවම් වශයෙනි... කුමන හෝ වරදක් නිසා එහි සේවයට වැටෙන්නන් ඉන් පසුව බැංකුව ගැන නොසිතයි. ඔවුනගේ එකම අරමුණ පැමිණිම හා පිටවීම සටහන් කොට මාසය අවසානයේ පඩිය හා ලැබිය යුතු සියළුම දීමනා ටික ලබා ගැනීම පමණි... වරද කාගේ වුවද ඔවුනගෙ ක්‍රියාකළාපය නිසා බැංකුවේ කීර්තිනාමයට වන හානිය ඉමහත්ය.. <br /><br />මුදල් අංශයේ සේවයේ නියතු වන්නන් හට මුහුණදෙන්නට වන එක් ගැටළුකාරී තත්වයක් වන්නේ බොහෝ ගනුදෙනුකරුවන් විශාල මුදල් තැන්පතු ගෙන එන විට, විශේෂයෙන් විවිධ මුදල් නෝට්ටු වර්ග රැසකින් ඒවා ගෙන එන විට කිසිදු පිළිවෙලකින් තොරව ගෙන ඒමත්, ඒවා Folders වශයෙන් නවා ගෙන පැමිණීමත්ය. සාමානයයෙන් ගතහොත් පිළිගත් ක්‍රමය වන්නේ මුදල් නෝට්ටුවේ අගය අනුව මේවා වෙන්කොට ගෙන ඒමය.. එනම් 2000/- නෝට්ටු වෙනමත් 1000/- නෝට්ටු වෙනමත් යනාදී වශයෙනි. නිතර පැමිණෙන ගනුදෙනුකරුවන් බොහෝදෙනෙක් මේ ආකාරයට මුදල් ගෙන ඒමට තරමි කාරුණික වෙති. එය අපේත්, ඔවුන්ගේත් කාලය ඉතිරි කර ගැනීමකි. කවුන්ටරය ඉතා කාර්ය බහුල වන අවස්ථාවල එසේ ගෙන නොඑන මුදල් තැන්පතු නිසියාකාරයෙන් සකස් කරගැනීමට තැන්පත්කරුගේත් සහය ලබා ගැනීමට අපට සිදුවේ... එහෙත් එය ඔවුනට පවසන ආකාරය ඇතැම්විට ගැටළුකාරී තත්වයන් උදාකරයි.. ඔබ එය ඔවුනට පවසන විට ඔබේ හඬ පාලනය..., වාග් විලාශය මේ හැමදෙයක්ම ඒ කෙරෙහි බලපානු ලබයි. එය කිරීමෙන් තමන්ගේ තත්වයට හානීවේයැයි ගනුදෙනුකරු නොසිතන තැනට කටයුතු කිරීම මුදල් අංශයේ සේවය කරන අයගේ දක්ෂතාවය මත තීරණය වේ. අපේ කලාප කාර්යාලයෙන් එවු සගයා වුවමනාවෙන්ම හෝ නොසැලකිලිමත්කම නිසා ගනුදෙනුකරු එවැන්නක් කිරිම තම තත්වයට හානිවේයැයි සිතන තැනට ඇද දමා ඇත.. <br /><br /><blockquote>ඔබ ඊළඟ වතාවේ මුදල් තැන්පත් කිරීමට බැංකුවකට යනවානම්, තැන්පත් කිරීමට රැගෙන යන මුදල් නිසියාකාරයෙන් සකස්කරගෙන යෑමට තරම් කාරුණික වන්න.. ( අඩු වටිනාකමින් යුත් නෝට්ටු උඩටත් වටිනාකමින් වැඩි මුදල් නෝට්ටු යටටමත් සිටින සේ, එක් එක් අගයෙන් යුතු එකම වර්ගයේ නෝට්ටු එක ළඟ සිටින සේ සකසා ගන්න) එය ඔබේත්, ඔවුන්ගේත් කාලය ඉතිරි කරගැනීමටත්.. කවුන්ටරයේ තදබදය අඩු කිරීමටත් ඉවහල් වනවා නොඅනුමානය... ඒ සඳහා ඔබට විශේෂයෙන් යමක් හිමි නොවුනද ඔවුනගේ නොමද ස්තූතිය නම් ඔබට හිමිවන බවට මට සහතික විය හැකියි..</blockquote></font><br /><br /><font size=2>|<a href="http://www.picapp.com/">සේයාරුව PicApp අඩවියෙනි</a>|</font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7510513729270026752-7946218140036135201?l=sansarasidu.blogspot.com' alt='' /></div>sansarasiduhttp://www.blogger.com/profile/04477986528760996953noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-7510513729270026752.post-64827147071975060362010-04-28T21:25:00.007+05:302010-08-29T16:07:43.672+05:30<center><br /><a href="http://view.picapp.com/default.aspx?term=red rose on floor&iid=7291260" target="_blank"><img src="http://cdn.picapp.com/ftp/Images/e/a/9/1/Closeup_of_a_dcf1.jpg?adImageId=12678538&imageId=7291260" width="234" height="351" border="0" alt="Close-up of a rose and envelopes on a couch"/></a><script type="text/javascript" src="http://cdn.pis.picapp.com/IamProd/PicAppPIS/JavaScript/PisV4.js"></script></center><br /><font size=4><br />මම කොට්ටයට ත්, ඇඳවිට්ටමට ත් වාරු දී ජනෙල් පියන් පත් අතරින් දිස්වන ඈත ආකාශය දෙස බලා හිඳිමි... මට ත් නොදැනීම කඳුළු බිඳු එක දෙක දෙකොපුල් තල තෙමාගෙන රූරා වැටෙයි.. හඬන්නට තවත් කඳුළු ඉතිරි වි නැති බව දන්නා මසිතට ඒ ගැන වගක් නැත... සිහිනයකදි ඇසුණු හඬක් මෙන් ජංගම දුරකතනය ඔස්සේ ගලා ආ ඇගේ අවසන් වදන් කිහිපය නැවත නැවතත් මසිතේ හොල්මන් කරයි.. <br /><br />අපි මේක නවත්තමු !<br />අපි මේක නවත්තමු !!<br />අපි මේක නවත්තමු !!!<br /><br /><center>* * * * * * * * * * * * * * *</center><br /><br />ඈ නොනවත්වාම ඉකිබිඳියි...<br />මඳ නිහැඬියාවකට පසුව නැවතත් ඇගේ හඬ අවදි වෙයි... <br /><br />“අපි මේක නවත්වමු !” <br /><br />මම ගල් ගැසී ගියෙම්.. මට දැනුණේ මගේ තොලකට වියළි යන බවකි.. මා එය සිහිනෙකිනිදු අපේක්ෂා නොකළ දෙයකි.. විශේෂයෙන්ම ඇගෙන්... ඇගෙන් නම් කිසිදා අපේක්ෂා නොකළ දෙයකි...<br /><br />ඇගේ තිර හඬ, මගේ හදවත පතුළටම කිඳා බසින බවක් දැනේ... එහෙත් ඈ නොනවත්වා හඬයි... පොඩි එකියක මෙන් හුස්ම අල්ලන්නේවත් නැතිව හඬන ඇගේ හඬ මගේ සිත තලා පෙලා දමන සෙයකි.. <br /><br />අසීරුවෙන් වචන දෙක තුනක් ගලපා ගනිමි..<br /><br />“සුදු ! ඔහොම අඬන්න එපා... මට බය හිතෙනවා.. ” <br /><br />නැවතත් නිහැඬියාවකි... <br /><br />කෙමෙන් කෙමෙන් ඉකි බිඳුම් හඬ අඩු වෙයි... ඈ ආයාසයෙන් වචන ගලපන්නට උත්සාහ කරන බව මට දැනේ...<br /><br />“මං ඔයාට ඇත්තටම ආදරෙයි... ඒත් මං මොනව කරන්න ද ? මං දන්නවා මට කවදාවත්ම ඔයා තරම් හොඳ කෙනෙක් ලැබෙන්නෙ නෑ කියල.. ඒත් මේ පවිකාරිට ඔයාව ලබන්න තරම් පිනක් නැද්ද කොහෙද... මං මේ තීරණය ගත්තෙ ඔයා මට තීරණයක් ගන්න බල කරපු නිසා.. මං කැමතියි මේක නවත්වපු බව ගෙදරට අඟවල ටික කාලයක් සද්ද නැතුව ඉන්න.. එතකොටවත් හැමදේම හරියයි කියල හිතෙන නිසා... ඒත් ඔයා ඒකට කැමති නෑනේ... ඔයා කියන්නේ මට ඔයාව බඳින්න කියල... අනේ මං ඒකට කැමති නැතුව නෙමෙයි... ඒත් මට බයයි අම්මලගෙ තාත්තලගෙ හිත් රිදෙව්වොත්, අපිටත් කවද හරි විඳවන්න වෙයි කියල... ඒ ඔක්කෝටමත් වඩා මට බයයි අපේ තාත්තා ඔයා ට මොනව හරි කරයි කියල..” <br /><br />“උඹ මේක නවත්තන්නම ඕන... නැත්තං මං ඌට ඇසිඩ් ගහනවා...!!!” <br />මගේ වෙන්ඩ (සිටි) මාමා කියා තිබිණි... උගත් මිනිසෙකුට කවදාවත් සිතීමට හෝ හැකි දෙයක් ද ? මේ සම්බන්ධය නැවැත්විය යුත්තේ ඇයි ? ඔහු ඉදිරිපත් කරන හේතූ සියල්ලම මනස්ගාත පමණි.. සැබෑ හේතුව වෙනකකි.. ඔහු මට කැමති නැත... මොකක්දෝ අහේතුවකට ඔහු මා නොරුස්සයි..<br /><br />“ඒ හන්දා අපි මේක නවත්තමු ! අපි දෙන්න වෙන් වෙන්නෙ තරහකින් නෙමෙයිනේ.. ඔයා ගැන මගේ හිතේ තියෙන ආදරය හැමදාටම එහෙමම තියේවි.. ” ඈ මහ හඬින් හඬයි... <br /><br />මට ද හැඬිණ.. මහ හඬින් ඉකි බිඳිණ... <br /><br />“අනේ රත්තරන් ඔයා අඬනවද ? ඔයා අඬන්න එපා... මට පවු පිරෙයි .. <br />මේ දරාගන්න බැරි ආදරය හිතේ තියාගෙනම අපි වෙන් වෙමු...” <br /><br />“ අනේ මට කියන්න... මාව පාරෙදි එහෙම හම්බවුනොත් ඔයා ආයේම මා එක්ක කතා කරනව නේද ? කියන්නකෝ...” <br /><br />මට දැනුණේ මගේ හුස්ම හිරවන බවකි..<br /><br /><center>* * * * * * * * * * * * * * *</center><br /> <br />“උඹ ඌව බැන්දොත් අවුරුදු දෙකක් යන්න කළින් උඹ මැරෙනවලු.... ඇයි විහින් නැහෙන්න හදන්නෙ.. උඹට ඌව අතාරින්න බැරි දෙයක්වත් වුණාද ?” <br /><br />ඇගේ පාර්ශවයෙන් අප දෙදෙනාගේ හඳහන් පරික්ෂා කරවා තිබේ.. එක් අයෙක් කියා තිබුණේ බැන්දත් එය මාස ගණනකට පමණක් සීමා වන විවාහයක් වනු ඇති බවයි.. තවෙකෙක් කියා තිබුණේ මේ විවාහය සිදු වුවොත් මා මිය යන බවයි... විවාහය සිදුවුවහොත් අනිවාර්යයෙන්ම කහ කිරිල්ලිය මිය යන බව අනෙකා කියා තිබුණි...<br /><br />මා හඳහන් විශ්වාස කරන්නෙක් නොවෙමි.. මට ලැබී ඇත්තේ අපේ අම්මාගේ ආභාශයයි.. ඈ ආගම දහමට ලැදී විවෘතව සිතන කෙනෙකි.. කිසිදා හඳහන් විශ්වාස නොකරයි.. අපේ අම්මා කවදත් මගේ සතුට ගැන පමණක් සිතයි... ඈ කවදාවත් මගේ දේවලට විරුද්ධ නොවේ... එහෙත් මගේ පියාත් නැන්දලාත් උග්‍ර හඳහන්වාදීයෝය.. ඔවුන්ගෙ කැමැත්ත ලැබෙන්නෙ හඳහන් අනුව බව දැන සිටි හෙයින්, අප අතර සම්බන්ධය ඇතිවූ වකවානූවේම ඇගේ හඳහන් කොපිය අපේ තාත්තාටම දී පරික්ෂා කෙරෙව්වෙමි... ඒද අපේම සීයා කෙනෙකු ලවාය.. ගමටම සිටින ප්‍රසිද්ධම හඳහන් බලන්නා ඔහුය... ඔහු කියා තිබුණේ හඳහන් දෙක මධ්‍යස්ථ බවයි... විසි පොරොන්දමෙන් 15 ක් ගැලපෙන බවකුත් පැවසිණ.. සම්බන්ධයට අපේ තාත්තාගේද ආශිර්වාදය ලැබිණි.. අපේ පැත්තෙන් මට පනින්නට තිබුණු ලොකුම කඩුල්ල එයයි.. <br /><br />මා සැමවිටම ඇයට කීවේ මා ගැන ඉක්මනින්ම ගෙදරට කියන ලෙසයි... එහෙත් ඈ ඊට බිය විය...<br />"ඔයා දන්නැහැ... අපේ තාත්තා හරි වසයි... හරියට කුල මල හොයනවා... ඔයාල මිශ්‍ර කුල කියල දැනගත්තොත් කවදාවත් මේකට කැමති වෙන්නෙ නැහැ.. අපි ටිකක් ඉවසල බලමු.." <br />මම නිහඬව ඇයට ඉඩ දුන්නෙමි...<br /><br />කාලයත් සමඟම ගලා ගිය අපේ සම්බන්ධය ඇගේ දෙමව්පියනටද රහසක් නොවන්නට වැඩිකල් ගියේ නැත... වහාම පැමිණ ඔහු හමුවන ලෙස, මගෙ වෙන්ඩ (සිටි) මාමාගෙන් නියෝග ලැබිණ... මාත් මගේ පියාත් ඇගේ නිවසට ගොස් ඔහු හමුවන්නට අදහස් කළෙමු.. එහෙත් ඔහු ඊට දැඩි ලෙස විරුද්ධ විය.. <br /><br />මගේ පියාටත් කේන්ති ගොස් තිබිණි... <br />"මනුස්ස කමට ගෙදරට ගිහිල්ල හම්බවෙන්න හැදුවහමත් එපා කියනව නම්.. ඕක අල්ලල දාල නිකං ඉන්න එකයි ඇත්තෙ.. ඔච්චරයිද කෙල්ලො ඉන්නෙ මේ රටේ..."<br />එහෙත් අවසානයේ මා සමඟ ඔහු වැඩ කරන තැනට යාමට තාත්තාද ආවේය... <br /><br />එය සුහද හමුවක් නොවන බව දැන සිටියත්... උසාවියක් වේ යැයි මම නොසිතුවෙමි... බඳින වයසේ සිටින කෙල්ලෙක් හා කොල්ලෙක් අතර සම්බන්ධයක් ඇති වීම ලොව භයානකම අපරාධය යැයි ඔහු විශ්වාස කරනු ඇතැයි නොසිතුවෙමි.. එහෙත් මා නොසිතූ දේම සිදුවිය.. ඔහුට අනුව මා අපරාධකරුවෙකු විය.. ම පියා සමඟ වදනක් හෝ නොදෙඩීමට තරම් නිහතමානී වූ ඔහු, තමා මේකට කිසිසේත්ම කැමති නොවන බව මගේ මුහුණටම කියන්නට තරම් නිර්ලෝභී විය.. හේතුව ඔහු කොළඹ මිනිසුන් අප්‍රිය කිරීමය... මා ගැන හෝ මගේ ගතිගුණ ගැන කිසිවක් ම නොදැනම හේ මා අප්‍රිය කළේය... එය ඔහුගේ අවසන් තීරණය විය... ඉදිරිපත් කරන ලද ඇපෑලද නිශ්ප්‍රභ කෙරිණි... සම්බන්ධය නවත්වන්නට නියෝග ලැබිණ... <br /><br />එහෙත් මට මෙන්ම ඇයටත් එය කළ නොහැකි විය...<br />පසුවට කල් දැමීම් මධ්‍යයේ අපේ සම්බන්ධයද ගලා ගියේය...<br />එහෙත් යමහල නැවත විදාරණය වුයේ පසුගිය සතියේය...<br />අප දෙදෙනා අල්ලාප සල්ලාපයේ යෙදෙණු දුටු කවුරුන් හෝ එය ඇගේ පියාගේ කණේ තබා තිබුණි... <br /><br />එතෙක් පැවති නියෝග - තර්ජන බවටත්, තර්ජන - ගර්ජන බවටත් පරිවර්තනය වන්නට විය... <br />ඇගේ නිවසින් අපට කිසිදා ආශිර්වාදය නොලැබෙන බව අප දෙදෙනාටම සක් සුදක් සේ පැහැදිලි විය.. <br />ඇය තීරණයක් ගත යුතු ම විය.. <br /><br />අවසානයේ ඈ තීරණයකට පැමිණ තිබේ... !</font><br /><br /><font size=2>|<a href="http://www.picapp.com/">සේයාරුව PicApp අඩවියෙනි</a>|</font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7510513729270026752-6482714707197506036?l=sansarasidu.blogspot.com' alt='' /></div>sansarasiduhttp://www.blogger.com/profile/04477986528760996953noreply@blogger.com55tag:blogger.com,1999:blog-7510513729270026752.post-69646600854464872052010-04-14T10:59:00.004+05:302011-06-26T16:09:37.407+05:30<font size=4><br />2010/04/12<br /><br /><div style="text-align:center;"><a href="http://view.picapp.com/default.aspx?term=business man&iid=7281386" target="_blank"><img src="http://cdn.picapp.com/ftp/Images/4/c/b/4/Side_profile_of_a683.jpg?adImageId=11789344&imageId=7281386" width="380" height="253" border="0" alt="Side profile of a businessman thinking"/></a></div><script type="text/javascript" src="http://cdn.pis.picapp.com/IamProd/PicAppPIS/JavaScript/PisV4.js"></script><br /><br />තවත් දවසක් ! තවත් දවසක් කිව්වට සුව්ශේෂී දවසක්... සතියක ඇරඹුම වගේම, අද පරණ අවුරුද්දේ අපි වැඩ කරන අන්තිම දවස... ගිය සතියේ අන්තිමට අපි වැඩ කළේ 8 වැනිදා... ඒ කියන්නෙ පාර්ලිමේන්තු මහමැතිවරණ ඡන්ද විමසීම පවත්වපු දවසේ... එදා ගනුදෙනු සඳහා බැංකුව විවෘතව පැවතියේ පැයක පමණ කාලයක් පමණයි... ඒත් උදෑසන 10.00 ට ප්‍රුධාන දොරටු වසන විටත් ඉතා දිගු පෝළිම් දෙකක් මුදල් අංශයේ සිට විහිදී තිබුණා... ඒක ඉදිරි දින සඳහා පෙරනිමිත්තක් කියල අපි හැමෝම දැනගෙන හිටියා.. මොකද ඉන් පස්සෙ එළඹුන 9 වැනිදා රජයේ විශේෂ නිවාඩුවක් බවට ප්‍රකාශයට පත් වෙලා තිබුණා.. ඉන් පස්සේ එළඹෙන්නෙ සෙනසුරාදා සහ ඉරිදා... සෙනසුරාදා සහ ඉරිදා දිනයන්හීදී විවෘතව පවතින්නේ තෝරාගත් ශාඛා කිහිපයක් පමණයි... ප්‍රධාන නගර දෙකක පිහිටි දැවැන්ත ශාඛා දෙකකට මැදිව, මාතර - කොළඹ යා කරන ගාලු පාරේ කේන්ද්‍රියව පිහිටි පුංචි පහේ ශාඛාවක් වන අපේ ශාඛාව දිගටම වසා තැබුණා.. මේ දිගු සති අන්ත නිවාඩුවෙන් පසු අද පමණයි ශාඛාව විවෘතව පවතින්නෙ... නැවත හෙට සහ අනිද්දා, එනම් පරණ අවුරුදු දා සහ අළුත් අවුරුදු දා ශාඛාව වසා තැබෙනවා.. <br /><br />උදෑසන 9.00 ට ගනුදෙනු සඳහා විවෘත කළ මොහොතේ සිටම නොනවතින ජන ගඟක් ගලමින් පැවතියා... එක අතකින් මෙය අප අපේක්ෂා නොකළ දෙයක් නොවෙයි... සිංහල හා දමිළ අළුත් අවුරුද්ද වෙනුවෙන් මුදල් ආපසු ලබා ගැනීමට ගනුදෙනුකරුවන් විශාල වශයෙන් ඇදී ඒම පසුගිය වසරවලදීත් අප අත්දැක තිබෙනවා... නමුත් මෙවර තත්වය ඊට වඩා වෙනස්.. මෙවර වෙනදාට වඩා වැඩී ගනුදෙනුකරුවන් පිරිසක් දැක ගත හැකියි... ඒ ඇතැම්විට තිස් වසරක ශාපලත් යුද්ධයක අවසානයේ මුළු මහත් ශ්‍රී ලංකාවම එකට එක්වී අළුත් අවුරුද්ද සමරන හෙයින් විය යුතුය... එහෙත් පුංචි කාර්ය මණ්ඩලයකින් සමන්විත අප වැනි ශාඛාවකට ඔරොත්තු නොදෙන තරම් වූ ජන ගඟ අප වෙත ගෙන ආවේ දැඩි පීඩනයක්... කොහොමටත් බැංකුකරුවෙකු ලෙසින් කරන මේ රැකියාවට පීඩනය කියන දේ අළුත් දෙයක් නොවෙයි... ලොකු කමකට කියනවා නොවෙයි.. මේ රැකියාව හැමෝටම කළ හැකි දෙයක් නෙවෙයි... පුහුණුවන්නන් ලෙස බැඳෙන බොහෝ දෙනෙක් අතරමගදීම රැකියාව හැර යන්නේ මේ දැඩි පීඩනයට ඔරොත්තු දී ගත නොහැකිවයි... උදෑසන 9.00 සිට දිව යන ගනුදෙනු සඳහා විවෘතව තැබෙන හෝරා කිහිපය තුළදි අප ගෙවන සෑම තත්පරයක් පාසාම මේ පීඩනය අපේ ඇට මස් මිදුළු තුළට කා වදිනවා... මේ තත්වය යම්තාක් දුරකට හෝ සමනය කර ගත හැක්කේ පළපුරුද්දෙන්ම පමණයි... අපේ ශාඛාවේ මුදල් අංශයේ (Cash Department) දැනට උපරිමයෙන් යෙදවිය හැක්කේ දෙදෙනෙකු පමණයි... එසේම මෙහෙයුම් අංශයේත් (Operations Area) උපරිමයෙන් යෙදවිය හැක්කේ දෙදෙනෙකු පමණයි... අද මුදල් අංශයේ නම් දෙදෙනාම සේවයට යොදවා තිබුණා.. ඒත් හැමදාමත් වගේ මෙහෙයුම් අංශයේ මා පමණයි... මාස ගණනාවක සිට මෙහෙයුම් අංශයේ පුරප්පාඩුව සමඟින් වැඩ කිරීමට මට සිදුවී තිබේ.. <br /><br />සුපුරුදු පරිදි මා වටකරගෙන ගනුදෙනුකරුවන් පිරී සිටී.... ඒත් මා හැකි උපරිමයෙන් ඔවුන්ගේ අවශ්‍යතාවයන් ඉටු කර දෙන්නට යුහුසුළු වෙමින් සිටියා... හදිසියේම මා ඉදිරියට ආ තරුණයෙක් මගේ නෙත ගැටුණේ මේ අතරෙයි.. ජැන්ඩියට හැඳ පැළඳ සිටි ඔහු යහමින් මුදල් හදල් ඇති පවුලක අයෙක් බව බැලු බැල්මට සිතා ගත හැකියි.. ඔහු මා වෙත මුදල් තැන්පතු පත්‍රිකාවක් දිගු කර සිටියා... ඔහුට අවශ්‍ය වී තිබුණේ එහි සඳහන් කොට ඇති ගිණුම් අංකය නිවැරදි දැයි තහවුරු කර ගැනීමයි... ඒත් ඔහුගෙ හැසීරිම අධ්‍යයනය කළ මට පුරුද්දෙන්ම, ඔහු ඊළඟට විමසන්නට යන දේ ගැන පැහැදිලි අදහසක් තිබුණා... මා සිතුවා නිවැරදියි... ඒ වන විටත් මුදල් අංශයේ දිගු පෝළිම් දෙකක් ඇතිවී තිබුණා... ඔහුට අවශ්‍ය වී තිබුණේ පෝළිමේ නොසිට මා ලවා අදාළ මුදල තැන්පත් කරවා ගැනීමටයි... ඔහුගේ ඉල්ලීම කාරුණිකව ප්‍රතික්ෂේප කරනවා හැරෙන්නට මට වෙන කළ හැකි දෙයක් තිබුණේ නෑ... ඒ හේතූ කාරණා කිහිපයක් නිසා... පළමුවැන්න - ඒ වන විටත් දිගු පෝළිම් වලට වී සිටින අනෙක් ගනුදෙනුකරුවන්ට ඉන් සිදුවන අසාධාරණය... දෙවැන්න - එවැනි තැන්පතු බාර ගැනීමට මෙහෙයුම් කවුන්ටරයට බලයක් නොමැති වීම... තෙවැන්න – මා එම මුදල බාර ගත්තද එය නැවත මුදල් අංශයටම බාර දිය යුතු වීම.. මුදල් අංශයේ අය එවැනි අවස්ථාවල සිටින්නෙ මටද වඩා දැඩි පීඩනයකින්.. මා එය පළපුරුද්දෙන්ම දන්නා දෙයක්.. එසේ තිබියදි මගේ සගයන්ට එවැනි අමතර පීඩනයක් එක් කිරීම මට කිසිසේත්ම කළ නොහැක්කක්... මගේ පිළිතුරට ප්‍රතිචාර වශයෙන් මොන මොනවාදෝ මුමුණමින් ඔහු එතැනින් ඉවත් වුණා... සමාවෙන්න.. මට ඔබේ හදිසිය තේරුම් ගත හැකියි... ඒත් ගැටළුව, ඔබට අන් අයගේ හදිසිය තේරුම් ගත හැකිද යන්නයි... ඔබ මෙන්ම ඔවුන්ද බැංකුවට ගොඩවන්නේ දහසක් වැඩ රාජකාරී මධ්‍යයේයි.... අප සිත් පිත් නැති යන්ත්‍ර නොවේ... ඔබට හොඳ සේවාවක් සැපයීම අප සැමගේ ඒකායන අරමුණ වුවද.. අපට ද සීමාවන් තිබේ... ඔබේ හදිසිය, ඔබේ කලකිරීම, ඔබේ කේන්තිය අපට තේරුම් ගත හැකියි... ඊට සමාවන්න යැයි කියනවා හැරෙන්නට අපට වෙන කළ හැකි දෙයක් නැත...<br /><br />මේ අපේ බැංකුවට පමණක් සීමාවු දෙයක් නොවේ... මේ දිනවල සෑම බැංකුවකම පාහේ තත්වය මෙයයි... එදා රෑ නිවෙස බලා යත්දී වෙනත් බැංකුවල සේවය කරන මගේ මිතුරන් කිහිපදෙනෙකු ඇමතුවෙමි... ඔවුන්ගෙ හඞ ද සැබවින්ම විඩාබරය... <br /><br />“වැඩක් නෑ මචං කියලා... මාර නෑමක්නෙ නාන්නෙ...“<br /><br />“ඔව් බං.. අපිත් සබන් නැතුවම නානවා... ෂිහ් මාර සෙනඟක්නෙ..“ <br /><br />තත්වය එයයි... <br /><br />සවස 3.00 ට ප්‍රධාන දොරටු වසද්දි පවා බැංකු පරිශ්‍රය තුළ සෑහෙන පිරිසක් රැඳී සිටියහ... අවසාන ගනුදෙනුකරුවාද පිට වූ පසු සවස 3.30ට පමණ දහවල් ආහාරය ගැනීම සඳහා හිඳ හුන් අසුන්වලින් නැගී සිටියෙමු...<br /></font><br /><br /><font size=2>|<a href="http://www.picapp.com/">සේයාරුව PicApp අඩවියෙනි</a>|</font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7510513729270026752-6964660085446487205?l=sansarasidu.blogspot.com' alt='' /></div>sansarasiduhttp://www.blogger.com/profile/04477986528760996953noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-7510513729270026752.post-5513417849172505812010-04-11T06:23:00.008+05:302011-07-24T20:01:39.522+05:30<font size=4> <blockquote>ඔන්න අද නම් කියන්න යන්නෙ සනා පුංචි සන්දියේ සිද්ධ වෙච්චි අලි අකරතැබ්බයක් ගැන... සනා කිව්වේ මේ අපේ ක්‍රිකට් ගහන සනා හෙම නෙවී.. සයිබර් අවකාශයට ගොඩවෙද්දි නම දිග වැඩියි කියල හිතුණ හින්දා, ඒක කොට කර ගත්තනෙ... සන්සරසිදු කියල.. අපේ රවා කොලුවට පින් සිද්ධ වෙන්න ඒ නම තවත් කොට වුණා... සනා කියල... ඔව් ඔව් මේ කියන්න යන්නේ මේ සනා මෙතුවක් කාලෙකට කාපු ලොකුම චාටරේ ගැන තමා ඕං...<br /></blockquote><br /> ඔන්න මේක සිද්ධ වුණේ එකදාස් නවසිය බර ගණන්වල...ඒ කියන්නේ සනා ඉස්කෝලේ යන කාලේ... ඒ කාලේ සනා ඉස්කෝලේ දෙවැනි කැලෑසියේ තමා හිටියේ... කොළඹ ඉස්කෝලෙට එන්න කලින් සනා ගියේ ගමේ ඉස්කෝලෙට නෙව.. ඒක ඉතින් මිශ්‍ර පාසලක්.. ඒ කිව්වෙ ඒ ඉස්කෝලේ දැරිවියොත් හිටියා කියන එකනෙ.. අප්පේ... චාටරේ දෙගොඩ තලා යන්නෙත් ඒ හින්දමයි... දැන් මෙහෙම හිටියට.. බලන්න එපෑයැ ඒ කාලේ... සනා තරම් දඟයෙක් ඒ ඉස්කෝලේ හිටියේ නැති තරමි.. දඟ වැඩ කිව්වට එව්ව මේ කාටවත් කරදරයක් වෙන වැඩ එහෙම නෙවී.. කොච්චර දඟ වැඩ කළත් සර්ල මිස්ල සනාට හරි ආදරෙයි... හැමදාම පන්ති නායකයා වෙන්නෙත් සනාම තමා.. අනික පන්තියෙ පළවෙනිය වෙන්නෙත් සනානෙ... <br /><br />මේ.. මේ.. අනෙක් පැත්තෙන් නෙමෙයි හරි ද ? <br /><br /> ඒ කාලේ සනාලගේ දෙවැනි කැලෑසිය බාරව හිටියේ ඊවා ටීචර්.. අප්පේ බලන්න එපායෑ.. සිරියාව.. කොටින්ම ළමයි ටික ටීචර්ගෙ මූණ බලන්න බයයි.. සිරියාවන්තකම වැඩි හන්දද කොහෙද.. හැබැයි ඉතින් ඔය ඕන ටීචර් කෙනෙක්ගේ හිත දිනා ගන්න සනා තරම් දස්සයෙක් මුළු කැලෑසියෙම හිටියෙ නැති තරම්.. ටීචර්ල කාට බැන්නත්.. කාට ගැහුවත් සනාට නෙමෙයි වචනයක් කියන්නෙ.. ඕං බලමුකො ඒකෙත් හැටි.. එව්ව ඉතින් කොම්පියුටර් ජිල්මාට්.. නෑ.. නෑ.. වැරදුණා.. සනාගේ ජිල්මාට්... <br /><br /> ඔන්න ඉතින් දෙවැනි කැලෑසියේ අවසාන වාර විභාගයත් කිට්ටු වුණා කියමුකො.. මතකනේ ඒ කාලේ... වාර විභාගයක් කිව්වහම.. තියෙන ජාති.. බලා ලිවීම...(කොපි කැට් කිරිල්ල නෙමෙයි ඕං)අසා ලිවීම... චිත්‍ර ඇඳිල්ල... ගණන් හැදිල්ල.. හප්පොච්චියේ තව එකී මෙකී නොකී ජාති නම් කොච්චරක් ද... ඕං ඔය අසා ලිවිල්ල තිබ්බ දවසේ තමා සනා තමන්ගෙ ජීවිතේ මුහුණදෙන අලිම අලි අකරතැබ්බයට මුහුණ දෙන්නෙ... <br /><br />මාස දෙකයි.. දින දහයයි.. එදා වැහි දවසක්.. (කතාවක් කියන්න ඇවිල්ල සිංදු කියන්න හදනව කියල හිතුවද..)<br />මං මේ කිව්වේ එදා නම් මාර දවසක්.. වහිනව කියන්නේ.. හිටු කියල.. <br /><br /> ඔන්න ඉතින් හැමෝටම පාට පාට කඩදාසි දීලා තිබ්බේ උත්තර ලියන්න.. මතකනේ ඒ කාලේ.. ඔන්න දැන් ඊවා ටීචර් අසා ලිවීමේ විභාගය පටන් ගත්තා... සාමානයයෙන් අසා ලිවීමට වචන දහයක් පහළොවක් දෙනව... එකකට එක ලකුණ ගානෙ.. ඔන්න ඕකනෙ කරන්න බැරි.. එක අකුරක් වැරදුණොත් ඔක්කොම හබක්.. ඉතින් ටීචර් පන්තිය වටේ භ්‍රමණය වෙද්දි.. අපි ටීචර්ගේ වටේ පරිභ්‍රමණය වෙල හරි.. වචනේ හරියට අහගන්න ඕනෑ... ඉතින් දැන් ටීචර් එකින් එක වචන කියාගෙන යනව.. එළියෙ කොච්චර තදින් වහිනවද කිව්වොත් ටීචර් කියන සමහර එව්වා ඇහෙන්නෙම නැති තරම්.. සාමානයයෙන් ඔය එක වචනයක් දෙපාරක් විතර කියවනවනෙ.. අපිත් ඉතින් හරි හරියට ලියනව.. ඔන්න එකපාරටම ටීචර් තව වචනයක් කියනව...<span style="font-weight:bold;"> “__ඩය"</span>... සනා ඉතින් කන් දෙක ටීචර්ගෙ කට ළඟටම ගෙනිහින් අහන් ඉන්නව.. <span style="font-weight:bold;">“__ඩය"</span> ෂිහ්.. සනාට අර පළවෙනි අකුර ඇහෙන්නෙම නෑ... බැරිම තැන මෑන් කනට අතත් තියාගෙන කන් දෙක අලි කන් දෙකක් කරගෙන අහන් හිටියා, ටීචර් තුන්වෙනි පාරටත් කියවද්දි... ම්ම්හු... මේකගේ කන් වල ඉටි පිරිලද මන්ද.. අර පළවෙනි අකුර මූට ඇහෙන්නෙම නෑ.. දැන් මොනව කරන්න ද ? ආයේ ගිහින් අහන්න යැ.. සනා බැලුව පොඩ්ඩක් වට පිට.. සහෝදර සහෝදරියෝ ටික ගජරාමෙට වැඩ.. හීන් සීරුවේ ළගම හිටි එකාට කිට්ටු කොලා, ඇස් දෙකෙන්.. ම්හු.. මෙන්න මූ අතිනුත් වහගෙන.. සනා බලයි කියල වෙන්ඩැ.. අපි අහුවෙයි ඕවට.. දැන් ඉතින් කරන්ඩ දෙයක් නෑ.. හොඳට හිතල බලල ගැලපෙන අකුරක් දානවා.. සනා එහෙම හිතුවා..<br /><br />ඔය ඉන්නෙ සනා ඒ කාලේ...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-pQtY0qKAufk/Tiwr4I78hvI/AAAAAAAAAnE/GMBXD_4CACQ/s1600/428200uus0q0sdp.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 264px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-pQtY0qKAufk/Tiwr4I78hvI/AAAAAAAAAnE/GMBXD_4CACQ/s400/428200uus0q0sdp.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632925477405230834" /></a><center><font size=1><a href="http://www.freedigitalphotos.net/images/view_photog.php?photogid=2125">Image: photostock / FreeDigitalPhotos.net</a></font></center><br /><br />ටීචර් අනිත් වචන ටිකත් කියවගෙන කියවගෙන යනව.. පෙර ආත්මෙ කෝච්චියක් ද මන්දා... සනා ඒවට ඇහුම්කන්දීගෙන හිටියට මිනිහගේ හිත දුවන්නෙම අර බැරිවෙච්චි වචනෙ පස්සෙන්.. සනා ඉතින් දැන් අකුරු ගලපනව... ටීචර් කිව්වේ ලයන්න කියලද... “ලඩය“ ම්හු.. නෑ.. නෑ.. ඒක නෙමෙයි.. ම්ම්... සනාගේ මොළේ දැන් එකසිය ගානට වැඩ... මොකක්ද මෙතන්ට දාන්ඩ පුළුවන් අකුර... ම්ම්ම්... ආහ් හරි... සනාට හීන් හිනාවක් ගියා.. ඒ කාලේ ආකිමිඩිස් ඉපදිලාවත් තිබ්බේ නැති හන්දා හොඳයි.. නැත්තං තන්තොසේ වැඩිකමට සනා ඇඟේ නූල්පොටක්වත් නැතුව ඉස්කොලේ වටේ දුවනව “යුරේකා.. යුරේකා..“ කිය කිය.. ඇයි ඉතින් සුළුපටු සොයාගැනිල්ලක්යැ.. ඕං ඉතින් සනාබෝයි උජාරුවට අර වචනෙ සම්පුර්ණ කොරනවත් එක්කම ඊවා ටීචර්, සනාගේ උත්තර පත්තරේ ඩැහැගෙන ගියැයි කියමුකො.. <br /><br /> කොහොමින් කොහොම හරි වාර විභාගෙ ඉවර වුණා.. දැන් ඉතින් වාර අවසානෙ ගුරුදෙගුරු හමුව.. හප්පේ එදාට තමා එපා වෙන්නෙ.. ඇයි ඉතින් අම්මල තාත්තලව එක්කගෙන එන්න එපැයි ටීචර් හම්බවෙන්න.. <br /><br />සනාත් ඉතින් කිසි ගින්දරක් නැතුව අම්මිල ඇත්තොත් එක්ක ගියා කියමුකො ඊවා ටීචර්ව හම්බවෙන්න.. අර කොතනත් වගේ.. මෙතැනත් මාර පෝළිම.. නයා ගියා වගේ තමයි.. ඔහොම පෝළිමේ ඉඳල ඉඳල තමන්ගෙ වාරේ ආවහම සනා ගියා ඊවා ටීචර් ගාවට.. අම්මිල ඇත්තොත් එක්කම.. <br /><br />සනා දැක්ක විතරයි... ඊවා ටීචර්ට තන්තොසේ වැඩිකමටද කොහෙද බකස් ගාලා හිනා ගියා.. හිනා ගිහින් නැවතුනා නම් මදැයි.. මේං ඊවා ටීචර් පැල් බැඳගෙන හිකි හිකි ගානවා.. සනා ෆුල් අන්දුන් කුන්දුන්... මේ මොකදෑ මේ.. ඊවා ටීචර්ට වෙල තියෙන්නෙ... සනා ඇස්දෙක කරකවල තමන් දිහාම බැලුවා.. සනාගෙ කමිසෙ..? මැදපු විදිහටම තියෙනව.. පොඩිවෙන්ඩ තියා හිතලවත් නෑ.. කලිසම..? ඔව් ඒකත් තියෙන්ඩ ඕන තැන තියෙනව.. ලේන්සුව..? ඔය තියෙන්නෙ ලස්සනට.. කමිස පොඩ්ඩට කටු ගහල... මේස්.. සපත්තු.. එහෙමත් හරියටම තියෙනව.. ෂාහ්.. සපත්තු දෙකෙන් මූණ බැලුවහැකි.. ඉතින් තව මොනාද.. ඇයි කොණ්ඩෙ..? ආහ් කොණ්ඩෙ නම් පොඩ්ඩක් වැඩියි තමා.. ඒත් ඉතින් මෙච්චර හිනාවෙන්න මොකක්ද ඕකේ තියෙන්නෙ.. බොලේ හැබෑට කපුටෝ කුඩුවක්වත් හදාගෙනද ? සනා ඔලුව අතගාලා බැලුව.. ම්හු.. එහෙම එකකුත් නෑ.. සනා බෝයි දැන් හිටු කියල කල්පනා කරනවා.. ඊවා ටීචර්ගෙ හිනාව නම් නවතින්නෙම නෑ වගේ.. බොලේ අද හඳ මෝරන දවසක්ද.. සනාට එක එක විකාරත් හිතෙනව.. ඊවා ටීචර් හිනාව නවත්ත ගන්නම බැරි තැන මොකක්දෝ ෆයිල් කවරයක් අස්සෙන් ගත්තු කොළයක් අපේ අම්මිල ඇත්තන්ට පෙන්නනව.. කිරි අප්පට බල්ලො පැනපි.. මේ මගේ උත්තර පත්තරේ නොවැ.. සනාබෝයි දැන් අම්මිල ඇත්තො දිහා බලං ඉන්නව.. මේං බොලේ අර හිනාව බෝවෙන රෝගයක් වෙල අම්මිල ඇත්තන්ටත් වැළඳිල... අම්මිල ඇත්තොත්.. ඊවා ටීචර් එක්ක හරි හරියට කැකිරි පළනවා... මෙයාලට මෙච්චර හිනායන්න මොනාද මූ ඕකේ ලිව්වේ... මුකුත් හිනායන දෙයක් නම් ලිව්වේ නැති බව සනාට විශ්වාසයි.. ඒ ගැන නම් සැකයක් නෑ.. බැරිම තැන සනා අම්මිල ඇත්තන්ගෙ අතින් උත්තර පත්තරේ උදුර ගත්තා.. මුල ඉඳල අගට කියෙව්වා.. අග ඉඳල මුලට කියෙව්වා.. ම්හු.. මේ බෝවෙන රෝගෙට හේතුකාරණා සනාට නම් තේරුම් ගන්නම බෑ.. සනා තව ටිකක් හොඳින් බැලුවා.. හැමදේම හරියට ලියල තියෙනව.. කිසි අවුලක් නෑ.. හෝව් හෝව් පොඩ්ඩක් හෝව්.. මේං බොලේ සනා එදා අච්චර අමාරුවෙන් ගලපගත්තු වචනෙට ටීචර් ලොකු කතිරයක් ගහල.. හත්වලාමේ එහෙම වෙන්නෙ කොහොමෙයි... සනා ඉර හඳ ගැටලන්න කල්පනා කොළා.. ම්හු.. කොච්චර කල්පනා කොළත් අදටත් සනාට නම්<span style="font-weight:bold;"> "ප"යන්න</span> ඇරෙන්න එතැනට ගැලපෙන වෙන අකුරක් හිතා ගන්නම බැහැ නෙව.. <br /><br />බලන්න ඔයාලට එහෙම වෙන අකුරක් මතක් වෙනවද කියල...<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7510513729270026752-551341784917250581?l=sansarasidu.blogspot.com' alt='' /></div>sansarasiduhttp://www.blogger.com/profile/04477986528760996953noreply@blogger.com59tag:blogger.com,1999:blog-7510513729270026752.post-24106840329529739612010-04-07T06:15:00.002+05:302011-06-26T16:09:37.408+05:30<div style="text-align:center;"><a href="http://view.picapp.com/default.aspx?term=thinking business man&iid=7283251" target="_blank"><img src="http://cdn.picapp.com/ftp/Images/8/4/a/6/Low_angle_view_3446.jpg?adImageId=11789365&imageId=7283251" width="380" height="570" border="0" alt="Low angle view of a businessman sitting on the staircase holding a personal organizer"/></a></div><script type="text/javascript" src="http://cdn.pis.picapp.com/IamProd/PicAppPIS/JavaScript/PisV4.js"></script><br /><font size=4><br />වේලාව උදෑසන 09.00... තවත් දවසක ඇරඹුම.. මගෙ කවුන්ටරය පිහිටල තියෙන්නෙ හරි අපූරු තැනක.. බැංකු පරිශ්‍රයට ඇතුළු වෙන හැමදෙනාම නෙත ගැටෙන මෙතැනට මගෙ සිතේ ඇත්තේ දැඩි කැමැත්තක්.. ඇත්තෙන්ම ඉදිරිපස දොර විවර කරගෙන බැංකු පරිශ්‍රයට ඇතුළුවන ඕනෑම කෙනෙකුගෙ නෙතට මාව හසුවීම වැළැක්විය නොහැකියි... අද ඉස් ඉස්සෙල්ලාම දොරෙන් ඇතුළු වුණේ මං ගොඩ කාලයක් තිස්සෙ දන්නා හඳුනන ගනුදෙනුකරුවෙක්.. මුහුණ පුරා රැඳි සිනහව, ඔහු වඩාත් ප්‍රසන්න පුද්ගලයෙක් කර තිබුණා.. ඔහු මා වෙත ආවේ වෙනද පුරුදු ඒ සිනහවත් සමඟින්... “Good Morning Mr. Silva! අදත් Fund Transfer එකක් ද ?“ හිඳ ගන්නට අසුනක් පෙන්වන අතරෙ මං ඔහුගෙන් විමසුවා... ඊට ලැබුණෙත් පිළිතුරු සිනහවක්.. ඒ සිනහවේ තේරුම මා පුරුද්දෙන්ම දැන සිටියා.. වෙනදා ඔහුට දෙන පෑනත් සුදු කඩදාසියත් වෙනුවට මා විසින් ම යතුරු ලියනය කර සකස් කළ බැංකු ගිණුම් අතර මුදල් මාරු කිරීමේ අයදුම් ලිපියක් මා ඔහු අත තැබුවා... ඔහු පුදුමයට පත් වෙල මා දිහා බලා සිටියා.. “කොච්චර හොඳයි ද ...“ ඔහු එහි හිස්තැන් පුරවන්නට යුහුසුළු වුණා... ඇත්තටම ඔහුට එහි පුරවන්නට තිබුණේ නම, ලිපිනය, දිනය සහ අදාළ ගිණුම් අංක දෙක පමණයි. අමතර වශයෙන් සිය හැඳුනුම්පත් අංකය සටහන් කොට අත්සන යෙදිය යුතු වුණා.. “මේක හරි ඉක්මන්නේ...“ ඔහු එසේ කියද්දි මගෙ සිතට දැනුණේ පුදුම සතුටක් !අත්සනේ නිරවද්‍යතාවය තහවුරු කර කර සිටීමට අවශ්‍ය වුණේ නෑ.. මොකද ඒ තරමටම මට ඔහුගෙ ගිණුම් අංකත් අත්සනත් සුපුරුදු නිසා.. මම ඉක්මනින්ම ගිණුම් අතර මුදල් මාරු කිරීම සිදු කර ඔහුගේ අනුපිටපත ඔහුට ලබා දුන්නා.. වෙනදාටත් වඩා වැඩි ලෙංගතුකමකින් ඔහු මගෙන් සමුගෙන යත්දි බැංකුවට එක් වූ අළුතම වාගේ සිදුවූ දෙයක් මගෙ සිහියට ආවේ නිරායාසයෙන්... එතකොට මං සේවය කළේ වෙනත් ශාඛාවක.. ඒ සිදුවීම අද ඊයේ සිදු වු දෙයක් මෙන් තවමත් මගේ මතකයේ තැන්පත් ව පවතින්නෙ මන්දැයි මම බොහෝවාරවල මගෙන්ම විමසා ඇත්තෙමි.. <br /><br /><div style="text-align:center;"><a href="http://view.picapp.com/default.aspx?term=old man&iid=2798784" target="_blank"><img src="http://cdn.picapp.com/ftp/Images/d/e/e/4/Homelessness_On_The_9164.jpg?adImageId=11820020&imageId=2798784" width="380" height="250" border="0" alt="Homelessness On The Rise In San Francisco"/></a></div><script type="text/javascript" src="http://cdn.pis.picapp.com/IamProd/PicAppPIS/JavaScript/PisV4.js"></script><br /><br /> සරමකින් හා කමිසයකින් සැරසුණු මැදිවියේ මිනිසෙක් මා ඉදිරියේ සිට ගෙන සිටී.. “මොකක් ද වෙන්න ඕනෑ..“ අඩුම තරමේ ඔහුට මහත්මයා යැයි කියා අමතන්නටවත් මගේ දිව නොනැමුණු හැටි.. ඔහු සිය අවශ්‍යතාවය පවසයි... මම කිසිදු කතා බහකින් තොරවම පෝරමයක් ඔහු අත තබමි.. තවත් බොහෝ පිරිසක් මා වට කරගෙන සිටින බැවින් ලත වෙන්නට කාලයක් නැත.. තවත් කිහිපදෙනෙකුගේ අවශ්‍යතාවයන් සපුරාලීමට යුහුසුළු වෙමි.. ඒත් ඔහු එතැනමය.. වරින්වර පෝරමය දෙසත් මා දෙසත් බලයි.. “ඇයි..?“ මම විමසුවෙමි.. “මහත්තයෝ මේකේ සිංහල එකක් නැද්ද..? අපිට ඉංගිරිසි තේරෙන්නේ නෑ...“ මම නිරුත්තර වූයෙමි. සිංහල මිනිසුන් සේවය කළද මේ සුද්දාගෙ බැංකුවය.. තවමත් සමහර අයදුම්පත් ඇත්තේ ඉංගිරිසියෙන් පමණි.. “ඕක තියෙන්නේ ඉංග්ලිෂ්වලින් විතරයි..“ මගෙ කවුන්ටර සගයා මා වෙනුවෙන් පිළිතුරු දෙයි.. ඔහු තවත් මොන මොනවාදෝ මුමුණමින් යන්නට යයි.. මට දැනුණේ මගේ හදවත කඩාගෙන වැටෙන බව පමණකි..<br /><br /> එදා ඔහුගෙ වදන් ඇති කළ ඒ කම්පනය අදත් මාවෙත ශේෂවී පවති.. එදා ගෙදර ගියේ වෙනදා ගෙදර යන මා නොවේ.. ගෙදරට ගොඩ වැදුණු මොහොතේ සිට මා කළෙ එකම එක දෙයකි.. ඒ එතෙක් ඉංගිරිසියෙන් පමණක් පැවති අයදුම්පත් සියල්ල සිංහලෙන් යතුරු ලියනය කිරීමයි.. පසුදා සිටම මේ අයදුම්පත් ගනුදෙනුකරුවන්ට නිකුත් කිරීම සඳහා අවශ්‍ය අවසරයද ලබා ගත්තෙමි.. තවමත් ඒ ශාඛාවෙන් ඉඳහිට හෝ මට දුරකතන ඇමතුමක් ලැබේ..“අර ෆෝම් එකේ ෆැක්ස් එකක් දාන්න පුළුවන්ද ? අපි ගාව තිබ්බ ඔක්කොම ඉවර වෙලා.. දන්නවනේ අපේ අයගෙ හැටි.. අන්තිම එකත් ඉවර වෙනකම්ම ඉන්නවනෙ.. අනේ තෑන්ක්ස් ඩියර්..“ එවන් අවස්ථාවල මට දැනෙන්නේ අපමණ සතුටකි.<br /><br />ඔහු මට කියාදුන් පාඩම මට කිසිදා අමතක වන්නක් නොවේ.. අද මා ඉදිරියට එන ඕනෑම ගනුදෙනුකරුවෙකුට ඔහුගේ තරාතිරම නොබලා “මහත්මයා“ යැයි අමතන්නට තරම් නිහතමානී වන සැටි මට කියා දුන්නෙ ඔහුය... සිංහලෙන් ගනුදෙනු කරන අයට සිංහල අයදුම්පත් දෙන්නට මට බල කළේ ඔහුය.. ඒ මුහුණ මගෙ මතකයේ රැඳී නැතත් මම ඔහුට සදා ණය ගැති වෙමි.. මගෙ වයසට වඩා වැඩි වෘත්තීය පරිණත බවක් ලබන්නට අඩිතාලම දමා දුන්නේ නන්නාඳුනන ඔහුය... <br /><br />අනේ ඔබ තවත් එක් වරක්වත් මා ඉදිරියට එනවානම්...! එදාට වඩා සුහදව.. එදාට වඩා දහස් ගුණයක් හොඳින්.. ඔබට සේවය සලසන්නට මම සැදී පැහැදි සිටිමි..</font><br /><br /><font size=2>| <a href="http://www.picapp.com/">සේයාරූ PicApp අඩවියෙනි </a>|</font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7510513729270026752-2410684032952973961?l=sansarasidu.blogspot.com' alt='' /></div>sansarasiduhttp://www.blogger.com/profile/04477986528760996953noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-7510513729270026752.post-22287791260404368442010-04-03T20:03:00.010+05:302011-07-24T22:54:51.534+05:30<font size=4><blockquote>මං අර හැමදාම කියන්න ඉන්න මගේ මිත්‍රයගෙ කතාව මේ පාරත් කියන්න වෙන්නෙ නෑ.. පොඩි නොවැළැක්විය හැකි හේතුවක් හන්දා.. අද මං මේ කියන්න යන කතාවේ කථානායකයා මගේ යාලුවෙකුගෙත් යාලුවෙක්... <br />මේක මේ කඩු සටනක් පිළිබඳ කතාවක්.. <br />අපේ අයියල කඩුව දැම්මහම ආයේ ඉතින් සුද්දො පවා හොල්මන් වෙල තියෙනව කියල ඔප්පු කරන කතාවක්.. <br /><br /> සොරිවෙන්න ඕන.. බොසාගෙ කතාවක් අහන්න බලාගෙන හිටපු අයට නම් තව ටිකක් ඉවසන්ඩ වෙනව ඕං.. බොසාගේ කතා නොකියවපු කෙනෙක් එහෙම ඉන්නවනම් මේං මෙතැනින් ගිහින් <a href="http://sansarasidu.blogspot.com/2010/03/blog-post_14.html">“බොසාගේ සහ ඇතාගේ කථා වස්තුව” </a> ත් <a href="http://sansarasidu.blogspot.com/2010/03/blog-post_20.html"> “කිරි වැස්සිගෙ සහ අලි වැස්සිගෙ කථා වස්තුව”</a> ත් කියවල හිටියනං..</blockquote><br /><br /> ඕං ඉතින් මට මේ කතාව කියාපු මගෙ යාලුව ඉස්සර වැඩකළේ ගාල්ල පැත්තේ ශාඛාවක... මේ අපූරු ශාඛාව පිහිටල තිබ්බේ නම් මුහුද අතින් අල්ලන්න පුළුවන් තරම් දුරින් කියමුකො.. ඉතින් මේ ශාඛාව පැත්තෙ යන එන සුද්දොන්ගෙන් නම් අඩුවක් තිබ්බේ නෑ.. සමහර වෙලාවට සුද්දො බස් පිටින් එනවලු රටසල්ලි මාරු කරගන්න.. අපේ උන්දැලට ඉතින් නිවනක් නැති වෙන්නේ ඒ වෙලාවට තමා..<br /><br /> ඉතින් මේ කියන්න යන හාදයා කෙළින්ම අපේ ශ්‍රේණියට බඳව ගත්ත හාදයෙක් නම් නෙමේ.. එකදාස් නමසිය බර ගණන්වලදි බැංකුවට පියන් කෙනෙක් විදිහට ජොයින්ට් එක ගහපු හාදයෙක්.. ඔව්... වයස අවුරුදු පනහක විතර හාදයෙක්... පස්සේ මිනිහගේ experience වැඩිකම හන්ද ඉණිමගේ ඉහළට නැගගෙන නැගගෙන ඇවිත් ඕං ඉතින් අපේ ශ්‍රේණියටත් ගොඩවුණාලු.. මේ කියන සිද්ධිය සිද්ධවෙල තියෙන්නෙ ඕං ඔය ආකාරයට මේ හාදය අපේ ශ්‍රේණියට උසස් කරපු අලුතමලු... මේ හාදයා ටිකක් නාහෙට අහන්නේ නැති බුවෙක්ලු.. අපේ ශ්‍රේණියෙ අලුත් කොල්ලො කෙල්ලො කියන කිසිම දෙයක් කනකට ගන්නෙ නැති තරමට මිනිහ නිහතමානියි.. ඉතින් මේ උසස්වීමත් එක්කම මිනිහගේ නිහතමානීකමත් ඉණිමගේ හිණිපෙත්තටම නැග්ගැයි කියමුකො.. මේ හාදයගෙ මේ නිහතමානීකම හන්දම අපේ කොල්ලො කෙල්ලො ටික මේ හාදයට වැඩ කියල දෙන එකත් එකසිය ගාණට නැවැත්තුවලු... ඉතින් ඔහොම කාලය පියාඹගෙන පියාඹගෙන යද්දි මාර්තු මාසෙත් ආවැයි කියමුකො... මාර්තු මාසේ කියන්නෙ අපේ කොල්ලො කෙල්ලො ටික විභාගවලට පෙනී හිටින කාලෙනෙ.. ඉතින් කට්ටිය හිටු කියල නිවාඩු දාන්නෙ මේ කාලෙට තමා.. මොකද අපේ කට්ටිය දිනපතා පාඩම් වැඩ කොරන හන්දා විභාගෙ අත ළඟට ආවම වෙහෙසිලා තියෙන මොළේට පොඩි විවේකයක් ඕන වෙනවනෙ, ඒකයි.. වැඩේ කියන්නේ මේ කාලෙට මේ කියන ශාඛාව තියෙන පැත්තට සුද්දොන්ගෙන් නම් අඩුවක් ඇත්තෙම නෑ.. සුද්දො වැහි වැහැල.. කොච්චරක්ද කියනවා නම් ඒ කාලෙට ලංකාවේ කස්ටයෙක් බෙහෙතකටවත් හොයාගන්න අමාරුලු.. <br /><br /> ඕං ඉතින් අපේ කට්ටිය එකසිය ගාණට නිවාඩු දාලා තිබ්බ දවසක මේ කියන හාදයට හා හා පුරා කියල සිද්ධවුණාලු ඔය සුද්දොන්ට සේවාව සලසන කවුන්ටර පොජ්ජ බලාකියා ගන්න.. තනියම නම් නෙමේ අපේ තව හාදයෙකුත් එක්ක.. <br /><br /> කිසි අවුලක් නැතුව දවස ගෙවීගෙන ගෙවීගෙන යනවා... <br /><br /> දැන් ඉතින් ඉර මුදුන් වෙන වෙලාව.. කොහේවත් නැති බඩ පණුවො බොක්සිං ගහන්න ගන්න වෙලාව.. අනේ ඉතින් එක්කෙනෙක් Lunch ගිය වේලාවට අනෙක් හාදයට තමා තනියම කවුන්ටරේ බලා කියාගන්ඩ වෙන්නෙ.. <br />අපේ කථානායකයා මුලින්ම ගියාලු තමන්ගෙ කෑම පැය ගන්ඩ... සාමානයයෙන් පැයකුත් ඊට චුට්ටක් විතර අඩුවෙන් තමා මෙයා කෑම පැය ගන්නෙ.. එහෙම අරගෙන මෙයා ඉතින් කවුන්ටරේට ආපහු ආවැයි කියමුකො... එයා ආපු ගමන්ම අපේ අනෙක් මිත්‍රයත් ගියාලු Lunch එකට... කිසි ගින්නක් නැතුව අපේ කථානායකයා කවුන්ටරේ බලා කියාගෙන හිටියලු, පැය බාගයක් විතර යනකං..<br /><br /> ඔන්න තවත් ටික වේලාවක් ගත වුණාලු... හත්වලාමයි.. මේං බොලේ පොල් පටවන්න වගේ සුද්දො ටිකක් පටවගත්ත මහා බස් රාජයෙක් ඇවිල්ල ගැහුවලු Branch එක ඉස්සරහ.. දැන් ඉතින් අපේ කථානායකයගේ හෘදය වස්තුව ගැලවිල අතට එන තරම් හයියෙන් ගැහෙනවා.. සුද්දොත් එකාදෙන්න දැන් Branch එක ඇතුලේ හක්කලං ගහනව.. ටික වෙලාවක් එහෙ මෙහෙ කැරකි කැරකි හිටපු සුද්දෙක් ආවැයි කියමුකො අපේ මේ බුවා ගාවට...<br /><br />ඔය ඉන්නෙ ඒ සුද්දා තමයි... <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-h5sLTEN1_OA/TixUZybZDJI/AAAAAAAAAnM/inj-4chPaLU/s1600/455510496e1tpmh.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 266px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-h5sLTEN1_OA/TixUZybZDJI/AAAAAAAAAnM/inj-4chPaLU/s400/455510496e1tpmh.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632970035943771282" /></a><center><font size=1><a href="http://www.freedigitalphotos.net/images/view_photog.php?photogid=2280">Image: digitalart / FreeDigitalPhotos.net</a></font></center><br /><br />දැන් ඉතින් මේ හාදයගේ දණිස් පොල්කටු දෙකත් ටක ටක ගගා ගැහෙනව.. ඒ මදිවට ඉහින් කනින් වතුරත් බේරෙනවා... සාමානයයෙන් සුද්දෙක් �